น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Peerayu Pistol

อ่าน 675
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
3 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 9 ก.ค. 2558 17:10 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนชั้นมอต้น (110)
เด็กใหม่ (12)
เด็กใหม่ (14)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ปืนของฉัน

เขียนเมื่อ วันที่ 9 ก.ค. 2558 18:06 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 9 ก.ค. 2558 18:45 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

เพียซ พีรายุ พุทธพันธุ์ในวัย 5 ขวบ ถูกป้ายหน้าด้วยดินสอพองจากเพื่อนชายเพื่อนหญิง

"สงกรานต์ทั้งที ไม่มาเล่นด้วยกันเหรอ"เด็กชายวัยเดียวกันชักชวนให้พีรายุเข้ากลุ่มเล่นน้ำ

พีรายุเงียบขรึม จิตใจไม่อยู่กับเพื่อน เขาใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือ ตำรา มากกว่าที่จะเป็นเด็กอนุบาล
เขาเห็นเด็กๆ ใช้ปืนฉีดน้ำใส่กันและกัน และไม่ต้องบอก พีรายุก็โดนน้ำจนเปียกปอน แต่เขายังคงความเงียบขรึม ไม่เปลี่ยนแปลง

"โตขึ้น เราอยากเป็นตำรวจเหมือนพ่อ"เด็กชายวัยเดียวกับพีรายุถือปืนฉีดน้ำได้กล่าวถึงความใฝ่ฝันของเด็กๆ "เพียซ นายอยากเป็นอะไร"

"ไม่รู้สิ ฉันไม่ชอบอะไรเลย"พีรายุตอบไป โดยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ "อาจจะเป็นนักวิจัยประจำองค์กร"

"ไม่เบื่อเหรอ ลูกผู้ชายทำไมไม่จับอาวุธเสียหน่อย"เด็กชายกล่าว เขาเห็นพีรายุไม่มีอะไรเด่นในตัว เขาอยากให้พีรายุเป็นชายเต็มตัวกับอาชีพ

"มันน่าอันตรายนะ ฉันไปล่ะ ไม่ได้มีใจคิดจะต่อสู้หรือหน้าที่เสี่ยงตายเพื่อสังคมอะไรเลย"พีรายุเบื่อหน่าย กลับเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ 

ณ ปัจจุบัน

พีรายุ พุทธพันธุ์ เป็นเด็กมัธยมศึกษาปีที่สองห้องคิง ระหว่างที่ครูสอน พีรายุมองครูอย่างตั้งใจ หนังสือหนังหาตำรามีทุกเล่ม เพื่อนๆมองว่าเขาเอาแต่เรียน แต่ไม่รู้อนาคต เห็นพีรายุตอบคำถามคุณครูได้หมด 

พอหมดชั่วโมง พีรายุนั่งอ่านหนังสือตำราเรียนทันที และเป็นที่สังเกตของนักเรียนหญิง

พิมพ์ใจ สุรวงศ์ หรือชื่อเล่น พิมพ์ นักเรียนที่ได้คุยกับเพียซ เป็นคนที่ได้ทำความเข้าใจเพียซได้ดี หล่อนแนะนำหนังสือวรรณกรรมเยาวชนให้เพียซอ่านหลายเรื่อง ซึ่งเพียซก็ชอบพิมพ์ที่มีความเป็นไปคล้ายๆกัน นั่นคือ อยู่กับหนังสือ 

เพื่อนชายคนหนึ่ง มาถามเพียซ "ขรึมว่ะ เอ็งเคยเห็นเอ็มสิบหกเปล่าวะ"

เพียซใช้สมาธิในการคุย "เอ็มสิบหก อืม ปืนพกหรอ"

เพื่อนชายเกิดอาการหงายหลัง แล้วลุกขึ้นมา"เอ็มสิบหก ปืนพก? นี่นายเคยอ่านหนังสือเรื่องปืนไหมเนี่ย สงสัยจะไม่อยู่ในสายตาสิเนี่ย"

"ก็ไม่อยากมีอันตราย ขนาดมีดฉันยังให้แม่ใช้หั่นกับข้าว ถ้าฉันแตะมีด มือมันจะสั่น"เพียซอธิบายว่าตนเป็นคนไม่สันทัดกับของต้องเสี่ยงอันตราย ไม่ค่อยแตะต้องกับสิ่งเหล่านี้

และเวลาเลิก

ถึงบ้านแล้ว เขาก็เข้าห้องหนังสือ เขาชอบอ่านวรรณกรรม หยิบสักเล่มที่เป็นของบิดาที่สะสมไว้ 

สายตาเขาไล่เรียงตัวอักษรในหนังสือ สักพักความล้าที่ดวงตา มันดื้อที่จะปิด หาว เพียซวางหนังสือไว้ข้างๆ เตียง มีโต๊ะให้วางของ ผลอยหลับไปในที่สุด

กลางดึก ความฝันที่ไม่เคยเป็นมาก่อนก็เกิดขึ้น

ณ ใจกลางเมืองแซ็ท เพียซพบกับพิมพ์ในร้านนมสดยูเอชที ทั้งสองจ่ายเงินค่าขวดนมฮอคไกโดเสร็จก็ซดนมจนเกลี้ยง 

"เพียซ เดี๋ยวฉันจะพาเพียซไปยังสมาคมแห่งหนึ่งนะ มันจะทำให้เพียซเปลี่ยนไปได้มากทีเดียว"

เพียซเองก็อยากรู้จักสมาคมนั้น เขาเดินดุ่มๆตามพิมพ์ใจไปยังอาคารรูปห้าเหลี่ยม ชื่อ บูเล็ทเพนตากอน เขาต้องตกใจ

"ที่นี่มัน มีปืน"เพียซแลซ้ายขวา ผู้คนที่นี่สวมชุดนักศึกษาสไตล์ญี่ปุ่น เขาเห็นตู้เกมส์อาเขดเกมส์แนว shooting  เครื่องบินรบ คาวบอย ฯลฯ "เอ่อ ฉันขอกลับไปร้านนมสดดีกว่า"

แต่พิมพ์ใจได้ดึงเสื้อเพียซบ่งบอกว่าให้อยู่ก่อน 

ประตูข้ามมิติ 

เพียซกับพิมพ์ใจมาถึงประตูประหลาดรูปวงกลม มือพิมพ์ใจหมุนลูกบิด เลื่อนออก ทางเข้าเป็นสีดำมืดๆ เข้าไป

เหมือนมีลมปริศนาพัดผ่าน เสียงปืนดังปัง พิมพ์และเพียซวิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว 

ณ มิติหนึ่ง ในใจกลางเมืองแซ็ท 

"เธอพาฉันมาทำไม ฉันกลัวจนแข้งขาสั่นไปหมดแล้ว"

"น่านะ ฉันพาเธอมาถึงแล้วที่จะเป็นคนใหม่ ดูสิ เพียซฉี่แตก"

เพียซก้มลงดู "อ๊าย อาย"แต่รอยเปียกก็หายไป "ประหลาด เรื่องประหลาด"

มิสเตอร์กระรอกฟันเหยินๆ สวมแว่นตา สวมหมวกคาวบอย เข้ามาสมทบกับคนทั้งสอง"สวัสดี เราชื่อ รุจน์ นามสกุล รุจิระ เราอาศัยอยู่ในมิติหนึ่งของแซ็ท พลังของเราคือ กระสุนตามศัตรู ฉันมีไอเท็มให้นายนะเพียซ พีรายุ"

เพียซจ้องมองกระรอกล้วงกระเป๋ากางเกง " มันคือ สวีทบูลเล็ท พิสตอล"

" แล้วมันใช้ประโยชน์ยังไง" เพียซสงสัย

"มันไม่มีประโยชน์ " เจ้ารุจน์บอกมาอย่างไร้ความรู้สึก 

เพียซเหงื่อแตกซีก ร่างกายหมดกำลังจะยืน "แล้วฉันจะต้องใช้สิ่งไร้ประโยชน์เนี่ยนะ อธิบายไม่ถูกเลย" 

เพียซถือสวีทบูลเล็ทพิสทอลไว้กับตัว รุจน์ยิงกระสุนใส่นักกระจอกที่บินอยู่บนฟ้า "กระสุนของข้า ตามไปถึงนกโชคร้ายตัวนั้นอย่างแม่นยำ"

"ว้าว ของวิเศษโดราเอมอน"เพียซกล่าวชม พิมพ์เหล่สายตามองด้านข้างแอบหัวเราะ

"โดราเอมอนอะไร ฉันไม่รู้จัก สงสัยนายจะต้องยิงกระสุนลูกกวาดให้แม่นเหมือนโนบิตะ"อ้าว ไหงรุจน์บอกไม่รู้จักโดราเอมอน แต่กลับกล่าวถึงโนบิตะ

ทางนั้น !

รุจน์พาทั้งสองไปหลบมุมหนึ่งของตึก "มีปีศาจปล้นธนาคาร"

สัตวประหลาดสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เดินออกจากประตู มือข้างขวาถือแม็กนั่ม มือซ้ายถือถุง ในถุงมีเงินเป็นแสน 

รุจน์ออกตัวก่อน "นาย อย่าคิดว่าจะหนีได้ เจอข้า ปืนตามตัว"

ปัง 

เจ้าสุนัขจิ้งจอกในชุดดำทั้งตัว ยิงแม็กนั่มสกัดลูกกระสุนของรุจิ มันชนกัน และพังหมด

"ชิ กระสุนหมดแล้วเหรอเรา"รุจน์ถอยออกจากรัศมีของพื้นที่ถนน 

"ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับกระรอกอย่างแก"เจ้าโจรสุนัขจิ้งจอกตวาด"ถอยไป"มันเดินชน รุจน์จึงเซไปข้างๆ 

"เดี๋ยว นาย"คราวนี้พีรายุจะสู้กับมัน "นายต้องเจอฉัน"

"เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ แม็กนั่มต้องเก็บไว้"

ปัง 

สุนัขจิ้งจอกหลบอย่างเฉียด "อะไรอะ ท็อฟฟี่ นี่นาย นายมีรสนิยมสามสี่ขวบเหรอ"

"ฉันอยู่มัธยมสอง แต่ฉันมีพลังกระสุนหวานๆ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

ปัง ปัง ปัง เจ้าจิ้งจอกยิงแม็กนั่มไม่รักษากระสุน

พีรายุ ล้มตัวลงคว่ำไปที่พื้น "เฮ้ย เกือบตาย" ตัวพีรายุสั่นไปหมด เจ้าสุนัขจิ้งจอกเข้ามาระยะประชิด "ยิงหัวดีไหม" 

อ้าว กระสุนหมด 

รุจน์ได้จังหวะ เอาปืนตัวเองฟาดศีรษะเจ้าสุนัขจิ้งจอก มันร้องโอดโอย ครางหงิงๆเหมือนลูกสุนัข 

"อะไรกัน ฉันแพ้หรอ"สุนัขจิ้งจอกแพ้ให้กับกระบอก ไม่ใช่กระสุน

และเจ้ารุจน์ก็นำถุงเงินไปคืนธนาคาร 

พิมพ์ใจเดินออกมาจากตรอก "เพียซ ไหวไหม ลุกไหวไหม"

"จ้ะๆ ไม่เป็นไร"

เจ้ากระรอกกลับมากล่าว "ขอบใจพวกเธอสำหรับเหตุการณ์ครั้งนี้ ทีนี้พวกเจ้าก็กลับสู่มิติเดิมของแซ็ทกลับบ้านได้ เพียซ เธอเก่งมาก"

แล้วคำชมนั้นใช้กับเพียซ อาวุธไร้ประโยชน์อย่างงั้นดันชม

ทั้งสองได้วิ่งผ่านมิติมืดๆ กลับสู่มิติเดิมของเมืองแซ็ท พิมพ์ใจกระแอม "ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันจะไปล่ะนะ"

"อ้าว ไปไหน"

"สวรรค์ ฉันเป็นนางฟ้าน่ะ" 

จากนั้นปีกก็สยายออกที่หลัง กระพือขึ้นไป 

"โอ๊ย" มีบางสิ่งกระแทกที่ท้ายทอยของพีรายุ นั่นคือ เจ้าสุนัขจิ้งจอก มันออกมาในมิตินี้ 

สติเรือนราง มองไม่เห็นอะไรเลย

"ลูก เช้าแล้วนะ กินอาหารได้แล้ว"

อ๋อ เราฝันไป แค่ฝัน สนุกดีแฮะ ปืน......

"อรุณสวัสดิ์ ฮะแม่"

"จ้ะ อรุณสวัสดิ์ ลูก"

พีรายุวิ่งไปหาพ่อ "พ่อๆ เอ็มสิบหกนี่ปืนพกหรือเปล่าพ่อ"

"หา ว่าไงนะ?"

พีรายุหน้าแตกอีกรอบ แต่เขาได้รู้จักอาวุธในความฝัน อย่างแม็กนั่ม

ศัพท์ที่ไปค้นเจอ มี gun,revolver,pistol 

เฮ้อ  เลิกดีกว่า กลับเข้าสู่หนังสือตำรา 

พีรายุไปโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี พิมพ์ใจมาพบเข้าจึงเดินไปด้วยกัน 

=========================
จบ part 1

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...