น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : THE LOST SUN

อ่าน 436
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 2 ต.ค. 2557 13:45 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง percy
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. ผมได้ลีมูซีนคันใหม่

เขียนเมื่อ วันที่ 2 ต.ค. 2557 13:49 น.

THE LOST SUN

I

ผมได้ลีมูซีนคันใหม่

   ในตอนที่ผมไม่รับรู้ของการมีอยู่ของเทพเจ้านั้น ผมอยากให้พวกเขามีอยู่จริง แต่ตอนนี้ โดยเฉพาะตอนนี้ ผมคงต้องคิดใหม่ในเมื่อมีเทพเจ้างี่เง่าสองสามองค์คอยหาจังหวะจะฆ่าผมแบบนี้ เทพเจ้าสีม่วงก็คอยบังคับให้ผมเขียนอัตชีวประวัติของตัวเองลงในสมุดเล่มนี้ เอาหล่ะ เรื่องมันเริ่มอย่างนี้

     หลังจากที่ แอนนี่ โทล์ร ถีบผมลงจากรถของเธอ ผมก็ใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ ความเจ็บปวดจากแผลถลอกสองสามที่ ส่งผลให้ขอบตาร้อนผ่าว ผมคิดว่าคนขับรถของเธอคงจะงงน่าดูที่อยู่ๆประตูรถก็เปิดผ่างออกพร้อมกับที่ผมกลิ้งตกจากรถไป แอนนี่ โทล์ร เป็นบุคคลที่อันตรายที่สุด ผมจัดอันดับของเธอไว้รองลงมาจากคุณนายฟลิ้นท์เชียวนะ(อย่าบอกใครล่ะ) อันที่จริงผมคิดว่าเธอก็คงจะเกลียดผมพอๆกับที่ผมเกลียดเธอเลยล่ะเพราะผมคงจะไม่ขึ้นรถมากับเธอแน่หากยัยโรคจิตนั่นไม่ได้ขู่ว่าจะเอาเรื่องที่ผมขโมยปากกาของเจ้าหนูทิมมี่น้องชายของเธอไปบอกคุณนายฟลิ้นท์ ซึ่งผมคงจะโดนเตะออกมาจากโรงเรียนหากเธอรู้เข้า(ผมโดนทัณฑ์บนเป็นรอบที่ห้าร้อยแล้ว) เรากำลังทัศนศึกษากันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์อะไรสักอย่างแถวๆสถานีรถไฟ ก่อนที่ผมจะโดน แอนนี่ โทล์ร ลากออกมาและตอนนี้ผมก็กำลังหาทางกลับก่อนบ่ายสองเพราะเราจะกลับไปที่โรงเรียนกันแล้ว ผมไม่มีเงินติดตัวเลยสักเหรียญและแถวนี้ผมก็ไม่เคยมาเสียด้วย ทันใดนั้นผมก็คิดอะไรออก ผมเดินตรงไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเช็ดรถลีมูซีนสีดำเงาวับที่จอดอยู่ในร้านล้างรถแห่งหนึ่งและด้วยความที่ผมเป็นโรคดิสเลกเซียผมจึงไม่สนใจที่จะอ่านป้ายหน้าร้านสักเท่าไหร่

     “เอ่อ...พี่สาวครับ”ผมพยายามทำตัวให้ดูเหนื่อยล้า ซึ่งนั่นไม่ยากเลย ประกอบกับแผลถลอกตามตัวทำให้ผมดูน่าสงสารสุดๆ พี่สาวคนนั้นมองผมแล้วยิ้ม

     “มีอะไรหรือจ๊ะ หนูน้อย”ถึงผมจะไม่ชอบให้ใครมาเรียกว่าหนูน้อยก็เถอะ ผมก็ยังคงแสดงละครสดของผมต่อไป และผมคงจะน่าสงสารมากจนขนาดที่พี่สาวคนนั้นตอบรับคำขอของผมโดยการยื่นกุญแจรถให้

     ใช่...ผมขอยืมลีมูซีนราคาเหยียบล้าน

ผมกระโดดขึ้นเบาะคนขับ เฮ้! อย่าดูถูก ผมขับรถเป็นนะ ต่อจากนี้ก็แค่ภาวนาให้ผมไม่โดนตำรวจกักตัวไว้ข้อหาไม่มีใบขับขี่ก็พอ ผมขับมาจนถึงทางแยกและถ้าเดาไม่ผิดแยกต่อไปก็คงเป็นสถานีรถไฟแล้วล่ะ

แต่แล้วผมก็ต้องหยุดรถกะทันหัน ข้างหน้ามีตำรวจอยู่สองคนพวกเขาสวมหมวกทรงสูงสำหรับงานคาร์นิวัล

ที่ผมกับแม่เคยไปดูกันสมัยผมยังแบเบาะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่ทำให้ผมแตกตื่นคือ พวกเขาบินได้! ปีกสีน้ำตาลอมแดงงอกออกมาจากข้างหลัง และพวกเขาก็กำลังบินตรงมาหาผม ผมหักหลบตำรวจ...ไม่ใช่สิ...ตัวอะไรสักอย่างที่ตรงมาทางกระจกหน้ารถ มันเกาะรถไว้และพยายามใช้เท้าที่มีเล็บแหลมคมเหมือนเท้าไดโนเสาร์ซึ่งงอกออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ข่วนกระจกจนเป็นรอยร้าว ผมเร่งความเร็วเต็มกำลัง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางไหน

ปัง!!!!

โครม!!!!!

อ้ากก!!!!

     เสียงแรกคือเสียงรถที่พุ่งไปชนเสาไฟฟ้า เสียงที่สองคือเสียงหลังคารถยุบลงมาจากแรงขย่มของค้างคาวไดโนเสาร์ และเสียงที่สามคือเสียงผมเอง...เสาไฟฟ้าหักล้มลงมาทับรถขณะที่ผมพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากซากความเสียหายที่ผมก่อเอาไว้

     แรงปะทะทำให้รถระเบิด ผมกระเด็นออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ควันลอยโขมงไปทั่ว ผมพยายามเพ่งมองหาเศษซากที่อาจเหลืออยู่แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากควันมัวๆ ผมนั่งไอค่อกแค่กอยู่บนเกาะกลางถนน ควันสลายตัวไปแล้วเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ซากรถหรือค้างคาวไดโนเสาร์ เหลือเพียงฝุ่นผงสีทองที่ส่องประกายท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย ผมยืนอ้าปากค้างอยู่ได้ไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่าต้องกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ นาฬิกาของผมไม่กระดิกเดาว่ามันคงจะเสียตอนที่ผมกระเด็นออกมา

     ผมรีบจ้ำอ้าวกลับไปที่สถานีรถไฟ ขอบคุณโรคสมาธิสั้นที่ทำให้ผมไม่ได้มีจิตจดจ่ออยู่กับเรื่องรถคันใหม่ที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อครู่หรือเรื่องค้างคาวไดโนเสาร์ได้นานนัก วิ่งได้ไม่นานผมก็เริ่มหอบและนึกขึ้นได้ว่าร่างกายบอบช้ำแค่ไหนหลังจากกระเด็นออกมาหลายสิบหลา และแล้วความเหนื่อยล้าก็ชนะ ผมหยุดวิ่งในที่สุด มือข้างหนึ่งกุมสีข้างส่วนอีกข้างท้าวอยู่บนเข่าผมเริ่มท้อและคิดว่าพวกเขาอาจออกรถไปแล้วและทิ้งผมไว้ที่นี่(แอนนี่ โทล์ร คงชอบใจมาก)

ปี๊น! ปี๊น!

     รถสปอร์ตสีดำแล่นมาจอดอยู่ข้างหน้า

“ขึ้นมา”เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ใหญ่ รถของอาจารย์ใหญ่ และก็อาจารย์ใหญ่

ผมนึกถึงคำเตือนเมื่อเช้านี้ขึ้นมาได้ แต่ดูท่าว่าจะสายไปเสียแล้ว

อย่าให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้น ก็ช่วยไม่ได้ที่ฉันต้องไล่เธอออก

โอ๊ะ โอ...

********************************************************

เรื่องแรกและ(อาจจะ)เรื่องเดียว อ้างอิง เพอร์ซีย์ แจ็กสัน

ฝากติดตามด้วยค่ะ :]

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...