น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : The tale of the judge world:นิทานของผู้พิพากษาโลก

อ่าน 1,383
วิจารณ์ 4
แนว:
จำนวน:
18 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 19 ม.ค. 2559 19:02 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Myra
ขีดเขียนหน้าใหม่ (51)
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. การเกริ่นก่อนการเดินทางที่แสนสุข

เขียนเมื่อ วันที่ 20 ม.ค. 2559 21:38 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 31 ม.ค. 2559 20:55 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

เว็บขีดเขียน"เอามันออกไปจากหมู่บ้าน!!!"
เสียงคำสั่งจากชายร่างใหญ่ที่คาดว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านที่พูดกับชาวบ้านที่ยืนถือขวานจอบและอื่นๆอีกมากมายที่เป็นอาวุธและกำลังโห่ร้องอย่างบ้าคลั่งพร้อมชูอาวุธของตนไปมาในอากาศหน้าบ้านที่โทรมๆหลังหนึ่งราวกับว่ามันจะพังได้ตลอดเวลา.
"ลูกของซาตาน!!" "เอามันออกไป"
"ออกไปซะ!ปิศาจชั่วร้าย!!" "!!!!..."
เสียงสาปแช่งดังระงมดังมาจากชาวบ้านมากมายแต่ตอนนี้ที่ๆกำลังเดือดร้อนที่สุดคือ..........
"อีฟ! ฟลาย! เรน!หนีไปหลังบ้านแล้วอย่ากลับมาอีกน่ะ!!!"
ผู้เป็นชายที่มีบาดแผลเลือดออกมากตะโกนไปหาเจ้าของชื่อที่ยืนลังเลอยู่ที่บันไดชั้น2
ทั้ง3คน
"พ่อ....แต่ว่า...หนู"
เด็กหญิงผมขาวตาสีแดงพูดอึกอักกับพ่อแล้วมองหน้าเด็กหญิงผมสีฟ้าตาม่วงที่ทำหน้าเครียดมองหน้าเธอเช่นกัน
"เราไปไม่ได้!เราทิ้งพ่อไม่ได้ค่ะ!"
เสียงเด็ดเดี่ยวจากเด็กหญิงผมขาวแซมม่วงและมีตาสีแดงอีกคนตะโกนลั่น
"พ่อบอกให้ไปไง!!!"
"ไม่!!!!"
ทั้งสามคนตะโกนพร้อมกันทำเอาผู้เป็นพ่อสะอึกไปชั่วขณะ
"..............."
เขาเงียบไปขณะที่เลือดที่แขนเขายังไหลไม่หยุดแม้แต่ตามใบหน้าก็มี
"พ่อค้ะ...อย่างน้อยก็ให้หนู"
เด็กหญิงทั้งสามเดินลงมาจากบันไดทีล่ะคนแต่เด็กหญิงผมสีดำสนิทเดินมากำลังจะแตะตัวพ่อไว้แต่ว่า....
                                        "หมับ"
พ่อจับแขนลูกสาวตัวเองไว้แล้วย่อตัวลงลูกสาวเขาทำหน้าสงสัยจนเขาพูด
"ไม่สมกับเป็นลูกเลยน่ะลูกก็รู้นี่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าทำ..."
เขาพูดเบาๆแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกสาวทั้งสาม.
"อีฟพาน้อง ..ไม่สิ...เพื่อนหนูหนีไปซะ..."
เขาบอกเบาๆแล้วลุกประจันหน้ากับประตูบ้านหลังใหญ่ที่หลังประตูมีเสียงเซ็งแซ่อยู่
".....ค่ะ.....ลาก่อนค่ะพ่อ....."
เธอผู้มีผมขาวแซมม่วงพูดด้วยนำ้เสียงสั่นเครือพร้อมกับจับมือเด็กหญิงทั้งสองก่อนขึ้นบันได.
ในแต่ล่ะก้าวที่ทั้งสามเดินขึ้นบันไดไปพวกเธอรู้สึกเหมือห่างไกลผู้ที่สำคัญที่สุด
ทำไม?เพราะอะไร?ทำไมกลายเป็น...แบบนี้น่ะ?......
.............................
....เมื่อตอนกลางวันหลายชั่วโมงก่อนหน้านั้น.....
ที่บ้านในห้องครัวของครอบครัวนึง....
"ฟลาย วันนี้ช่วยพี่ทำอาหารน่ะ"
เด็กหญิงผู้มีผมขาวแซมม่วงพูดดุๆแล้วจับแขนเด็กหญิงที่มีผมสีขาวทั้งศรีษะซึ่งเธอได้แต่ทำเป็นยิ้มแหะๆแล้วพูดว่า
"ค่าๆคุณอีฟหยุดแผลงฤทธิ์เถอะค้า..."
และเป็นอันแน่นอนแล้วว่าเธอคือน้องสาวของอีฟหรือเด็กหญิงผมขาวแซมม่วงและเธอชื่อฟลาย...
"เเต่ว่า...เรนต้องยิ้มก่อนน่ะ!"
ว่าแล้วเธอก็ใช้มือดึงแก้มทั้งสองของเด็กหญิงผมดำตาสีม่วงที่นั่งอ่านหนังสือเล่มนึงอยู่
"......อุเอี๋ยวอี้....อาย..........."
เธอคนนั้นดูไม่สนุกด้วยและทำให้พูดอู้อี้จึงได้เงยหน้าจากหนังสือแล้วหรี่ตาจ้องฟลายตรงๆจนต้องผละมือออกด้วยความไปไม่ถูกกับพี่สาวคนกลาง"เรน"ผู้เงียบขรึม
"ก็ได้ๆทำก็ได้"น้องคนเล็กที่ชื่อฟลายกล่าวและเอามือตบอกตัวเองพร้อมยิ้มกว้างให้พี่สาว
"ดีมาก..."ผู้ที่ชื่ออีฟยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนลูบหัวแต่แล้วก็หยุดแล้วค่อยๆเลื่อนมือมาที่หูของฟลายแล้ว........
"โอ๊ยยยยยยยยย!!!!!!!"
ฟลายโอดครวญและจับหูตัวเองซึ่งบัดนี้อีฟดึงหูของฟลายอย่างแรงอยู่...
"พี่จะตลาดดดดเธอรู้ใช่มั้ยยยย!"อีฟพูดลากแล้วดึงหูให้ยาวตามเสียงจนฟลายร้องไม่ออกส่วนเรนก็หลับตาแล้วถอนหายใจพลางยิ้มเบาๆ...
"สารภาพมาเกี่ยวกับขนมของเล่นใช่มั้ยยยย"อีฟดึงหนักกว่าเดิมจนฟลายร้อง
"อ๊ายยยยยย!สารภาพค่ะปล่อยชั้นน่ะพี่ยักษ์ใจร้ายยย"ฟลายตะโกนลั่นพลางจับหูตัวเองแล้วแกะมือพี่สาวออกเมื่อเป็นอิสระแล้วเธอจึงวิ่งไปหลังชายคนนึงที่ยืนยิ้มกว้างให้ทั้งสาม
"ไง ลูกจะไปตลาดกันรึยัง"เขายิ้มกว้างแล้วผายมือไปทางประตูหน้าบ้านเด็กยิ้มแม้แต่เรนก็ด้วย
"ไปค่ะ!"ทั้งสองคนตอบพร้อมกันแล้วเดินไปที่หน้าบ้านเรนที่ตัวยังเด็กอยู่จึงกระโดดจากเก้าอี้แล้ววิ่งตามโดยไม่ลืมหยิบหนังสือเล่มโปรดไปด้วย
ผู้เรียกเชิญเด็กๆไปตลาดยิ้มแล้วเดินตามเด็กไปที่หน้าบ้าน...                    

                                        ............................

"พ่อๆวันนี้หนูจะช่วยพ่อทำอาหารกับพี่อีฟ"ฟลายพูดแล้วกระตุกเสื้อคลุมของผู้เป็นพ่อเบาๆแล้วยิ้มกว้างและพูดต่อพลางยื่นมือมาตรงหน้าพ่อเธอ
"ค่าจ้างเป็นช็อกโกแลตแท่งนึง..."เธอยิ้มกว้างจนพ่อของเธอหัวเราะยกใหญ่ด้วยความชอบใจและขยี้ผมลูกสาวคนเล็กแรงๆจนหัวหมุนส่วนอีฟก็ส่ายหัวเบาๆขณะที่มือของเธอกำตะกร้าจ่ายตลาดไว้แน่นซึ่งเป็นความหมายที่ดีว่ากลับบ้านไปฟลายตายแน่...
"พ่อค่ะวันนี้ทำสตูเถอะหนูว่าน่าจะดีสุดแล้ว..."อีฟพูดแล้วหยิบลิสต์จากในตะกร้าจ่ายตลาดมาแล้วมองอย่างพินิจ
"เพราะว่าที่บ้านก็มีเยอะแล้วนี่เนอะมีเนื้อสัตว์แล้วด้วย...อ๊ะ..."เธอหยุดเดินแล้วมองหน้าเรนที่จ้องหนังสืออยู่แล้วมองลิสต์สลับไปมา
"เป็นอะไรลูก?อีฟ"พ่อถามอย่างสงสัยที่เธอหยุดเดินไปเฉยๆ
"....ฟลาย...."อีฟพูดเบาๆฟลายสะดุ้งเพราะสัมผัสอะไรบางอย่างได้หรือว่านี่มัน...
"เดี๋ยวเถอะ ฟลายเธอเสร็จแน่!!!"อีฟตะโกนอย่างโกรธจัดแล้ววิ่งตามฟลายที่รู้ตัวจนวิ่งป่าราบไปนานแล้ว...
"อะไรเนี่ย???เรนหนูรู้ใช่มั้ยเนี่ย หืม?"
ผู้เป็นพ่อพูดแล้วส่ายหัวพลางมองไปที่ลูกสาวคนกลาง
"นี่ค่ะ พ่อก็จะรู้เองแหละ"
เด็กหญิงนัยต์ตาสีม่วงวางกระดาษใบนึงที่ดูหมือนเป็นลิสต์วัตถุดิบของอีฟบนมือชายคนนั้นที่รับมาอย่างงงๆแล้วเธอก็เดินไปข้างหน้าเพื่อตามพี่สาวและน้องสาวที่วิ่งไปตลาดโดยไม่พูดสักคำนึง...
"อะไรเนี่ย?..."เขามองพลางคลี่กระดาษออกแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว
                    " แครอท
                    กระเทียม
                    หัวไชเท้า....."
"แล้วก็เนื้อสัตว์..หืม..เอ๊ะ!..อ๋อ..เข้าใจล่ะ..."
เขาพูดและยิ้มออกพลางมองลูกสาวทั้งสามที่เดินไปตลาดข้างหน้าเขา
อยากรู้มั้ยล่ะว่ากระดาษเขียนว่าอะไร?งั้นมาดูกัน.......
"เนื้อสัตว์
-ถึง พี่อีฟ-
-เนื้อสัตว์ฟลายเอาไปให้สิงโตของคณะละครสัตว์กินเล่นแล้ว-
        -จาก เรน-"

ทีนี้ก็เข้าใจน่ะ?...............................
ณ ลานกว้างประจำเมือง...
"เร่ เข้ามา!เร่เข้ามา!พี่น้องทั้งหลายมาชมการแสดงของเรา!"
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เป็นตัวตลกตะโกนร้องเรียกความสนใจผู้มามุงดู
"อะไรน่ะ?คณะละครสัตว์เหรอ?"
ชายผู้อุ้มถุงใส่ขนมปังและเนื้อสัตว์และอีกข้างจูงเด็กหญิงผมขาวอยู่พึมพำเบาๆแล้วมองหน้าลูกสาวทั้งสาม
"อยากไปมั้ยลูก?"เขาพูดยิ้มๆแล้วปล่อยมือลูกสาวคนเล็กที่มองหน้าเขางงๆ
"ค่ะ?พ่อพูดว่าไรน่ะ"อีฟมองตอบเขาอย่างงงงันเช่นกันแล้วมองหน้าเรน
"เมื่อตะกี้ พี่ฟังผิดป่าวอ่ะ เรน"อีฟหันขอความเห็นจากน้องสาว
".....หนูไม่ขอออกความเห็น...."เธอตอบเบาๆทำให้อีฟยักไหล่แล้วพูดว่า
"พ่อ...พ่อแน่ใจน่ะว่าจะดูแลพวกเรา...ไม่สิ...จับฟลายทัน"เธอถามตรงๆจนพ่อเธอขำเบาๆคู่กับเสียงกัดฟันกรอดๆของฟลาย
"พ่อจะไม่อยู่ พ่อมีธุระกับเพื่อนพ่อแป๊บนึง..."เขาพูดพลางพยักพเยิดไปที่ชายหนุ่มที่อายุดูรุ่นราวคราวเดียวซึ่งเขากำลังโบกมือให้พ่ออยู่
"อย่าบอกน่ะ..."อีฟหน้าซีดแล้วมองหน้าฟลายที่ทำเป็นไม่รู้เรื่องและผิวปากอยู่
"ใช่...หนูอยู่กับน้องสักครู่น่ะพ่อไปไม่นาน"
เขาพูดพลางเกาศีรษะเล็กน้อย
"งั้น...พ่อไปล่ะ"เขาพูดแล้วเดินจากไปพร้อมกับโบกมือลา

"งานเข้าแล้วไง...."อีฟพูดพลางถอนหายใจเบาๆพร้อมกับมองเรนและฟลายตาละห้อย

"พี่ขอร้องช่วย...อยู่นิ่งๆ"เธอพูดเบาๆแล้วก็ต้องหรี่ตาลงมองฟลายที่ขณะพูดได้วิ่งหายไปแล้ว...

"ไปแล้วล่ะเห็นว่าไปหาเพื่อน..."เรนพูดขณะจ้องหนังสือเล่มหนา

"........."อีฟกลอกตามองเรนก่อนพลางคิดในใจว่า

                                       "ฟลายเคยมีใครกล้าเป็นเพื่อนที่ไหนล่ะ ฮึ่ม..."

 

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...