น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : M3 Magic x Magi x Mace

อ่าน 4,092
วิจารณ์ 19
แนว:
จำนวน:
11 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 ก.ย. 2558 23:20 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ชิโร่
ขีดเขียนดีเด่น (267)
เด็กหัดเขียน (68)
เด็กหัดอ่าน (29)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. วันแห่งการเริ่มต้น

เขียนเมื่อ วันที่ 13 ก.ย. 2558 00:21 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 10 ก.พ. 2559 12:28 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

เว็บขีดเขียน


[แพนโดร่า] M3 Magic Magi Mace บท โรงเรียนอาร์สฟอตแห่งการจากลา (30ตอน)
 
 
 
 [รีไรท์]
 
          บรรยากาศในตอนเช้าตรู่ของวันปฐมนิเทศของเหล่านักเรียนอาร์สฟอตนั้น กำลังคลื่นเครงไปด้วยเหล่านักเรียนที่กำลังเดินเข้าหอประชุมกันด้วยรอยยิ้ม 
 
ใช่... ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง หรือเหล่ากลุ่มเพื่อน
 
          เมฆและแสงจากดวงตะวันกำลังร้อนได้ที่ ถึงจะบอกแบบนั้นแต่บรรกาศมันเรียกได้ว่ากำลังดี ชายหนุ่มผมทองหน้าตาเหมือนคุณหนู ตัวไม่ได้สูงอะไรมากนักหรอก ใส่ชุดคุณหนูสีดำ เสื้อและกางเกงยาว พร้อมถุงมือสีขาวอีกด้วย
ชายหนุ่มคนนั้นกำลังถอนหายใจเบาๆ เนื่องจากสอบเข้าได้ที่รองโหล่ มันทำให้เขาทำหน้าไม่พอใจสักเท่าไหร่ เพราะอะไรนะเหรอ.....?
 
     ''อึบ!!'' 
ชายหนุ่มผู้มีนามว่า เจโล่ อิเมอร์รี่ ซึ่งตอนนี้ใช้นามแฝงว่า เจโล่ อาร์สฟอต เพื่อปกปิดนามที่แท้จริง ถึงแบบนั้นก็ยังไม่ทิ้งชื่อ เจโล่ ไป
 
นั่น.. ทำให้แสดงถึงความในใจต่ออตีดอันขมขื่นรึเปล่านะ ?
 
          หอประชุมสี่เหลี่ยมที่แสนจะกว้างใหญ่ ข้างในเต็มไปด้วยเก้าอี้สีน้ำตาลเรียงกันอย่างมีระเบียบ ข้างในมันมืดรอบด้านเพราะปิดไฟ แต่หน้าเวทีนั้นกลับสว่าง เพื่อให้คนที่เข้ามาปฐมนิเทศจ้องมองไปยังหน้าเวที
 
     ''เฮ้อ~''  
//ตัวเรา ที่ยืนอยู่หน้าหอประชุม กำลังจะเข้าไปแล้ว.. เอาล่ะ ไม่เป็นไรแน่ วันนี้ชั้นหล่อนี่นา//
 
          เจโล่.. ในตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตูหอประชุมที่กำลังจะเริ่มการปราศัยขึ้น ทำท่าทางประหม่ากล้าๆกลัวๆ เหล่านักเรียนที่เข้ามาในหอประชุมกำลังเดินผ่านตัวของเจโล่จำนวนหลายคน แต่ละคนก็จ้องจะนินทาเขาเป็นแถบๆ ดูนั่นสิ เสียงผู้หญิงนินทามันช่างเจ็บใจเสียจริง อย่างเช่น นี่ๆ เธอ คนนั้นไง ได้รองโหล่อะ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ ฮ่าๆ 
 
          ขณะที่เจโล่ยังคงมองไปรอบๆในหอประชุมที่เสียงคุยดังสนั่น ก็ต้องพบว่าข้างในคนเยอะเหลือเกิน รวมถึงเสียงเอะอะก็ดังขึ้นเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน มองซ้ายมองขวาก็เห็นแต่คนมี 'เพื่อน' แต่ตัวเขาเนี่ยสิ จะนั้งตรงไหนกันล่ะ ?
 
คนไม่มีเพื่อนอย่างเจโล่จะไปนั้งตรงไหน ใกล้ใคร นั้นมันทำให้ครุ่นคิดอย่างเป็นกังวล
 
          จนสุดท้ายแล้วก็ต้องหาที่นั่งจนได้ แต่ก็ต้องมานั้งเกือบหลังสุดเพราะมันช่วยไม่ได้สำหรับเจโล่ที่ไร้เพื่อน เลือกที่นั้งได้ไม่ทันไร ก็ต้องมานั้งใกล้สาวๆทั้งสองด้าน ไม่ว่าจะเป็นซ้ายหรือขวา 
เจโล่เองก็หันไปมองสาวทั้งสองคนนั้น น่าเสียดายที่เธอนั้นไม่หันมามองเจโล่แม้แต่นิดเดียว ฟังแล้วก็น่าสงสารสำหรับเจโล่...
 
     ''ตัวผมนั้น...'' 
          // ใช่แล้ว ตัวผมอะนะ ..เรียน ทฤษฏี 3 ปี ในที่สุดก็มาถึงภาคปฏิบัติจนได้ ช่างน่าดีใจอะไรแบบนี้!อา.. ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า หลัง ผู้อำนวยการพูดจบ ก็ให้นักเรียนดีเด่นอย่าง เลโอ ไปพูดหน้าเวที ผมรู้จักไอ้หมอนี่ได้มา 3 ปี แล้ว ถึงจะยังไม่เคยคุยกันซึ่งๆหน้า แต่ผมกับมันไม่ชอบหน้ากันแบบสุดๆ  ไอ้การที่เป็นที่รักของสาวๆก็ว่าอิจฉาพอแล้ว มันยังสอบได้ที่ 1 แตกต่างจากเราได้รองโหล่ ... เฮ้อ~//
 
บ่นไปมันก็เท่านั้นแหละ ไอ้คนอ่อนแอ
 
          เลโอ หนุ่มสุดหล่อใส่ชุดแขนยาวและกางเกงยีนสีน้ำเงิน ผมออกทองๆ ถึงสีผมจะไม่เข้มเหมือนเจโล่ก็ตาม .. ส่วนสูงของเขานั้น ประมาณ 175 เซนติเมตร นับว่าเป็นความสูงที่เหมาะพอดีกับผู้ชาย เหล่าสาวๆที่ได้เห็นแบบนั้น แววตาก็เปร่งประกายไปด้วยความรัก 
 
นั่นเรียกว่าหล่อ.. น่ะสินะ
 
          ส่วน เจโล่ เองที่นั้งอยู่เกือบหลังสุดของหอประชุม ก็ได้หันไปมองสาวๆทั้งซ้ายและขวา และมันก็ต้องทำหน้าเครียดไปด้วยความอิจฉา สาวๆที่ไม่แม้แต่จะมองตัวเอง แต่ตอนนี้กลับมอง เลโอ หน้าเวทีด้วยรอยยิ้มและชื่มชม... ราวกับว่า ว๊ายย ~ ! คุณเลโอหล่ะ มองมาทางนี้สิค่ะ ว๊ายย กรี๊ดดด ><
 
เหอะ ! ไอ้ขี้เก็ก
 
เจโล่รู้สึกหงุดหงิดที่สาวๆเอาแต่มองหน้าเวทีโดยไม่สนใจตัวเองเลย...
ทำให้เขาได้คิด ตัวเองไม่หล่อรึไงกัน รึว่าแค่ ห่วย!
 
ขณะที่เลโอพูดหน้าเวทีไม่ทันไร ก็สบตาเข้ากับเจโล่พอดี... เป็นความบังเอิญที่ไม่บังเอิญน่ะนะ...
 
     ''กรออดดดด~'' 
//ขณะที่มันพูดหน้าเวทีไม่ทันไร ก็หันมามองหน้าผมแบบว่าเยาะเย้ย รอยยิ้มของมันทำให้ผมรู้สึกหมันไส้มันซะจริงๆ พอเถอะนะ ใช่... พอเถอะ ไอ้การพูดไปยิ้มไป แถมมองหน้าของเรา// 
 
     ''เฮ้ยๆ แกก็รีบพูดให้เสร็จไวๆสิวะ เบื่อจะแย่แล้ว มานั้งบ่นพึมพำอยู่หน้าเวทีอยู่ได้''
//ไอ้เราก็ได้แต่บ่นอย่างเงียบๆคนเดียวนั้นแหละ//
 
     ''เฮ้อ~''
เจโล่ ที่คิดว่าตัวเองพูดเบาๆแล้วแท้ๆ แต่สาวๆทั้งสองที่นั้งข้างๆ บังเอิญได้ยินคำนินทา ก็ฉุนขึ้นมา โดยปริยาย หญิงสาวทางด้านขวา ลุกพรวดอย่างรวดเร็ว คว้าคอเสื้อของเจโล่ราวกับหาเรื่องขึ้นมาทันที พร้อมกับตะคอกใส่เจโล่จังๆ
 
     ''เห้ย เมื่อกี้แกว่าคุณ เลโอ เหรอ?? หือ!!! ''
 
     ''เห้ยย!!  ป-เปล่านะครับ เปล่า....''
//ชิบหายเลยนี่หว่า .... //
เจโล่ กำลังถูกสาวที่นั้งทางด้านซ้าย จับคอเสื้อราวกับจะฆ่า เขาเองก็ได้แต่คิด นี่แค่นินทา เลโอ นิดเดียว ก็ทำให้สาวๆหาเรื่องถึงขนาดนี้เลยเหรอ...! 
 
อย่างที่ท่านพี่บอกเลยนะ ...อา~ สาวๆที่น่ากลัวชะมัดเลย
สงสัยจริงๆว่าท่านพี่ทำไมถึงได้มีเมียหลายคนจังนะ แฮะๆ...
ไม่โดนรุมยำเลยรึไงกัน
___________________________________________
 
 
          และแล้วการปราศัยก็จบลงด้วยดี เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้ายกันกลับหอ ซึ่งที่นี่ก็เป็นโรงเรียนประจำ แบ่งหออกไปทั้ง 4 ทิศ เหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก 
          ขณะที่นักเรียนต่างๆเริ่มออกมาจากหอประชุมก็เริ่มมีเสียงเอะอะดังขึ้นมาด้วยเช่นกัน มันคงจะไม่แปลกที่จะได้ยินเสียงคุยกันของกลุ่มเพื่อนที่แสดงความยินดีด้วยกัน บางคนก็ไปฉลองด้วยกัน บางคนก็ไปเที่ยวกันตามภาษาเพื่อนฝูง แต่เจโล่เนี่ยสิ...
 
ใช่....
 
          เจโล่ก็ได้แต่ยืนอยู่คนเดียวหน้าประตูทางออกของหอประชุม..... หันไปมองรอบๆ ก็เจอกลุ่มเพื่อนผู้หญิง กำลังแสดงความยินดีที่สอบเข้าเรียนที่นี่ได้ หันไปอีกครั้งทางด้านขวา ก็พบกับกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่คุยกันอย่างสนิทสนม มันคงจะดี ถ้า เจโล่ ไปอยู่ในกลุ่มพวกนั้นบ้าง แต่ วันนั้น อาจจะไม่มาถึงเลยก็ได้..
 
รอยยิ้มนี่ ดีจังน๊า... ~
 
แล้วนายเคยยิ้มจริงๆรึเปล่าล่ะ เจโล่ ?
 
     ''เพื่อนสินะ... เป็นไปได้ก็อยากมีแบบนั้นบ้างจังนะ เรามันห่วยนี่เนอะ เรื่องแบบนั้นคง..''
เจโล่ได้แต่มองพื้นดินไปด้วยความเศร้า ก่อนจะหันหน้าไปทางซ้าย ก็ต้องพบกับ เลโอ ที่ห้อมล้อมไปด้วยสาวๆประมาณ 5 คน ที่อยู่ห่างไกลออกไปประมาณ 20 เมตร
 
     ''กรี๊ดดด ท่า เลโอเท่ จังเลย!''
 
     ''ท่าน เลโอ ขาาาา~''
 
     ''ไปกินมื้อกลางวันกันนะค๊ะ ><''
 
          สาวๆพวกนั้น กำลังยื่นดอกไม้แถมยังกรี๊ดกร๊าดไม่หยุดหย่อน หลงรักหัวปักหัวปำราวกับโดนยาเสน่ห์ยังไงยังงั้น ดูนั่นสิ ดวงตาที่เปร่งประกายเวลาจ้องหน้าเลโอ แถมเลโอเองก็เก็กมันได้ตลอดเวลาซะจริงๆ
 
     ''ท่าน เลโอ เท่จังเลย~!!''
 
     ''เฮ้อ~''  
//เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เราถอนหายใจ ไอ้การที่มีสาวๆมารุมล้อมให้ดอกไม้แบบนี้มันน่าอิจฉาเกินไปแล้วเฟ้ยย?!//
 
วินาทีที่เจโล่ถอนหายใจ เลโอก็เหลือบมาเห็นเข้าพอดี...
 
     ''หึ!!^ ^'' 
เลโอก็เลยเยาะเย้ยมันซะเลย รอยยิ้มของเลโอมันทำให้ เจโล่ ...รู้สึกเจ็บใจ...
 
     ''กรอดดดดด!!!!!!!!''  
//ชั้นเกลียดแกเฟ้ยย เลโอ!!! ชิส์!!!//
เจโล่ก็ได้แต่กัดฟันไปด้วยความหมันไส้ พรางกำหมัดขวาแน่นๆเอามากๆ 
 
เวลานั้นเอง
 
          ตุ๊บบบบ!!!!!!!!!!! ขณะที่ เจโล่ กำลังมองเลโอด้วยความหมันไส้ ก็ได้ถูกตบหัวค่อนข้างแรงด้วยหนังสือเล่มสีน้ำตาลจากทางด้านหลัง เจโล่เองก็หันไปทันที และก็ต้องพบกับเพื่อนสมัยเด็ก อย่าง วารี่ นูบาร์ หญิงสาวผมสีดำยาว รูปร่างของเธอจะเรียกว่าเตี๊ยเลยก็ได้ เธอนั้นใส่ชุดสีแดงอมดำ แสดงให้เห็นว่า เธอนั้นเป็นคุณหนู..
 
     ''ดีจ้า เจโล่~ ไม่ได้เจอกันนานเลย''
หญิงสาวกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม
 
     ''เฮ้อ~ อะไรกัน เธอเองเหรอ?''
หันไปมองด้วยท่าทีเหนื่อยใจ... ราวกับว่า เป็นคนอื่นนอกจากเธอไม่ได้รึไง
 
     ''อ-อะไรเล่า เป็นชั้นแล้วมันไม่ดีตรงไหน...''
หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดเหมือนถูกเมิน
 
          เจโล่ รู้สึกเหนื่อยๆกับวันนี้อย่างไม่มีเหตุผล มองไปยังหน้าของ วารี่ ด้วยสีหน้าเบื่อโลกแบบสุดๆ นั้นทำให้ วารี่ ไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่ที่เห็น เจโล่ เป็นแบบนั้น แล้วจู่ๆ ก็ถามคำถามที่แสนจะแทงใจดำต่อ เจโล่
 
     ''นี่ เจโล่ นายสอบเข้าได้ที่เท่าไหร่เหรอ?''
วารี่ถามด้วยรอยยิ้ม มันทำให้เจโล่นั้นเขินหน่อยๆเมื่อมองไปยังหน้าของเธอ ถึงจะบอกว่าเขิน แต่คำถามนั้นมันยังคงโหดร้ายไม่เปลี่ยนแปลง
 
     ''หา? ถามทำไม ไม่เอา ไม่ตอบหรอก!''
เจโล่ไม่อยากจะตอบ เพราะรู้ตัวเองดียิ่งกว่าอะไรในคำตอบที่แสนจะห่วยนั้น
 
     ''ที่โหล่เหรอ? ^^''
พูดเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว มันก็กะไรอยู่นะแม่คุณ
 
     ''..............''
หากไม่เคยทำอะไรได้ที่โหล่ ไม่มีทางที่คุณจะเข้าใจหรอก
          
เจโล่เริ่มเงียบ ถึงกับเหงื่อตกเลยทีเดียว
 
     ''ที่โหล่เหรอ? ^^'' 
วารี่ถามกลับไปอีกครั้ง แต่นั่น มันก็เป็นคำตอบที่รุนแรงนะ เล่นถามเองตอบเองแบบนี้
 
     ''เออ... ขอโทษล่ะกันที่ตูมันกาก......''
 
     ''น๊ะ! อีกแล้ว ชอบดูถูกตัวเองจังนะ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ!!''
ทำท่าทางเท้าเอวพูดอย่างไม่อายปาก.... สั่งสอนผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง 
 
ว่าแต่ ถ้าไม่ได้เรื่องแล้วหล่อนจะมายุ่งกับไอ้ห่วยแบบนี้ทำไม ?
 
     ''อึกกก''  
//อะไรของหล่อนละเนี่ย ด่าฉอดๆแล้วมีหน้ามาพูดแบบนั้นอีกนะ เฮ้อ~//
 
     ''ครับๆ~ ว่าแต่เธออยู่ห้องไหนล่ะเนี่ย''
เจโล่ได้ถามกลับไปยัง
 
     ''ห้องเดียวกับนายน่ะสิ แย่จริงๆเลยอยู่กับห่วยๆแบบนายเนี่ย~''
//เจโล่ อยู่ห้องเดียวกัน สินะ สินะ สิน๊าา~ ต่อจากนี้จะได้เจอหน้ากันทุกวันแล้ว ~ ^^//
 
เจโล่จ้องไปที่ใบหน้าของ วารี่ ด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์ พร้อมกับยิ้มไปพลางๆ
     ''หืมมม... รู้ละเอียดจังนะว่าชั้นอยู่ห้องไหน.. ^^''
 
เธอที่กำลังยิ้มอยู่ถึงกับทำหน้าไม่พอใจ
     ''ป-เปล่าซะหน่อย แค่บังเอิญไปเห็นเฉยๆ ! อย่าเข้าใจผิดสิ ''
 
วารี่ รู้สึกเขิน และโมโหหน่อยๆ เมื่อเห็น เจโล่ พูดเรื่องจริง
 
          ขณะที่ เจโล่ กำลังคุยกับ วารี่ อย่างเป็นกันเอง เลโอที่กำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยสาวๆ ก็ส่งสายตาแปลกๆ มามองเจโล่ที่กำลังคุยกับวารี่ 
 
ทำไมจะต้องทำหน้าจริงจังราวกับว่าอิจฉาล่ะ ?
 
และซึ่งวินาทีนั้นเอง วารี่ก็กำลังถูกเรียกหาโดยเพื่อนผู้หญิง ประมาณ 3 คน จากทางด้านหลัง
     ''นี่!!~ วารี่ ทำอะไรอยู่เหรออออ ทางนี้ๆ~''
 
          นั้นคือเสียงกลุ่มเพื่อนของ วารี่ 3 คนกำลังโบกมือเรียกวารี่ .. ส่วนเธอเองก็หันไปมองกลุ่มเพื่อนเหล่านั้น ไม่นานก็หันกลับมามองหน้าเจโล่
 
     ''อ๊ะ ต้องไปละ โชคดีนะ เจโล่^^''
วารี่ ยิ้มให้กับ เจโล่ ก่อนจะไปตามคำเรียกร้องของเพื่อนๆ เจโล่ได้แต่เพียงโบกมือ บ๊ายบาย กับวารี่ ในใจของเขาก็ยังคงคิดแบบเศร้าๆว่า เธอเองก็มีเพื่อนสินะ....
 
อ้าว.. เมื่อกี้นายยังยิ้มอยู่นี่
ทำไมถึงทำหน้าเศร้ากันล่ะ เจโล่ อิเมอร์รี่ ?
 
______________________________________________
 
 
เจโล่ก็ได้เดินก้มหน้ากลับหอของตัวเอง ไปด้วยความเศร้าหมอง..
พร้อมกับการถอนหายใจอีกครั้ง...
 
     ''โรงเรียนนี้เป็นแบบประจำนี่นะ ถึง 3 ปีที่แล้วจะไม่ได้อยู่หอก็เถอะ แต่ปีนี้คงจะสนุกน่าดู''
 
ปลอบใจตัวเองมันก็เท่านั้นแหละ...
 
.
.
.
.
 
 
          //โรงเรียนเวทย์งั้นเหรอ..ตัวเราที่ไม่ได้เรื่อง ซักวันจะทำเรื่องแบบนั้นได้รึเปล่านะ แก้แค้นงั้นเหรอ? ดีแล้วจริงๆนะเหรอ?//
เจโล่ได้เพียงแต่กัดฟันเบาๆ พรางคิดภาพในอดีตอันเลวร้ายของตนเอง 
 
______________________________
 
หอพักของเจโล่
 
          หอพักของเจโล่.. ที่นั่นเป็นหอพักขนาดกลางๆของฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของโรงเรียนอาร์สฟอต มันอยู่ใกล้ๆ ป่าดิบชื้น ทำให้บรรยากาศแถวนั้นดูออกจะสดชื่นเอามากๆ และที่หอพักของเจโล่เองก็เป็นหอพักพิเศษ แยกกับเหล่านักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนอีกด้วย
 
          ในหอพักนั้นก็ไม่มีอะไรมากนอกจาก เตียงสีขาวแบบบ้านๆที่อยู่ทางขวาของห้อง ข้างๆมีหน้าต่างอยู่ และโต๊ะเรียนหนังสือที่อยู่ทางซ้าย กลางห้องมีโต๊ะกินข้าว และมีห้องน้ำแยกออกไปอีกห้อง เขากลับมาพร้อมความเหนื่อยล้า เซไปเซมา ไม่นานก็ทรุดลงเตียงนอนนุ่มๆด้วยความเหนื่อยล้า
 
     ''กลับมาแล้วครับ ท่าน นิม ...'' 
เจโล่พรางพูดขณะที่เอาหน้ามุดเตียง
 
     ''กลับมาแล้วสิน๊า~ เจโลจิ'' 
 
          นิม ภูตน้อยที่มีปีกสีเขียวสวยงามคล้ายใบไม้ ขนาดตัวเธอเพียง 15 เซนติเมตร รูปร่างเหมือนภูตหญิงทั้วไป ใส่ชุดพงไพรอันสง่าพร้อมประกายน้อยๆ ผมของเธอเป็นสีเขียวยาว รอบๆตัวมีแสงระยิบระยับอ่อนๆ หน้าตาเธอดูสดใสร่าเริงเหมือนเด็ก แต่เอาเข้าจริงๆแล้วเธอมีอายุมากกว่า 100 ปี
 
     ''อ๊า~ เหนื่อยจังเลยท่านนิม @_@''
เจโล่ได้แต่ทำหน้ามึนพร้อมซุกไปที่เตียงนอน ไซร้ไปไซร้มากับหมอนสีขาวสุดที่รัก
 
     ''เป็นอะไรไปเหรอ เจโลจิ การสอบก็ราบรื่นดีนี่นา.... ''
 
     ''ก็แหม พรุ้งนี้จะอัญเชิญอาวุธวิญญาณกันนะสิครับ ผมยังใช้เวทย์ซักกระนิดยังไม่ได้เลย''
อ้อนเหมือนเด็กซะจริงนะ แต่อย่าได้ใจไปสิ
 
     ''อืม.... แต่ว่า ถ้ายังมียศเป็นนักเรียนฝึกหัดมันก็ธรรมดานี่นา อีกอย่างเราไม่จำเป็นต้องไปสู้กับใครนะ อย่าเศร้าไปสิเจโลจิ '' 
นิมท่าทางเศร้าๆ เมื่อเห็นเจโล่เป็นแบบนั้น และพยายามปลอบใจ
 
     ''.......''
//อา~ พรุ้งนี้ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว รู้สึกว่าเราจะอยู่ห้องเดียวกับเลโอด้วยนี่นา... จะให้เสียหน้าไม่ได้ พรุ้งนี้ จะตัดสินทุกอย่าง ขอโทษนะครับ ท่านพี่ซาเนีย... ผมคงใช้ชีวิตเฉยๆตลอดไปไม่ได้หรอก//
 
ถ้าไม่ได้ฆ่าไอ้หมอนั้น ชีวิตผมคง...
 
 
 
         
 
 
 
To be continued...
 
ปล.อย่าลืมวิจารณ์สักหน่อยนะ จะได้เอามาปรับปรุงต่อไป 
 
 
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

7.5
โหวต 7.5 /10 คะแนน
จากสมาชิก 11 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

7.5 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

7.2 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...