นิยาย : The Demola : After The End

อ่าน 2,365
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
24 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 พ.ย. 2559 11:59 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Geoner
ขีดเขียนเต็มตัว (156)
เด็กใหม่ (9)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. การพบพาน

เขียนเมื่อ วันที่ 18 พ.ย. 2559 19:51 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 14 มิ.ย. 2561 13:59 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

" มันจะแปลกมั้ย ? ถ้ามนุษย์คนหนึ่งต้องการที่จะตายแทนที่จะมีชีวิตอยู่ ปลายทางของคนเหล่านั้น มักจะลงเอยด้วยการสูญเสียและความโศกเศร้าเสมอ..... "

 

 

เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของใครบางคนอยู่ ราวกับว่าคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนเขาอย่างไม่ลดละ...

เขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจคำพูดที่ดังก้องในหัวนี้และตั้งหน้าตั้งตาเดินฝ่าฝูงคนนับร้อยในย่านการค้าที่แสนจะพลุกพล่านและหนาแน่น

ย่านการค้าที่ว่านี้คือ " ชิบุยะ " ย่านการค้าที่ใหญ่โตและเต็มไปด้วยผู้คนมากมายทั้งชาวต่างชาติและคนญี่ปุ่น เขากำลังมองหาร้าน นาฬิกา อยู่จนเขาได้พบกับร้านนาฬิการ้านหนึ่งริมถนนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศเก่า ๆ ตกแต่งด้วยนาฬิการุ่นเก่า ๆ บรรยากาศน่าชวนขนลุก

" ยินดีต้อนรับค่ะ ! "

เสียงหญิงสาวเจ้าของกล่าวทักทายเด็กหนุ่มซึ่งเป็นลูกค้า

" มีอะไรให้รับใช้คะ หรือว่ากำลังมองหานาฬิกาใหม่อยู่ใช่รึเปล่า ? " เจ้าของร้านถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

" ผมอยากจะนำนาฬิกามาซ่อมนะครับ " เขากล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นนาฬิกาเรือนสีส้มที่หยุดเดินให้เจ้าร้านก่อนที่เธอจะถามอย่างอื่นต่อเสียอีก

" ได้เลยคะคุณลูกค้า รบกวนคุณลูกค้ากรอกชื่อในใบฝากซ่อมนาฬิกานี้ด้วยนะคะ "

เขาลงมือกรอกชื่อของเขาลงไปในใบฝากซ่อมนาฬิกา

" ชื่อเอกเหรอคะ ชื่อแปลกจัง เป็นชาวต่างชาติเหรอคะ ? "

" ผมมาอยู่ที่นี่ชั่วคราวนะครับ แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น ผมก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อนแล้วนะครับ... "

" อย่างนี้นี่เอง...เรียบร้อยค่ะ อีก 3 วันก็สามารถมารับนาฬิกาคืนได้แล้วนะคะ "

" ขอบคุณนะครับ... "

เอกกล่าวลาเจ้าของร้านก่อนที่จะเดินออกไปแต่ในขณะที่เอกกำลังจะเดินพ้นร้าน ก็มีกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายกลุ่มหนึ่งกำลังเดินข้ามถนนมาฝั่งที่เอกกำลังยืนอยู่เขาสะดุดตากับสร้อยของนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่ใส่อยู่ ราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่เขาได้พบเจอมาก่อน

 

 

และในขณะเดียวกันหญิงสาวคนที่เอกกำลังให้ความสนใจกับสร้อยคอปริศนา ที่กำลังคุยกับเพื่อนอยู่ ได้หยุดเดินและหันมาสบตากับเอกพอดี

สายตาของเธอที่มองมาเห็นเข้ากับตัวเขา มันทำให้เรื่องราวในอดีตบางของเธอมันกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

" อะ...เอ...เอกเหรอ ? "

เธอได้พูดชื่อของเอกขึ้นมา ด้วยที่ท่าที่ตกใจมากจนทำเอาเพื่อน ๆ ของเธอต่างหยุดและหันมามองเธอ

" เรย์ เป็นอะไรไปนะ ? "

เพื่อน ๆ ของเธอต่างพากันมาถามเธอในขณะที่เธอเอาแต่ยืนนิ่งท่ามกลางฝูงคนที่เดินไปมา

เอกเมื่อเห็นดังนั้นก็ได้ละความสนใจแล้วเดินไปต่อ

" ดะ...เดี๋ยวสิ ! อย่าเพิ่งไป ! "

เธอตะโกนไปพลางวิ่งตามเอกไป

" เฮ้ !! เดี๋ยวสิ คิดจะไปใหนของเธอ !? "

เพื่อน ๆ ของเธอ ต่างพากันตกใจที่จู่ ๆ เธอก็วิ่งออกจากกลุ่มเพื่อวิ่งตามใครบางคน

ในขณะที่เธอกำลังจะวิ่งถึงฟุตบาตถนน จู่ ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งพุ่งตรงมาเธออย่างไม่ทันตั้งตัว !!

" เฮ้ย !! เรย์ ระวัง ! "

เพื่อนคนหนึ่งของเธอวิ่งเข้าไปกระชากเธอให้หลบจากรถอย่างชิวเชียด

" บ้าเอ้ย ! เดี๋ยวฉันก็ซวยหรอก !! "

คนที่อยู่ในรถตะโกนออกมาต่อว่าเธอและเพื่อนของเธอ

" ผมต้องขอโทษแทนเธอด้วยนะครับ พวกเราจะระมัดระวังให้มากกว่านี้นะครับ "

เพื่อนที่วิ่งเข้ามาช่วยเธอกล่าวขอโทษกับเจ้าของรถคันดังกล่าวก่อนที่รถคันนี้จะขี่ออกไปจากจุดนั้นโดยไม่เอาเรื่องอะไร

" เรย์ เธอเป็นบ้าอะไร จู่ ๆ ก็วิ่งออกไปแบบนี้ล่ะ ? "

เพื่อนของเธอถามถึงเหตุผลที่เธอพรวดพราดวิ่งออกไป

" คือว่า...ฉันกำลังจะวิ่งไปหา... "

เรย์พยายามจะบอกว่าเธอกำลังตามเด็กหนุ่มคนหนึ่ง แต่เขาคนนั้นได้

หายไปจากระยะสายตาของเรย์แล้ว ท่ามกลางคนมากมายที่เดินไปมาอย่างพลุ่กพล่าน

" เขาหายไปแล้ว ?... "

 

 

ระหว่างที่สถานการณ์กำลังชุลมุน เอกได้ใช้จังหวะนั้นปลีกตัวออกมาได้ ในระหว่างที่กลุ่มเด็กนักเรียนกำลังมุงดูเพื่อนของพวกเขาด้วยอารมณ์ความรู้สึกแตกต่างกันไป บ้างก็เป็นห่วง บ้างก็ตกใจ

เอกเดินออกมาจากย่านจนเขาเดินกลับไปที่ละแวกใกล้ ๆ กับร้านนาฬิการ้านเดิมที่เขานำนาฬิกาไปซ่อม ทว่าในตอนนี้เขารู้สึกคลุมเครือในใจและสงสัยบางอย่าง เขาจึงพยายามเดินฝ่าคนไปเรื่อย ๆ เพื่อลองตามหาร้านดังกล่าวดูอีกครั้ง

จนกระทั่งเขารู้สึกเหมือนกับว่า มีบางอย่างที่แปลกไป เขาเดินวนอยู่ตรงบริเวณนั้น ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับไม่พบร้านนาฬิการ้านเดิมที่เขาได้เยี่ยมเยียนมาก่อน ไม่ว่าเขาจะพยายามเดินหามากเท่าไหร่ก็ไม่เจอร้านเสียที

" มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ...ร้านนั่น...หายไปใหนแล้ว ? "

เด็กหนุ่มได้แต่สงสัยถึงเรื่องราวนี้ เขาแถบนึกไม่ออกเลยว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง ร่างกายเขาเหมือนอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ ราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศ ภายในใจมีความรู้สึกหวิว ๆ เหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้นในไม่ช้า...

 

 

ตื๊ดดด....ตื๊ดดดด....ตื๊ดดดด

 

 

เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้นมา ทำให้เอกหลุดจากภวังค์ดังกล่าวในทันที เขาสลัดความเหม่อลอยออกก่อนที่จะเดินไปที่มุมตึกที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านและเอามือล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย

" สวัสดีครับ... "

( สวัสดีจ๊ะเอก ! )

ปลายสายของเป็นเสียงของหญิงวัยกลางคนที่มีเสียงอันอ่อนนุ่มชวนฟังดังขึ้นทักทายเอก

" คุณน้ามีอะไรรึเปล่าครับถึงได้โทรมาหาผม ? "

( น้าแค่อยากโทรมานะ...ว่าตอนนี้เอกถึงใหนแล้วนะ ? )

" ตอนนี้ผมกำลังไปที่สถานีรถไฟนะครับ ก่อนจะไปถึงผมก็คงอีกนาน แล้วก็นะครับ เมื่อครู่นี้ผมเพิ่งจะเอานาฬิกาไปซ่อมที่.... !!?? "

ในขณะที่เอกกำลังจะเล่าเรื่องบางอย่างให้คุณน้าของเขาได้ฟัง จู่ ๆ ตัวเขาก็รู้สึกหวิว ๆ แปลก ๆ อีกครั้งหนึ่ง และเหมือนมีบางอย่างที่เขาพยายามนึกถึงแต่ก็นึกไม่ออก...

( เอ่อ...เอก...เธอเป็นอะไรรึเปล่า ? )

น้าของเขาพยายามเรียกเอกที่อยู่ ๆ ก็เงียบไป จนเอกสะดุ้งตกใจเล็กน้อยในขณะที่เขาพยายามครุ่นคิดบางเรื่องอยู่แต่ก็นึกไม่ออก

" ขอโทษนะครับคุณน้า พอดีผมกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ นะครับ "

( อย่างนั้นเองหรอกเหรอ...แล้วเรื่องที่เธอคิดอยู่มันคืออะไรกันละ ? )

" เอ่อ...ผมพยายามนึกถึงมันนะครับ...แต่ผมก็จำไม่ได้สักที... "

( น่าเสียดายจังนะ...งั้นเอาไว้เธอมาถึงที่บ้านก็ติดต่อมาด้วยนะ แล้วก็นะ ลูกสาวของน้าที่เป็นเพื่อนเล่นกับเอกตอนเด็ก ๆ เขาตื่นเต้นมากเลยล่ะพอรู้ว่าเธอจะมา ... )

คุณน้าของเขากำลังเล่าถึงลูกสาวของเขาที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเอกด้วยความสนุก เอกที่ได้ยินแบบนั้นก็แอบยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

" นั่นสินะครับ...คิดถึงจังเลย... "

( ถ้ายังไงถึงแล้วก็ติดต่อมาด้วยนะ... )

" ครับผม โชคดีนะครับ "

หลังเสียงสนทนาเอกก็กดวางสายและเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิม ก่อนที่เข้าจะเปิดกระเป๋าเป้ของเขาและหยิบเป็นกระดาษใบหนึ่ง โดยเนื้อความของมันคือ

' ระเบียบและข้อบังคับการเข้าเป็นนักเรียนของโรงเรียนมาฮาระกุชิ '

 

 

รถไฟขบวนหนึ่งกำลังวิ่งออกนอกตัวเมือง ผู้โดยสารส่วนใหญ่กลุ่มนักเรียนมัธยมปลายที่มาทัศนศึกษาและกำลังเดินทางกลับกันอยู่ บางคนก็หันไปคุยกับเพื่อน บางคนก็หลับจากการเดินทางด้วยความเหน็ดเหนื่อย

เหตุการณ์ความวุ่นวายเมื่อครู่ที่ชิบุยะ เป็นที่พูดถึงกันเยอะมากในกลุ่มนักเรียน เพราะนั่นเกือบทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ ในขณะเดียวกันหญิงสาวคนนั้นที่พยายามวิ่งตามใครอยู่ ก็ได้แต่นั่งมองไปนอกหน้าต่างรถไฟ ในมือของเธอกำสร้อยขอที่เป็นรูปไม้กางเขนสีเงินไว้แน่น

 

" เธอกลับมาแล้วสินะ... "

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.6
โหวต 8.6 /10 คะแนน
จากสมาชิก 7 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

7.9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.3 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...