นิยาย : Hater เกลียด..แล้วทำไม ถ้าใจของคุณมันอยู่ที่ผม ♥

อ่าน 1,465
วิจารณ์ 20
แนว:
จำนวน:
3 Chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 13 มี.ค. 2558 18:24 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Neko_Sadisty
สุดยอดขีดเีขียน (395)
เด็กเข้าเรียน (172)
เด็กหัดอ่าน (106)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

Chapter 1. บทนำ

เขียนเมื่อ วันที่ 13 มี.ค. 2558 18:54 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 14 มี.ค. 2558 21:20 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

 

บทนำ

 

               “นะ....น่ารัก....”

                “ว่าไง? มีอะไรอีก จะมาขายขนมจีบให้ฉันสินะ”

                ฉันหันไปหาเจ้าผู้ชายหน้าเฉิ่มๆ ที่ถือดอกกุหลาบไว้ในมือ

                อ้อ...ส่วน ‘น่ารัก’ นั่นเป็นชื่อของฉันเอง คนบ้าอะไรวะ ชื่อน่ารัก -.- แต่ฉันก็รับชื่อนั้นมาโดยปริยาย เพราะคุณแม่บังเกิดเกล้าของฉันเป็นคนตั้งให้ เพื่อแก้เคล็ด เพราะตอนเกิดมาหน้าตาฉันค่อนข้างดูไม่จืด (ท่านบอกมาแบบนั้น) น่ะนะ

                “อะ..เอ่อ...”

                พรึ่บ!!

                ตุ้บ!

                ฉันคว้าดอกกุหลาบในมือของเขามา แล้วโยนมันทิ้งลงตรงหน้า กลีบกุหลาบร่วงโรยเต็มพื้น

               “ฉันบอกแล้วไง....ว่าฉันไม่อยากมีแฟน และจะไม่มีแฟน เด็ดขาด

               ฉันสะบัดบ๊อบใส่ แล้วเดินเชิดจากไปโดยไม่หันมามอง

               ฉันเกลียดผู้ชาย...

               ‘นี่ ไปไหนทำไมไม่บอก รู้ไหม ว่าเค้าเป็น....’

               ‘เค้าเป็นห่วง เหอะ! เป็นห่วง? เพื่อกักกันฉันไม่ให้ไปแตะโลกภายนอกงั้นเหรอ!? เด็ดปีก...ของคนคนนึงเขานี่ มันมีความสุขมากหรือไง!’

               ฉันเคยมีแฟน...มีมาหลายคนแล้วด้วย แต่ก็เลิกกัน ด้วยเหตุผลที่ไม่ซ้ำกัน แต่ความหมายเดียวกัน

               งงล่ะสิ? เหอะ ก็อย่างเช่น..

               ‘เลิก’ เพราะ ‘ตามติดฉันอย่างกับสโตกเกอร์!’

               ‘เลิก’ เพราะ ‘เป็นห่วงฉันมากเกินไป ถึงขนาดเอาบอดี้การ์ดมายืนเฝ้าเลยทีเดียว!’

               อย่างนี้เป็นต้น สรุป เหตุผลที่เลิกกัน ก็เพราะ ‘ความเป็นห่วงเป็นใย’ มากเกินไปยังไงล่ะ!

               มันทำให้ชีวิตของฉันอยู่แต่ในกรอบ ชีวิตฉันมันต้องไม่ใช่แบบนี้! QwQ

               ตึกตึกตึก

               หงุดหงิด...

               ตึกตึกตึก

               หงุดหงิด...

               ตึกตึกตึก

               “หงุดหงิดโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!”

               “Wa!”

               ตุ้บ!

               “อ๊ะ?”

              “ごめんなさい! ごめんなさい! (ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!)”

              “ห้ะ...”

               จู่ๆ ก็มีเด็กคนนึงตกใจเสียงตะโกน200 เดซิเบลของฉันจนเผลอทำของหล่น

               และที่สำคัญ...

               “ごめんなさい!(ขอโทษครับ!)”

               เขาเป็นคนญี่ปุ่น...

               กรี๊ดดดด จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ถึงแม้ว่าฉันจะสอบติดมหา’ลัยนานาชาติก็เถอะ แต่เรื่องภาษาเนี่ย นอกจากภาษาไทย อังกฤษ แล้วก็จีน...อย่างอื่น ‘ห่วยแตก’!

               “น..นี่” ฉันเผลอหลุดพูดออกไป เป็นภาษาไทยซะด้วย

               อ้ากกกก ยัยน่ารักจอมห่วย! ห่วยแล้วยังโง่อีก!

               ฉันสบถด่าตัวเองในใจ พลางขยี้หัวตัวเอง แล้วมองคนที่กำลังลุกลี้ลุกลนเก็บของอยู่ตรงหน้า

               เป็นไงเป็นกันล่ะวะ..

               เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ โกเมนๆ อะไรเนี่ย? เท่าที่จำได้ แปลว่า ‘ขอโทษ’ สินะ

               เอาล่ะ!

               “เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษเลยนี่นา...เดี๋ยวฉันช่วยเก็บนะ”

               “หือ....”

               ร่างบางสบตากับฉัน ที่โน้มตัวลงไปช่วยเก็บของ

               “ข...ขอบคุณ..นะครับ”

               “ห้ะ..”

               “ขอบคุณ..ที่ช่วยเก็บของนะครับ”

               ว้ายยยย ตายแล้ว ยิ้มหวานจังเลย แถมยังเข้าใจภาษาไทยอีกต่างหาก นึกว่าจะตายแล้วซะอีก ฮือออ ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า T^T

               “อืม ไม่เป็นไรหรอก..”

               “คุณชื่ออะไรเหรอครับ”

               “...น่ารัก ฉันชื่อ น่ารัก”

               “น่ารัก....คาวาอิ สินะครับ ^-^” เขายิ้มให้ฉัน “ผมขอเรียกคุณว่า ‘คาวะ’ ได้ไหมครับ”

               “ตามสบายเลย! ฉันว่ามันดูดีกว่าชื่อเล่นจริงๆ ของฉันซะอีก” ฉันเกาหัวตัวเองพลางแลบลิ้น “แล้วคุณล่ะคะ”

               “ผมชื่อ...ฮิโตมิ โมโมะ ครับ เป็นลูกครึ่ง ญี่ปุ่น ไทย ฝากตัวด้วยนะ คาวะซัง” โมโมะยื่นมือมาให้ฉัน

               “ฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ โมโมะจัง” ฉันยิ้มพลางจับมือเขาเพื่อเป็นการทำความรู้จัก

               แต่...ฉันก็เพิ่งรู้สึกตะหงิดๆ อะไรบางอย่าง

               “นี่ โมโมะ...คุณน่ะ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง...เหรอคะ”

               “อ้อ..ผู้ชาย น่ะครับ”

               เจี๊ยก!

               พรึ่บ

               ฉันรีบสะบัดมือของเขาออกทันที

               ทำไมนะๆๆๆๆ ทั้งๆ ที่ โครงหน้าก็เข้ารูป ผิวก็ขาวอย่างกับไปฉีดกลูต้ามา ดวงตากลมโตน้ำตาล เส้นผมสีน้ำตาลทอง ริมฝีปากสีชมพูพีช แถมยังน้ำเสียงนั้นอีก!

               ผู้หญิงชัดๆ

               “อะ...เอ่อ..”

               “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

               และแล้วเขาก็เดินจากไป

               ...

               โป้ก!

               โป้ก!

               โป้ก!

               “ฉันมันบ้า ฉันมันบ้า ฉันมันบ้า ฉันมันบ้า ฉันมันบ้า ฉันมันบ้า!” ฉันพูดพลางเอาหัวโขกกำแพงแรงๆ จนตอนนี้เลือดกำลังไหลอาบหัวฉัน

               ฮือ...ฉันมันบ้า...TOT

               ที่ไปจับมือกับผู้ชาย...เพียงเพราะคิดว่าเป็นผู้หญิง!

 

 

กลับมาแล้วครับ :)

วันนี้มาพร้อมนิยายเรื่องใหม่ ที่จะอัพทั้งในเด็กดีทั้งขีดเขียน

เป็นนิยาย..ที่เขียนด้วยแนวรักที่โคตรจะไม่ถนัดเลย..

ให้ตาย..

แต่เพราะความอยากท้าทายอำนาจมืด

ข้าน้อย (จึง) ทำ

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.7
โหวต 8.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 8 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.5 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8.8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...