นิยาย : สามหัวใจปฏิพัทธิ์

อ่าน 429
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 23 ม.ค. 2559 00:01 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง AugustCaramal
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. กลับบ้าน

เขียนเมื่อ วันที่ 23 ม.ค. 2559 00:31 น.

บทที่1เว็บขีดเขียนเว็บขีดเขียน     

          ผ่านไป25ปี

              คอนโดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร  หญิงสาวสามคนต่างสไตล์กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการเก็บของเพื่อออกเดินทาง

“ฮินะของที่จะเอาไปน่ะหมดหรือยัง ฉันจะได้ปิดกระเป๋าทีเดียว” หญิงสาวที่ดูซนๆแต่ สดใส นามว่าเอยะ โมโมโกะ เอ่ยถามเพื่อนสาว

“โมโมะล่ะก็ เสร็จแล้วล่ะ ปิดกระเป๋าได้เลย” หญิงสาวที่ดูร่าเริงสดใส ริกุ  ฮินะ บอกเพื่อนสาว

“คุณหนูฮินะเตรียมตัวเสร็จหรือยังคะ ขาดเหลืออะไรหรือเปล่าคะ?”มิกิ มิโอะ ผู้ดูแลฮินะและโมโมะโกะเอ่ยขึ้น

“เรียบร้อยค่ะพี่มิโอะ ไม่ต้องห่วง บอกแล้วไงคะว่าเลิกเรียกว่าคุณหนูซักทีเถอะค่ะ” มิซากิ ฮินะ หรือริกุ ฮินะ คือเด็กทารกตัวน้อยที่ตระกูลริกุรับเลี้ยงไว้เมื่อ25ก่อน  พอเริ่มจำความได้จนถึงอายุไม่กี่ขวบเธอก็ต้องถูกส่งมาอยู่ที่ไทย เพื่อให้ห่างจากตระกูลริกุและเพื่อเตรียมตัวเป็นนายหญิงแห่งริกุ โดยมีการอารักขาอย่างเข้มงวดอย่างห่างๆ พร้อมทั้งมีผู้ดูแลอย่างใกล้ชิด และมีเพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวอย่างโมโมโกะ

                      

                    ทั้งสามคนเดินทางมาถึงสนามบินของประเทศญี่ปุ่นด้วยเวลาไม่กี่ชั่วโมง

“เฮ้ออ ถึงซักที่ไม่ได้กลับมานานเท่าไหร่แล้วนะ”ฮินะเอ่ยออกมาด้วยความคิดถึง ตั้งแต่ไปอยู่ไทยเธอก็เทียวไปเทียวมาญี่ปุ่นตลอดจนกระทั่งขึ้นมัธยมปลายจนจบมหาวิทยาลัยเธอก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย มีแต่ท่านพ่อท่านแม่บินไปงานรับปริญญาของเธอที่ไทย  แต่ตั้งแต่จำความได้เวลากลับมาญี่ปุ่นเธอไม่เคยได้เจอพี่ชายทั้งสามคนเลย การกลับมาครั้งนี้คือการกลับมาอย่างถาวรของเธอ เลยอดทำให้รู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

“คุณหนูฮินะ โมโมะจัง รถมารอแล้วค่ะ”ทั้งหมดพากันเดินไปขึ้นรถที่มารอรับด้วยการอารักขาอย่างห่างๆและเงียบเพื่อไม่ให้เกิดการตื่นตระหนกในสนามบิน ทั้งสามคนก้าวขึ้นรถหรูด้วยความรู้สึกต่างกัน…

                    ฮินะมองวิวรอบตัวรถอย่างสนใจเพราะเธอไม่ได้กลับมานานอะไรก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา

“โมโมะพอถึงบ้านแล้วจะอยู่เป็นเพื่อนฉันใช่ไหม?” ฮินะหันมาถามโมโมะที่กำลังกินขนมด้วยความอร่อย

“ฉันอาจจะกลับไปนอนที่บ้านน่ะ พอถึงคฤหาสน์ก็เท่ากับว่าฉันก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ อยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดเวลาไม่ได้หรอกนะ” โมโมะตอบอย่างร่าเริง โมโมะเป็นลูกสาวของเอยะ  ริวกิ คนสนิทข้างกายริกุ ไคโตะ อีกคนหนึ่ง ทำให้เธอติดตามฮินะไปตั้งแต่เด็กและเป็นเพื่อนเล่นกับฮินะมาตลอด

“แต่ว่าโมโมะก็ต้องมาหาฉันบ่อยๆนะ” ฮินะเอ่ยพร้อมยิ้มกว้าง

“ถึงคฤหาสน์ริกุแล้วค่ะ”มิโอะบอกทั้งสองคน ฮินะหันไปมองทันทีด้วยความรู้สึกคิดถึง สองข้างทาง ทางไปถึงตัวคฤหาสน์เต็มไปด้วยต้นไม้และสวนดอกไม้ต่างๆที่ให้ความร่มรื่น คฤหาสน์ริกุเมื่อก่อนเป็นอย่างไร ในตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นแต่อาจจะมีการซ่อมแซมเกิดขึ้น และก่อนถึงคฤหาสน์หลังเก่า ยังมีคฤหาสน์หลังใหม่สร้างขึ้นด้วย นั่นทำให้ฮินะยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

“คุณหนูฮินะเชิญลงจากรถค่ะ” มิโอะเอ่ยเรียกหลังจากที่ลงไปเปิดประตูต้อนรับกับโมโมโกะ

ฮินะก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม ในดูสมกับที่เป็นคุณหนูและว่าที่นายหญิงของตระกูลริกุ

“ยินดีต้อนรับกลับครับ/ค่ะ”เสียงคนรับใช้และบอร์ดี้การ์ดที่มายืนเข้าแถวรอต้อนรับเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพียง

“นายท่านและนายหญิงรออยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่ค่ะ” คฤหาสน์ใหญ่ก็คือคฤหาสน์หลังเก่า ส่วนคฤหาสน์ที่เห็นอยู่นี่คือคฤหาสน์เล็กซึ่งถูกสร้างใหม่  ฮินะเดินไปทางคฤหาสน์ใหญ่ด้วยท่าทีสง่างามและสงบ รอยยิ้มน้อยๆถูกแต้มบนใบหน้า โมโมกะและมิโอะเดินตามด้านหลัง  สิ่งก่อสร้างที่ปรากฏอยู่ด้านหน้าของฮินะในขณะนี้ก็คือคฤหาสน์สไตล์ญี่ปุ่นหลังใหญ่  พร้อมกับสวนญี่ปุ่นขนาดกว้างที่ให้ความรู้สึกสงบ

“มาถึงแล้วหรอคะคุณหนูฮินะ” มิกิ  เอยะ คนรับใช้เก่าแก่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมาต้อนรับพร้อมกับคนรับใช้อีกจำนวนหนึ่ง

“กลับมาแล้วค่ะ ท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะคะเอยะ อยู่ที่ไหนคะ?” ฮินะถามพลางเดินเข้าไปในคฤหาสน์

“อยู่ที่ห้องนั่งเล่นปีกซ้ายค่ะ” จบคำรายงานของเอยะ ฮินะก็เดินเร็วๆตรงไปที่นั่นทันที จนไปหยุดอยู่หน้าห้องขนาดใหญ่แล้วจึงเลื่อนบานประตูออก

“กลับมาแล้วค่ะ” ฮินะเดินไปนั่งตรงเบาะตรงข้ามชายหญิงวัยกลางคน ที่ดูแทบจะไม่ได้แก่ไปตามอายุเลยซักหน่อย ด้วยท่าทีนอบน้อม ก่อนจะก้มลงทำความเคารพ

“ริกุ  ฮินะ กลับมาล้วค่ะท่านพ่อท่านแม่” ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มออกมาด้วยความสดใส

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” ไคโตะเอ่ยออกมาด้วยเสียงของความอบอุ่น

“ลูกสาวของแม่กลับมาซะที”มิโฮะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ลูกจะนอนที่บ้านหลังนี้หรือว่าหลังนั้นก็ได้นะ ห้องนอนของลูกยังเหมือนเดิมเสมอ ส่วนที่หลังนู้นแม่ก็เตรียมห้องใหม่ไว้ให้แล้ว จัดตามแบบที่ลูกชอบทุกอย่างเลยนะ” มิโฮะเอ่ยพลางจิบน้ำชา

“ขอบคุณค่ะท่านแม่ ฮินะกลับมาครั้งนี้หวังว่าจะได้เจอพี่ชายนะคะ”

“ได้เจอสิ ตอนเย็นก็คงกลับมากันแล้วล่ะ ไหนมาให้แม่ดูใกล้ๆสิลูกสาวแม่โตขึ้นขนาดไหนกันน้า”   ฮินะลุกขึ้นเดินไปนั่งข้างๆมิโฮะพร้อมกับรอยยิ้มสดใส พร้อมกับกอดมิโฮะด้วยความคิดถึง มิโฮะเองก็กอดกลับฮินะเช่นกัน

“เดินทางมาเหนื่อยๆไปพักก่อนเถอะ”

“ค่ะ ขอตัวนะคะ” ฮินะโค้งให้ไคโตะและมิโฮะก่อนจะเดินออกไป

“เปลี่ยนไปมากเลยใช่ไหมคะเด็กคนนี้น่ะ” มิโฮะเอ่ยถามสามีขณะรินน้ำชา

“อืม ก็พอตัวแหละนะ เจ้าสามคนนั้นมาเจอคงจะกอดให้หายคิดถึงกันไปข้าง” ไคโตะเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ  เท่านี้ก็พอแล้วล่ะมั้งชีวิตในยามบั้นปลายของเขา มีภรรยาที่เข้าใจและลูกๆที่คอยเชื่อฟังและรักใคร่กันเป็นอย่างดี

 

                    ฮินะเดินมาทางปีกขวาของคฤหาสน์เพราะทางฝั่งนี้เป็นห้องนอนของเธอและพี่ชายสามคน ห้องของไดอิกิลูกชายคนรองอยู่ขวาสุด ถัดมาเป็นห้องของไดอิชิลูกชายคนโต ตามมาด้วยห้องของเธอ และสุดท้ายห้องของไดสุเกะอยู่ซ้ายสุด  แค่คิดว่าตอนเด็กมากๆเวลาอยู่กับพี่ชายแล้วเธอสนุกแค่ไหนนั่นก็ทำให้เธออดยิ้มออกมาไม่ได้  เธอไม่ได้เจอพี่ชายทั้งสามมานานมากแล้ว กลับมาคราวนี้เธอจะกอดพวกเขาให้หนำใจเลยทีเดียว  เมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องฮินะก็เปิดประตูเข้าไป  ห้องของเธอยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย โทนสีสว่างสดใส เตียงนอนหนานุ่ม โต๊ะอ่านหนังสือ ชั้นวางหนังสือ โซฟา พรม และทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม

“ฉันกลับมาแล้ว” ฮินะเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะพาตัวเองกระโดดลงไปบนที่นอน “การอยู่ไกลบ้านในหลายปีเนี่ยมันเหนื่อยน้า หวังว่าพี่ชายจะคิดถึงฉันบ้างเหมือนกัน” ฮินะมองรูปถ่ายของเธอกับพี่ชายสามคนที่อยู่บนผนัง เป็นรูปที่ถ่ายกันตอนที่ทั้งสี่ยังเป็นเด็ก  จะว่าไปแล้วตั้งแต่เด็กเธอก็ติดไดอิชิมากที่สุด ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ไปที่ไหน เธอก็มักจะติดเขาไปด้วยเสมอ  และในการกลับมาครั้งนี้และเพื่อการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของไดอิชิ ทำให้เธอตื่นเต้นที่จะได้กลับมามาก

ก๊อก ก๊อก.........เสียงเคาะประตูดังขึ้นหน้าห้องทำให้เธอลุกขึ้นมาจากเตียง

“คุณหนูฮินะ มิโอะเองค่ะ คุณหนูจะรับน้ำชากับขนมตอนบ่ายหรือเปล่าคะ” เสียง

ของมิโอะดังมาจากหน้าประตู

“พี่มิโอะช่วยจัดไว้ที่สวนได้ไหมคะ เดี๋ยวฮินะออกไปค่ะ” ฮินะเอ่ยบอกก่อนที่จะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุด ให้หายเหนื่อยหลังจากนั่งเครื่องบิน

 

                     หลังจากเปลี่ยนชุดฮินะก็เดินมาตรงสวน ทางห้องนั่งเล่นปีกขวา บ้านสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิมจะมีประตูที่เปิดไปถึงสวนและมีทางเดินให้นั่งเล่นรับลมได้  ฮินะชอบมานั่งเล่นบ่อยๆตอนเป็นเด็ก

“วันนี้เป็นชาอู่หลงกับโมจินะคะ” มิโอะเอ่ยขณะที่รินชาให้ฮินะ

“กำลังอยากกินโมจิอยู่พอดีเลยค่ะ พี่มิโอะรู้ใจฮินะที่สุด” ฮินะเดินไปนั่งตรงทางเดิน มิโอะยกขนมและชามาให้ “พี่มิโอะทานด้วยกันสิคะ โมโมะจังก็ไม่รู้หายไปไหน”

“คุณหนูฮินะทานเถอะค่ะ โมะโมะก็คงไปทำธุระให้นายหญิงน่ะค่ะ ”

“พี่มิโอะไปพักก่อนก็ได้นะคะ ฮินะอยากอยู่คนเดียวซักพักค่ะ” ฮินะเอ่ยพลางจิบชา

“ทราบแล้วค่ะ” มิโอะรับคำก่อนจะเดินออกไป ฮินะนั่งจิบชาพลางนึกถึงความทรงจำสมัยเด็ก เมื่อก่อนเธอชอบมานั่งกินขนมที่นี่บ่อยๆ กับพี่ชายทั้งสามคน ทั้งสามคนอ่อนโยนกับเธอมาก มักจะเล่นกับเธอเสมอ  ไดอิชิดูจะเป็นคนที่เข้มงวดซักหน่อยแต่จริงๆแล้วเขาใจดีมาก  ไดอิกิ เป็นพี่ชายที่อ่อนโยน มักมีรอยยิ้มให้เธอตลอดเวลา ส่วนไดสุเกะเป็นพี่ชายที่มักจะทำตัวปกป้องเธอเสมอ เธอถึงได้รักพวกเขามาก  เสียงประตูดังขึ้นด้านหลังทำให้ฮินะหลุดจากภวังค์แต่ก็ยังไม่ได้หันไปมองเพราะคิดว่าเป็นมิโอะ

“พี่มิโอะทำไมยังไม่ไปพักอีกคะ”

“ฉันก็กลับมาพักไง” เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นหูดังขึ้นทำให้ฮินะหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เธอเห็นคือผู้ชายร่างสูงใหญ่ สมส่วน หน้าตาหล่อเข้ม ผมสีดำ คิ้วเข้ม  ตาคม ปากได้รูปสวย กำลังยืนอยู่หน้าประตู

“พี่ชาย!!”

 

 

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...