น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : Bossเย็นชากับเลขาสุดแสบ

อ่าน 766
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 29 พ.ย. 2557 21:44 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง YouKnow
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. เปิดฉาก

เขียนเมื่อ วันที่ 29 พ.ย. 2557 22:42 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 30 พ.ย. 2557 20:25 น. โดย เจ้าของบทความ )

         “ที่รัก....ที่รัก” มีน้ำเสียงนุ่มทุ้ม หวานปนอ้อน เรียกใครซักคนดังมาจากด้านหลัง นั่นเสียงใครน่ะ? ฉันหันไปมองเห็นชายร่างสูงโปร่งยืนย้อนแสงอยู่หน้าประตูบ้าน บ้านหลังใหญ่สีขาวครีม มีสวนดอกไม้ใหญ่อยู่หลังบ้าน เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ นายนั่นนายเป็นใครอ่ะมาเรียกฉันว่า ที่รัก ?ทำไมถึงรู้น่ะเหรอว่าเขาเรียกฉัน ก็เพราะว่าตรงนี้มีเพียงฉันและเขาเท่านั้น

          “นี่นายเป็นใครหนะ??” ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง พรางทำคิ้วขมวดด้วยความสงสัย เอ๊ะ! หมอนั่นเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ แล้ว >_<*

          พอพ้นแสงฉันมองเห็นผู้ชายตัวขาว ตาหวานคม ปากของเขาสีชมพูอมส้ม เขามีจมูกที่โด่ง ใส่เสื้อสีขาวและกางเกงสีขาว ตัดกับดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่ที่อยู่ในมือเขา เขาเดินตรงเขามาหาฉัน

จุ๊บ!!!!!!

          o_O!!!!!

เขาตรงเขามาจูบปากของฉัน อ๊าย!!!! นี่มันอารายกานเนี่ย!!!!! แล้วมอบดอกกุหลาบสีแดง ที่ถือมาให้กับฉัน ฉันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ฉันรับดอกกุหลาบจากเขา แล้วฉันก็ทำหน้างงเมื่อเห็นเขาจะพูดอะไรออกมา

           “ฉัน...ระ” เขากำลังจะพูดอะไรหนะ

กริ๊ง!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

O_o!!!

พรึ่บ!

ฉันตกใจตื่นและยกมือขึ้นมาทุบเจ้าหมูที่ร้องอยู่และทำให้ฉันอดรู้เลยว่า นายหน้าหล่อนั่นกำลังจะพูดอะไร แต่เขาจูบฉันด้วยอ่ะ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ งั้นขอไปนอนต่ออีกแป๊บนึงนะ จะได้รู้นายนั่นกำลังจะพูดอะไร

       

       จากชีวิตคนไม่มีใครคนหนึ่ง ได้รู้ได้ซึ้งได้เข้าใจ ในความรัก เมื่อเธอได้เดินเข้ามา จากชีวิตคนไม่มีใครคนหนึ่ง ได้รู้ได้ซึ้งและมีค่า และรู้ว่าต้องอยู่เพื่อใคร แค่มีเธอคนเดียว อะไรๆ ฉันก็ไม่ต้องการ แค่มีเธอเท่านั้น วันเวลาจากนี้ก็มีความหมาย แค่มีเธอคนเดียว ก็เปลี่ยนโลกนี้ไปทั้งใบ และเปลี่ยนหัวใจฉันไปตลอดกาล ไม่ว่าจะนานเท่าไร รักเราจะไม่มีวันตาย ไม่ว่านานเท่าไร หัวใจจะผูกกันไว้ ไม่ว่านานเท่าไร แม้จนวันสิ้นลมหายใจ จะรักเธอคนเดียว ได้ยินไหม รักเธอไปตลอดกาล~~~

เสียงโทรศัพท์ของฉัน ที่ชมพู่เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็ก จนถึงปัจจุบันเรายังทำงานอยู่ด้วยกัน เป็นคนตั้งเสียเรียกเข้านี่ให้ และฉันก็ยังไม่ได้เปลี่ยนกลับคืน ฉันเอื้อมไปหยิบมือถือที่หัวเตียง เพราะปล่อยให้มันดังอยู่นานแล้ว อยากจะรีบปิดเครื่อง แล้วนอนต่อจริงๆ เอ๊ะ! แต่พอเห็นเบอร์ฉันถึงกับปฏิเสธไม่ได้จริงๆ

              “นี่เธอ...กว่าจะรับโทรศัพท์ได้นะ” ฉันยังไม่ทันพูดอะไรก็โดน พี่ตุ้ยรุ่นพี่ที่ทำงาน บ่นซะหูชาเลย โธ่เอ้ย! วันหยุดแท้ๆ

          “ฮ้าว~ อะไรอ่ะพี่ นี่มันวันหยุดนะมีอะไรอีกอ่ะ?” ฉันทำน้ำเสียง งั่วเงีย (ก็มันง่วงหนิ)

          “นี่ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าพรุ่งนี้จะมีท่านประธานคนใหม่น่ะ” เฮ้ย! ลืม

          “จำได้แล้ว พี่นัดกี่มองนะ”

          “10 โมงครึ่ง เหลือเวลาอีก 1ชม. 24 นาที” นี่ก็เป๊ะตลอดอ่ะ

          “หะอีกแค่ชั่วโมงเดียวนี่นะ OK แค่นี้นะเดี๋ยวฉันจะรับไป”อีกแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น อ๊าย! ตอนนี้ฉันรีบสุดๆ เลยนะเนี่ย ประมาณ ครึ่งชั่วโมง

ฉันทำธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จแล้วก็เลยรีบบึ่งออกมาจากคอนโด พอไปถึงบริษัท

          “พลอย จะไปไหนเหรอครับ?” เสียงที่อ่อนหวาน แล้วดูเป็นสุภาพบุรุษอย่างนี้มัน อย่างนี้มัน

          “วันนี้วันหยุดแล้วคุณมาทำอะไรเหรอครับ?” โป๊บที่ผู้จัดการบริษัทฉัน เอ๋! เขาถามฉันแล้วเขามาทำไม?

          “อ๋อ ก็พรุ่งนี้จะมีประธานบริษัทคนใหม่มาไม่ใช่เหรอ?” ถามอะไรแปลกๆ

          “ครับ งั้นผมขอตัวไปดูงานของแผนกอื่นก่อนนะครับก่อนนะครับ”

          “จ้า ไปเถอะ”

          ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงาน แล้วพบแฟ้มงานกองอยู่เต็มโต๊ะ โอ๊ย! เหนื่อยใจจริงงง

          “ว่าไงจ๊ะ แม่คนสวยขี้เซา” เสียงมาก่อนตัวอีกนะยัยชมพู่ -_-*

          “แหม ก็มันวันหยุดหนิก็มีลืมบ้างอะไรบ้าง” ฉันแถไป 555+

          “จริงๆ เลยเพื่อนคนนี้” รู้ทันด้วย อิอิ

          “รู้ดีจริงๆ เลยเธอเนี่ย งานฉันเยอะขอไปทำงานก่อนนะ” ฉันหาเรื่องหนีจากตรงนั้นแล้ววิ่งไป นั่งบนเก้าอี้ทำงาน โอ๊ย! วันหยุดแท้ๆ นะเนี่ย

           ฉันเริ่มหยิบงาน มาเคลียร์ทีละชิ้น ทีละชิ้น   เห้อ!!!  เสร็จซักที เหนื่อยจิงๆ ถ้าจะมาแล้วยุ่งขนาดนี้อย่ามาเลยดีกว่า ชิ!!  ฉันเดินตรงไปที่แผนกของชมพู่  เพื่อที่จะชวนยัยชมพู่ไปกินข้าวเที่ยง เพราะตอนนี้มันเที่ยงกว่าๆ  แล้วท้องมันก็ร้องแล้วด้วย   โอ๊ย!!!  หิว

          “อย่าพึ่งนะลูก เดี๋ยวแม่จะพาไปกินข้าวแล้ว”

          “นี่แกพูดกับใครอ่ะพลอย” เอิ่มตอบไงดีอ่ะ

          “ฉันพูดกับท้องน่ะ”

          “นี่แกทำงานหนัก ถึงกับต้องพูดกับท้องเลยเหรอ???” นี่แกว่าฉันบ้าเหรอ

          “จะบ้าเหรอไปกันใหญ่แล้ว ไปเถอะฉันหิวข้าว”

          “แกอ่ะดิบ้า” ย้อนนะ

          “จะไปทานข้าวกันเหรอครับ?” มาตรงเวลาตลอดเลยนะ

          “อ๋อ ใช่ค่ะคุณโป๊บจะไปทานด้วยกันรึเปล่าคะ” แหม ยัยนี่เร็วจริงๆ เล้ย

          “ก็ดีนะครับ ผมกำลังจะไปทานเดี๋ยวผมเลี้ยงเองครับ”

          “แหม นายนี่ป๋าจริงๆ เลยนะ” รวยจริงๆ อย่างนี้ต้องให้เลี้ยงทุกวัน 5555+

          “มั่วแต่มองกันอยู่ได้ไปทานข้าวกันได้แล้วค่ะ คุณโป๊บ คุณเพื่อน”

          “เห้ย ไม่ได้มองนะ” ยัยนี้พูดเอง เออเองตลอดอ่ะ

          “ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะกลับมางานไม่ทัน” ห่วงงานจริงๆ แล้วอย่างงี่จะมีแฟนเมื่อไหร่ ล่ะเนี่ย

          “คร่า ห่วงงานจังเลยนะคะ”

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...