น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Love in water falls น้ำตกนี้จะเป็นของเธอ

อ่าน 1,232
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
6 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 พ.ค. 2558 17:19 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง kewalin
เริ่มเข้าขีดเขียน (17)
เด็กใหม่ (4)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 30 พ.ค. 2558 17:30 น.
•»

          

ชิบุยะ เรย์

เกิด 15 มกราคม 2540

อายุ 18 ปี

เรียนที่โรงเรียนมัสสึทาคิ

ความฝัน : เข้าเรียนที่มหาลัยโคโตสึชินาว่า

 

 

โรงเรียนมัสสึทาคิ

“น้ำตกแก้วนี้มีจิตวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ในน้ำตกแห่งนี้เพื่อรอผู้ชายในฝันของเธอ” อย่างงี้นี่เอง มิน่าล่ะทางเข้านั้นถึงไม่มีใครเข้าไปเลย แต่ว่าตั่งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 2 ปีแล้วนี่นะวันนี้เลิกเรียนเร็ว เข้าไปคงไม่เป็นอะไรมั้ง แต่ถ้ามีคนถามว่าเข้าไปทำอะไรก็ตอบไปว่า หาเหตุการณ์เขียนรายงาน น่าจะเข้าท่านะนั้นนะ

“เรย์ เลิกเรียนแล้วไปคาราโอเกะกับพวกฉันไหม”

“....” เฮ้อ~~ เจอพวกน่ารำคาญอีกแล้วสิ ไปน้ำตกแก้วนั้นดีกว่า

“นี่ พวกฉันชวนไม่ได้ยินรึไง”

“ได้ยิน แล้วผมก็ไม่อยากไปที่นั้นด้วย”

“ไปกับพวกฉันมันไม่ดีตรงไหน”

“ทุกตรงนั้นแหละ ถ้าไม่มีธุระแล้วผมขอตัวนะ”

 

Ray speak

 

            ทำไมพวกนั้นต้องมายุ่งกับผมด้วยนะไม่เข้าใจเลยจริงๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ เราเป็นพวกไม่ยุ่งกับใครนิ ใครจะพูดยังไงก็ไม่สนใจหรอก ถึงผมจะเป็นแบบนี้แต่ถ้าเป็นเรื่องการเรียน การกีฬา ศิลปะ การร้องเพลง ผมก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ เพียงแค่ไม่เอาความสามารถส่วนนั้นออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์ ใครคิดยังไงกับผม ผมก็ไม่สนใจทั้งนั้นล่ะ

“นี่ เรย์คุง ใช่ไหมจ๊ะ”

“....”

“ไม่ใช่เหรอ”

‘ยัยนี่เป็นใครกันล่ะเนี้ย’

“ต้องใช่อยู่แล้วล่ะเธอ ก็ชื่อที่เสื้อเขียนว่า ชิบุยะ เรย์” ->เพื่อนที่มาด้วยอีกคน

“ใช่จริงๆด้วย”

“มีธุระอะไร”

“คืองี้นะเรย์คุง คือว่า......”

            อะไรของยัยนี่กันแน่นะ อ่ำอึงอยู่นั้นแหละ ทำท่าเหมือนกับจะมาสารภาพรักเลยวุ้ย งั้นก็ต้องปฏิเสธเลยล่ะกัน จะได้ไปให้พ้นๆจากตรงนี้สักที

“ฉันขอปฏิเสธนะ ไม่ว่าพวกเธอจะมาหาผมทำไมก็เถอะ”

“ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ เรย์คุงมาเป็นแฟนกับฉันไม่ได้เหรอ”

“ทางที่ดีอย่ามายุ่งกับผม”

“กลับไปคิดอีกทีไม่ได้เหรอ ช่วยกลับไปคิดอีกทีเถอะนะ”

“กลับไปคิดอีกทีก็ได้ เธอชื่ออะไรล่ะ เอาชื่อเล่น แล้วก็ระดับชั้นที่เรียนอยู่ด้วย”

“ฉันชื่อ มากะ ชั้น ม.5/1”

“เหอะๆ เด็ก”

“ที่บอกว่าเด็กหมายความว่าไงค่ะเรย์คุง”

“ผมอยู่ ม.6/1”

“ความรักไม่มีการแบ่งระดับชั้นไม่ใช่เหรอ”

“.....” ไปดีกว่าเรา ปล่อยให้ยัยนั้นพูดคนเดียว

 

End  Ray Speak

 

            เฮ้อ~~~~ จะมีอะไรน่าเบื่ออีกไหมเนี้ย ว่าแต่ไปน้ำตกแก้วนี้ต้องไปทางไหนล่ะเนี้ย ลองถามคนแถวนี้ดูล่ะกัน

“พี่ๆ น้ำตกแก้วไปทางไหน”

“เดินเข้าไปในซอยข้างหน้า ถ้าเจอทางแยกอีกให้ตรงไปเลยนะน้อง”

“ขอบคุณ”

 

            ทำไมทางนี้มันเงียบๆนักล่ะ ทั้งๆที่มีบ้านคนอยู่ด้วยแท้ๆเลยนะ ถนนแถวนี้ปิดร้างไปแล้วรึไง บ้านคนก็มีแต่ทำไมไม่มีคนเลยล่ะ บ้านร้างรึไง

ตึกๆ ตึกๆ

‘ เอ๊ะ ใครตามเรามานะ หันไปดูหรือทำเป็นไม่สนใจดีนะ ’

“ใครนะ”

“ฉันชื่อ เคนจิ”

“เคนจิ นายมาทำไม”

“ถามได้ก็ตามนายมาไง เรย์”

“รู้ชื่อผมได้ไง”

“ไม่รู้ก็บ้าและ เขารู้จักนายกันทั้งโรงเรียนนั้นแหละ ก็นายมันฮอตนี่ แถมเมื่อกี้พึ่งจะหักอกหักมากะไปเมื่อกี้ด้วย”

“ไม่ต้องตามมาเลย”

“ง่ะ ขอไปด้วยคนสิ”

“ไม่ได้คือไม่ได้”

“โหดร้าย”

“โหดแล้วไง”

“ T^T ”

“ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนั้นเลย เห็นแล้วขนลุก”

“ T^T ”

“เออๆ อยากตามมาก็เชิญเลย”

“ขอบคุณคร๊าบ~~”

‘น่ารำคาญเป็นบ้าเลย’

“เรย์จะไปไหนเหรอ”

“น้ำตกแก้ว”

“แต่ที่นั้นปิดกิจการไปแล้วนะ”

“ปิดแล้วไง”

“ก็เข้าไม่ได้นะสิ”

“หมายความว่าไง”

“ก็มีคนเอาไม้ไปปิดกั้นทางเข้าทั้งหมดเลยนะสิ”

“ก็เอาออกสิ”

“เอาออกยังไง”

“อย่าถาม”

“นายเคยมาที่นี่ด้วยเหรอ”

“ใช่ เคยมาตอนเด็กๆ”

“โห!! เล่าให้ฟังหน่อยสิ เดินไปเล่าไปนะ”

“ก็ได้ เคยมากับพ่อแม่ตอนเด็กๆ ตอนนั้นเด็กมากๆอายุประมาณ 2-3 ขวบได้ล่ะมั้ง พ่อแม่ผมพามาที่นี่เพราะต้องการให้ร่างกายผมแข็งแรงขึ้นนะ”

“งั้นนายก็ร่างกายอ่อนแอมากเลยนะสิ”

“ใช่ อ่อนแอมากๆ อ่อนแอตั่งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ ผมไม่กล้าที่จะพบปะกับผู้คนเลยเพราะกลัวที่จะเป็นอุปศักดิ์ให้คนอื่นๆนะ พอขึ้นประถม 1 ได้ที่นี้ก็ปิดกิจการไปแล้วนะ ผมเลยต้องย้ายบ้านย้ายโรงเรียนไป พ่อแม่ผมเชื่อว่ามีวิญญาณอยู่ในน้ำตกแก้วนั่นนะ”

“เศร้ามาก นายคงรักที่นี่มากสินะ”

“ใช่เลยล่ะ”

“ที่นี่ไม่มีใครอยู่แล้วล่ะ”

“อืม ถึงล่ะ”

“แล้วเราจะเข้าไปยังไงล่ะ”

“บันได มันมีบันไดทางเข้าจากด้านหน้าอยู่นะ”

“แล้วคนพวกนั้นไม่ปิดทางรึไง”

“ไม่ปิดหรอก มีคนส่วนน้อยที่รู้ทางเข้านั้นนะ” ผมพูดเสร็จก็เดินไปทันที ผมไม่สนใจหรอกว่าเจ้านั้นจะตามมารึเปล่า

“อ้าว เฮ้ย รอกันด้วยสิ”

 

            ว้าว!!! ทุกอย่างในนี้ยังเหมือนเดิมเลยแฮะ หลังเลิกเรียนมาที่นี่ทุกวันยังได้เลย มันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลยคนพวกนั้นคิดไปเองรึเปล่านะ อยู่ที่นี่สักพักล่ะกันเพราะยังไงก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก แต่ว่าที่นี่สวยใช้ได้เลยแฮะ

 

            หลังเลิกเรียนผมก็มาที่นี่ทุกทีเพราะอะไรนะเหรอ นั้นก็เพราะว่าที่นี่มันเงียบสงบปราศจากผู้คน มีสมาธิในการทำสิ่งต่างๆ

“เรย์ นายจะอยู่ที่นี่อีกนานรึเปล่า”

“......” เรย์ไม่สนใจเคนจิ แต่เขากลับเดินไปตามทางเดินซึ่งยาวเข้าไปในน้ำตก

“เฮ้ย! เรย์”

“กลับไปก่อนก็ได้”

“แล้วนายล่ะ”

“เดี๋ยวกลับเองแหละ”

“อาๆ งั้นไปล่ะ”

“อืม” มันเห็นผมเป็นเด็กรึไงเนี้ย ว่าแต่ผมไปสนใจมันทำไมนะ หมอนั้นจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของเรานี่นา ยังไงเราก็ไม่มีใครคบอยู่แล้วนี่นา ขนาดเราขึ้นมัธยมต้นพ่อแม่ตัวเองยังไม่สนใจเลย ญาติที่ไหนเราก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เรามันสันโดษ ขนาดงานกลุ่มที่โรงเรียนยังไม่มีใครคิดที่จะให้เราเข้ากลุ่มด้วยเลย

นายเหงาเหรอ ที่ต้องเป็นแบบนั้นนะ.....

‘เอ๊ะ เสียงใครนะ ตอนนี้ที่นี่เหลือเราคนเดียวนี่นา’

 

            ผมพยายามหาต้นเสียงนั้น แม้ว่าจะหาสักแค่ไหนก็ไม่เจอเลยหรือจะเป็นเสียงวิญญาณที่เขาลือกัน เราชักจะเพ้อเจ้อและวิญญาณมีอยู่จริงซะที่ไหนกันล่ะ

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...