น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : I love it. 18+ part 2

อ่าน 1,416
วิจารณ์ 13
แนว:
จำนวน:
3 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 เม.ย. 2559 16:31 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง เทย์เลอร์
ขีดเขียนเต็มตัว (149)
เด็กเข้าเรียน (125)
เด็กหัดอ่าน (200)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. Not alone.

เขียนเมื่อ วันที่ 12 เม.ย. 2559 19:17 น.
•»

 

 

   บท เคน

 

 

   สวัสดีครับ ผม เคน เองครับ ผมผ่านเรื่องเลวร้ายในวันนั้นมาที่เพื่อนผมและไอพาร์ทตาย ตั้งแต่วันนั้น

ผมก็รู้สึกแปลกๆ และรู้สึกเหมือนว่า..ผมไม่ได้อยู่คนเดียว เหมือนมีใครอยู่ข้างๆกายผมอยู่ ทุกๆที่ ทุกๆวัน

ทุกๆเวลา แต่ผมอยู่ไปก็หลอนอ่ะครับ ผมอยู่หอคนเดียว เมื่อก่อนอยู่กับไอพาร์ท เดี๋ยวนี้อยู่คนเดียวมัน-

รู้สึกอ้างว้าง เหงา และกลัว ครับ ผมกลัวอะไรอ่ะหรอครับ? วิณญาณ!!!

 

 

(เมื่อคืนผม..รู้สึกแปลกๆผมรู้สึกเหมือนมีใคร..ไซร้คอผม เหมือนมีใครจะทำอะไรผม ที่รู้ๆผมเห็น

ไอพาร์ททำมันจะทำอะไรผม มาแบบน่ากลัวเลยครับ เสื้อผ้าเปื้อนเลือด และในขณะนั้นผมเห็นมันจะเอา

อวัยวะเพศผมสอดใส่อวัยวะเพศมันครับ ตอนที่มันจะขย่มผมเลือดมันออกมาเรื่อยๆ.. )

 

 

เคน:ไอพาร์ท!!

เคน:มึงจะมาหากูทำไม? มึงไปที่ชอบที่ชอบเถอะนะ เดี๋ยวกูทำบุญไปให้

พาร์ท:มึงเคยบอกกูนิว่า..จะอยู่กับกูตลอดไป!!

พาร์ท:กูจะอยู่กับมึง กูจะอยู่กับมึงตลอดไปป!!!

พาร์ท:กูรักมึงนะ

เคน:อย่าาาา!!

 

 

(และผมก็เริ่มตาขึ้นมามองซ้ายมองขวา ผมถามตัวเองว่า..เป็นเรื่องฝันจริงหรอ? แต่มันเหมือนจริง-

มากครับ แต่ที่ทำให้ผมตกใจมากสุดๆ เสื้อผมเปื้อนคราบเลือดครับ และผมไปซักเสื้อในห้องน้ำ....

ระหว่างเดินเข้าห้องน้ำ...ผมเห็นรอยเท้าที่มีสีเลือดตั้งแต่ปลายเตียงครับ และผมก็เห็นว่า..รอยเท้าก็ค่อยๆ

จางหายไปในตอนนั้น ผมเห็นกับตาตัวเอง ผมแทบจะไม่อยากจะอยู่ แต่ต้องทำใจอยู่อ่ะครับ เพราะ..

ผมไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ ผมก็ต้องทนๆอยู่ไป...)

 

 

(มีวันนึงที่เพื่อนผมเพื่อนเก่าอ่ะครับตอนม.ปลายโทรมาหาผมและบอกว่า..)

 

 

เพื่อนเก่า:เออ..สวัสดีนะเคน

เคน:อื้ม..สวัสดีครับ นี่ใครครับ?

เพื่อนเก่า:บุ๊คเอง จำได้มั้ย?

เคน:อ่ออ..บุ๊ค มีอะไรหรอ? โทรหากูมีอะไรว่ะ?

เพื่อนเก่า:ก็ไอพาร์ทมาหากูอ่ะที่บ้าน วันนี้ตอนเช้าแต่มันกลับไปแล้ว และมันฝากบอกมึงอ่ะว่า..

ให้โทรหามันกลับด้วย.

เคน:......เชี้ย!!

เพื่อนเก่า:อะไรหรอว่ะ?

เคน:อ่อๆ ป่าวๆอ่ะ (เคนพูดน้ำเสียงสั่นๆ)

 

 

(ตอนนั้นผมพูดเสียงสั่นๆไปหมดเลยอ่ะครับ ด้วยความที่ผมอึ้งและตกใจมาก...)

 

 

เคน:แค่นี้ก่อนนะมึง

เพื่อนเก่า:เออ..ๆ บายมึง

 

 

(วันถัดมามีคนโทรหาผมอีกครับ...)

 

 

เคน:สวัสดีครับ!! ต้องการพูดกับใครครับ?

คนปริศนา:อยากคุยกับมึงไง!! ไอเคน

เคน:คุณคือใครครับ?

คนปริศนา:จำกูไม่ได้หรอ? กูพาร์ทไง!!!!

 

 

(ผมทำโทรศัพท์ตกจากมือ มือสั่นไปหมดเลยครับ ผมปิดกระจก หน้าต่าง ปิดผ้าม่าน ประตูบ้าน

เลยครับ... ด้วยความกลัวของผม... )

 

 

 

 

 

 

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)

(ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ)

 

 

 

 

 

 

 

  

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.7
โหวต 8.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.5 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...