นิยาย : Donovan ศึกชิงบัลลังก์นักรบแห่งความมืด

อ่าน 2,239
วิจารณ์ 61
แนว:
จำนวน:
1 part
แต่งเมื่อ:
วันที่ 9 เม.ย. 2558 11:15 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Zeno
ขีดเขียนเต็มตัว (186)
เด็กเข้าเรียน (119)
เด็กหัดอ่าน (132)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

part 1. รวบรวมทายาท @USA_Chica,L.A. @Thai & Japan

เขียนเมื่อ วันที่ 15 ก.พ. 2559 17:50 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 27 ส.ค. 2559 16:59 น. โดย เจ้าของบทความ )

 "...มันก็แค่ยุคๆหนึ่ง...เป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่ง

 

ที่ทำให้นักรบแห่งความมืดดูไร้ซึ่งเกียรติยศ

 

แต่...เมื่อไหร่ที่ช่วงเวลานี้หมดไป

 

นักรบแห่งความมืดจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งและเมื่อถึงตอนนั้น

 

เรา...จะเตรียมบางอย่างเพื่อฉลองกับการกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งของ

 

โดโนแวน ..."

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

@USA,Los angeles

 

7:00น.

 

 

 

                    "แคสเซียส!!...แคสเซียส!!ฉันหวังว่าแกคงจะไม่ได้เป็นเจ้าชายสันหลังยาวแล้วนะ"

 

                    "แม่จะรีบปลุกผมทำไม...วันนี้วันหยุดนะผมขอนอนต่ออีก5นาทีนะ"พูดจบชายหนุ่ม

วัย17ปีก็ดึงผ้าห่มที่พึ่งถูกดึงออกโดยฝีมือผู้บังเกิดเกล้ากลับมาคลุมหัวอีกครั้ง

 

                    "ฉันรู้ว่าวันนี้วันหยุด...ของนักเรียนทุกคนแต่..ไม่ใช่วันหยุดของแก!ลุกไป

อาบน้ำเตรียมไปเรียนพิเศษ"พอหล่อนพูดจบก็เดินออกจากห้องแต่ก็ยัง

 

 

ไม่วายที่จะเดินกลับมาย้ำลูกชายที่ยังคงนอนไม่รู้ชะตากรรมอยู่ด้วยน้ำเสียง

เรียบๆ

 

 

ปนขู่"ถ้าแกไปไม่ทันอาจารย์สอนพิเศษเช็กคาบ...ตัดเน็ตยึดเกมส์อดค่าขนมทั้งเดือน"

 

พรึบ!

 

 

                    "ผมตื่นแล้วครับจะรีบไปอาบน้ำแล้วขอเชิญคุณแม่อันเป็นที่รักของผมออก

ไปรอผมที่ชั้นล่างสักครู่นะครับ"แค่ขู่ไปเพียงเท่านั้นลูกชายของหล่อนก็เด้ง

ตัวลุกจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูและพาผมสีแดงยุ่งๆเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

                    "ต้องให้ได้ขู่อย่างนี้สิลูกฉัน..."

 

ตึกตึกตึก!

 

                    "แกจะเดินเบาๆหน่อยได้มั้ยหะแคสเซียส!ถ้าแกยังเป็นแบบนี้สักวันหนึ่งแกไป

เป็นโจรคงโดนจับตั้งแต่ย่องเข้าหน้าบ้านเหยื่อแล้วมั้ง"

 

                    "แม่จะบ่นอะไรนักหนาเนี่ยคนอย่างผมไม่มีทางเป็นโจรหรอกข้าวเช้าผมไม่กินนะ

แม่รีบไปส่งผมก่อนเถอะเดี่ยวจะเข้าเรียนสาย"แคสเซียสเดินมาทางห้องครัวพลา

งจดกระดุมที่

แขนเสื้อไปด้วย เขาเดินไปกอดแม่จากข้างหลังและหอมแก้

แม่เขาไปทีหนึ่ง

 

                     

"ฉันยังไม่ได้บอกแกหรอว่าแกต้องไปคนเดียวฉันไม่ว่าง"หล่อนหันหน้ามามอง

หน้าลูกชายนิดๆก่อนจะก้มไปหั่นผักต่อ

 

                    "อ้าว...แล้วผมจะรู้มั้ยว่าที่เรียนพิเศษมันอยู่ที่ไหน"แคสเซียสผละกอดจากแม่นิดหน่อย

 

                    "เดินๆไปเดี๋ยวก็เจอ"

 

                    "ชื่อที่เรียนพิเศษล่ะครับ"

 

                    "Donovan"

 

                    "โอเคครับเดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่ไปก็ได้ ผมไปแล้วนะครับแม่"

 

                    "เดี๋ยว!แกต้องเดินไปเท่านั้นฉันจะให้เงินติดตัวแกไปแต่แกห้ามใช้แกต้องเดินไป

เท่านั้น..เข้าใจมั้ย"จู่ๆหล่อนก็ทิ้งมีดและเดินมาประคองหน้าลูกชายเอาไว้ก่อนที่

 

 

จะเดินไปหยิบซองสีขาวยื่นให้ลูกชายไป 

                    "โห!ทำไมให้ผมมาเยอะขนาดนี้อ่ะผมไปแค่ครึ่งวันเองนะไม่ได้ไปเป็นปีสักหน่อย"

 

                    "เอาเถอะ...เอาติดตัวไว้รักษาตัวเองให้ดีๆล่ะ...จำคำนี้ไว้นะแม่รักลูกเสมอ"หล่อนเขย่ง

ตัวขึ้นไปหอมแก้มลูกก่อนที่จะดันลูกให้ออกไปนอกบ้านและรีบปิดประตูทันที

 

                    "แม่ทำตัวแปลกๆแฮะ"แคสเซียสหันไปมองประตูสักพักก่อนจะกระซับกระเป๋าตรง

บ่าที่แม่ของเขาได้เตรียมไว้ให้พร้อมกับเงินในมือ

                    "เอาเถอะไปเรียนตามที่แม่บอกก่อนแล้วค่อยมาคิดอะไรดีกว่า"

 

 

 

@USA,Chicago

 

 

 

                    "ไม่เอาาา!!!ผมไม่ไป!พ่อกำลังส่งผมไปตายนะ!"

 

                    "พ่อส่งลูกไปเรียนไม่ได้ส่งไปรบนะ"ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นมาพลางจิบกาแฟและ

อ่าน

หนังสือพิมพ์ไปอย่างสงบๆ

 

 

ปัง!

 

                    "นั่นแหละ!ไปเรียนพิเศษมันก็ไม่ต่างอะไรจากไปออกรบเลยนะพ่อ!"ทั้งๆที่ผู้

เป็นพ่อออกจะเป็นคนสงบผิดกับลูกชายผิวสีแทนของเขาที่ลุกขึ้นตบโต๊ะเสียง

ดังพลางดึงหนังสือพิมพ์ที่พ่อของเขากำลังอ่านออก

                    "เดม่อน..นั่งคุยกับพ่อดีๆสิลูก"ผู้เป็นแม่เดินออกจากห้องครัวพร้อมกับขนมปังปิ้งพูดปรามลูกชายตัวดีให้สงบอารมณ์ลง

                    "แม่ครับ..แม่คงจะไม่.."เดม่อนหันมามองผู้เป็นแม่อย่างอ้อนวอน

 

                    "แม่เห็นด้วยกับพ่อนะใกล้จะได้เวลาแล้วลูกต้องรีบไปได้แล้วนะ"

 

                    "แม่!!!ไม่เอานะ!!"เดม่อนเริ่มโวยวายเหมือนเด็กอีกครั้งทั้งๆที่เค้าเองก็อายุ17ปีแล้ว

 

                    "ถ้าพ่อให้เงินลูกไป2แสนดอลล่าร์ลูกจะไปมั้ย"พอผู้เป็นพ่อพูดจบเดม่อนถึงกับหูผึ่งทันทีพร้อมกับพยักหน้ารัวๆ

 

                    "ไปอยู่แล้วโถ่แค่ไปเรียนพิเศษเอง555มันไม่ยากเกินไปสำหรับเดม่อนคนนี้

อยู่แล้ว...แต่ก่อนอื่นผมจะได้เงินเมื่อไหร่"เดม่อนเดินอ้อมไปข้างหลังผู้เป็น

พ่อพลางนวดไหล่ให้อย่างอ้อนๆ

 

 

                    "ตอนนี้...อ่ะเอาไปดูแลตัวเองด้วย"เดม่อนชะงักนิดหน่อยกับคำพูดของผู้เป็นพ่อ

แต่ก็รับซองสีขาวมาทันที

                    "ลูก..พ่อกับแม่รักลูกมากถึงได้ตามใจลูกมาตลอดแค่ตอนนี้พ่อกับแม่ขออะไรลูก

หน่อยจะได้มั้ยจ๊ะ"เดม่อนที่กำลังจะเปิดประตูออกจากบ้านก็ต้องชะงักและหันไป

มองหน้าพ่อและแม่แบบงงๆ

 

                     

"อะไรหรอครับ"

 

                    "วันนี้แม่อยากให้ลูกเดินไปเรียนได้มั้ยที่เรียนพิเศษของลูกอยู่ไม่ไกลหรอก"

 

                    "จะว่าไปผมลืมถามแม่ซะสนิทเลยที่เรียนพิเศษของผมชื่อว่าอะไรอ่ะเดี่ยวไปไม่ถูก"

 

                    "Donovan"ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆแต่จะสุขุมกว่าทุกครั้งจนเดม่อนเองก็รู้สึกแปลกๆกับพฤติกรรมวันนี้ของพ่อและแม

 

                    "สัญญากับแม่สิว่าจะเดินไปส่วนของในกระเป๋าเรียนแม่เตรียมไว้ให้แล้วนะอย่า

ลืมหยิบไปด้วย"

 

                    "ครับผมจะเดินไปครับ...ผมไปแล้วนะ"

 

                    "พ่อกับแม่รักลูกเสมอนะเดม่อน..."พอผู้เป็นแม่พูดจบเดม่อนก็ปิดประตูทันที

ถึงแม้จะงงๆแต่เขาก็เดินออกจากบ้านตรงไปยังสถานที่เรียนที่ชื่อว่าDonovan

ตามที่พ่อกับแม่ของเขาบอกไว้

 

@Thailand,Bankok 

19:10น.

                   "วิช...อยู่รึเปล่า"

                   "ครับป้าอยู่ครับ..."วิชหรือพันธวิชเดินออกไปเปิดประตูให้ป้าของเขาเข้ามาในบ้าน

                   "ป้าเห็นวิชเรียนภาษาอังกฤษไม่ค่อยจะรู้เรื่องเลยสมัครให้วิชไปเรียนพิเศษที่ๆหนึ่ง"

                   "เรียนพิเศษ?ที่ไหนครับแล้วผมต้องไปวันไหน?ถ้าไปวันนี้ผมต้องเตรียมอะไรไปมั้ยครับ?แล้วต้องเรียนกี่วันครับ?นี่ก็ดึกแล้วผมต้องไปเรียนกี่ชม.ครับ?"พอป้าพูดจบวิชก็รัวคำถามใส่ทันที

                   "ของหน่ะป้าเตรียมใส่ให้แล้วอ่ะนี่...แล้วป้าก็เตรียมเงินไว้ให้แล้วนะอีกสักพักก็ไปได้แล้วนะ"

                   "เตรียมเงิน?ป้าไม่ต้องให้ผมหรอกผมมีเงินอยู่ครับน่าจะพอจ่ายขอบคุณที่ช่วยเตรียมของให้นะครับเดี่ยวผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ"วิชลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปชั้นสองและทิ้งให้ผู้เป็นป้านั่งกุมมือตัวเองเงียบๆ

                    "..วิชป้าไม่อยากให้ลูกไปเลย..."

 

ตึกตึกตึก...

 

วิชที่แต่งตัวง่ายๆอย่างเสื้อยืดสีขาวคลุมด้วยเสื้อแจ็คเก็ตและกางเกงยีนส์ค่อยๆเดินลงบันไดมา

                   "อ้าวป้าวลืมบอกอะไรผมรึเปล่า...ชื่อที่เรียนพิเศษผมล่ะ"

                  "เอ่อ..จริงด้วยๆป้าจดไว้นะชื่อว่า..โด..โดโนแวน"ป้าของวิชดึงกระดาษออกจากกางเกงขึ้นมาอ่านก่อนจะเงียบไปสักพักวิชที่เห็นความผิดปกติจากป้าก็ถามออกไปอย่างเป็นห่วง

                   "ป้าเป็นอะไรรึเปล่าครับ"วิชถือกระเป๋าสะพายที่ป้าเตรียมให้แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับป้าของเขา

                   "เปล่า..ดูแลตัวเองดีๆนะวิชพ่อกับแม่วิชเองก็ฝากมาบอกให้ป้าดูแลวิชดีๆป้าเองก็รักวิชเหมือนลูกป้าคนหนึ่งเก็บเงินนี้ไว้นะ"ป้าของวิชเดินมากอดวิชสักพักก่อนจะยื่นซองสีขาวมาให้วิชตั้งใจจะไม่รับแต่พอเห็นสายตาของป้าเขาก็จำเป็นที่ต้องรับมา

                  "ป้าครับผมแค่ไปเรียนพิเศษนะไม่ได้ไปยกพวกตีกันแล้ว..เงินเยอะขนาดนี้.."

                  "รีบไปเถอะจวนจะถึงเวลาแล้วป้าขอตัวไปทำอาหารให้ลูกป้าล่ะ..."วิชมองป้าที่เดินออกจากประตูไปด้วยสายตางงๆ วันนี้ทำไมป้าเค้ามาแปลกๆวิชเก็บเงินลงในกระเป๋าและพึ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปเรียนพิเศษให้ทันตอนนี้ก็สายแล้วด้วยแต่ระหว่างที่วิชกำลังยืนโบกแท็กซี่เขาก็เห็นป้าของเขากำลังวิ่งมา

                  "วิช!!แฮกๆ..ป..ป้าลืมบอกไป..เดินไปเอาเถอะ..ม..มันอยู่ใกล้แค่นี้เองห้ามขึ้นแท็กซี่นะแฮกๆให้เดินไปเท่านั้น!!เดิน!"ป้าพูดกับวิชแบบหอบๆพร้อมกับเดินมาตบบ่าก่อนจะดันให้เดินไปทางซอกกำแพงมืดๆ

                   "เอ่อ..ต้องเดินผ่านทางนี้หรอครับป้า"

                   "จะไปทางไหนก็ได้เดี๋ยวก็เจอเองแหล่ะป้าไปนะดูแลตัวเองด้วยเก็บเงิน2แสนบาทไว้ดีๆล่ะ"

                   "เอ่อ...ครับ"

 

       

@Japan,Tokyo

 

   

                   "ไดกิ...วันนี้แม่มีอะไรพิเศษจะบอก^^"ระหว่างที่ไดกิชายหนุ่มอายุราวๆ20-21ปีกำลังยีผมสีน้ำเงินเข้มยุ่งๆของเขาและเดินลงบันไดมาแม่ของเขาก็รีบเดินมาเกาะขอบบันไดพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้เหมือนทุกครั้ง

                   "วันนี้เจ้าตัวนั้นชื่ออะไรอีกล่ะไปเก็บได้ตัวอะไรมาอีก"ไดกิพูดขึ้นอย่างเอือมๆกับความใจดีเกินเหตุของแม่ตัวเองที่ตามเก็บลูกหมาลูกแมวที่หลงกลางทางมาเลี้ยงไว้ที่บ้านทั้งๆที่ไดกิเองก็น่าจะชินๆกับเรื่องพวกนี้ได้สักทีแต่พยายามยังไงผลที่ได้ก็คือไม่ชินอยู่ดี

                   "ไดกิอ่าทำไมพูดกับแม่อย่างนี้~แม่เสียใจนะ"

                   "พอๆเลยยัยบ๊องตกลงมีอะไรจะบอกผม"ไดกิจ้องไปที่ตาสีน้ำตาลอ่อนของแม่ซึ่งก็เป็นสีเดียวกับตาของเขา

                  "ไปหยิบกระเป๋า..และเอาซองนี่ไปซองนี่มีเงินอยู่2แสนเยนรักษาดีๆล่ะแม่ก็อยากจะไปส่งไดกิอยู่เหมือนกันแต่แม่ไม่ว่างแม่สมัครที่เรียนพิเศษที่หนึ่งให้ลูกไปเรียนมันซะลูกจะได้ฉลาดขึ้น"

อ้าวเห้ย...เหมือนถูกแม่ด่าว่าโง่

                   "ทำไมต้องให้เงินเยอะขนาดนี้ด้วย.."ไดกิรู้สึกเหมือนวันนี้แม่ของเขาไม่ได้ขี้เล่นเหมือนทุกวันไดกิเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายก่อนจะเดินไปรับซองขาวจากแม่

                   "เอาติดตัวไว้เถอะน่า!ตั้งใจเรียนล่ะแม่รักลูกนะไดกิ..ไดกิของแม่เก่งอยู่แล้วแค่ไปเรียนพิเศษใกล้ๆนี่คงไม่ต้องให้ใครไปส่งหรอกเนาะส่วนจักรยานแม่จะใช้ไดกิเดินไปเอานะ"

                   "แล้วผมจะรู้ทางไปได้ไง"

                   "เดินๆไปเถอะเดี๋ยวก็เจอเพราะที่เรียนที่ชื่อ Donovan  สะดุดตาจะตายแต่ไม่ต้องถามคนแถวนี้หรอกคนแถวนี้เชยจะตายเค้าไม่รู้จักหรอกเอาเป็นว่าไดกิของแม่เก่งอยู่แล้วใช่มั้ยนี่ก็มืดละเดินระวังๆด้วย"แม่ของไดกิโผกอดไดกิก่อนที่จะร้องไห้ออกมา"...ดูแลตัวเองด้วยนะลูก"แม่ของเขาพูดเพียงแค่นี้ก่อนที่จะบอกให้ไดกิรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบไปเรียนให้ทันเวลาด้วย

 

 

                   "ผมไม่อยากไป...เฮ้อ~อยากจะพูดงี้อยู่หรอกแต่หน้าจริงจังแบบนั้นของยัยบ๊องเราเองก็พึ่งเคยเจอแล้วคิดยังไงให้มาเรียนพิเศษดึกๆงี้ด้วยนะงานก็ยังปั่นไม่เสร็จ..เอาล่ะเดินไปมั่วๆก่อนละกัน"ไดกิกระชับกระเป๋าสะพายให้แน่นขึ้นก่อนจะเดินตรงไปเรื่อยๆ

 

                 "นั่นใครน่ะ/ใครอยู่ตรงนั้น/ใครวะ!/เห้ย!!ใครอ่ะ!!"พอไดกิเดินมาเรื่อยๆก็กลายเป็นซอยสี่แยกที่มีตึกสูงบังแสงแดดจนเกือบหมดทำให้เห็นแต่ละคนที่เดินมาตามแต่ละซอยเป็นเพียงเงาลางๆเท่านั้น

 

 

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.2
โหวต 9.2 /10 คะแนน
จากสมาชิก 18 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.4 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.2 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.1 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...