น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : หึงโหด....รักร้ายแสนรัก

อ่าน 2,443
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
6 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 16 เม.ย. 2557 16:30 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ดีไวส์
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. ตอนที่ 1 (ซัฟไฟร์)

เขียนเมื่อ วันที่ 16 เม.ย. 2557 16:43 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 16 เม.ย. 2557 16:51 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

     

                         ตึกๆๆๆๆ แฮ่กๆๆ ‘อึก’ ทำไมนะผมทำอะไรให้กันนะถึงต้องมาจับผมด้วย

               “เฮ้ย พวกมึงหามันให้ทั่วมันไปไหนไม่ได้ไกลหรอกเราซ้อมมันขนาด นั้นน่ะ ไป!!” สิ้นเสียงอันแสนดังก้องก็ตามด้วยฝีเท้าของคนจำนวนมากกำลังตามหาสิ่งมีชีวิตที่เป็นตัวทำเงินมหาสาร

              ‘ผมไปทำอะไรให้นะถึงต้องมาซ้อมผม ผมแค่...แค่ไม่อยากไปเพื่อเป็นสินค้าเท่านั้นเอง’ ‘เฮือก!! ไม่นะพวกเขาเจอผมแล้วต้องรีบหนี อึก เจ็บจัง ’

              “นายครับเจอตัวแล้วมันอยู่นี้ครับ” จบเสียงรายงายก็ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา และล้อมไว้จนหมดทางหนี

              “หนีไปก็เท่านั้นล่ะไอ้หนู พ่อของแกขายแกให้ฉันแล้ว มากับพวกเราดีๆจะได้ไม่เจ็บตัว” พอพูดจบเขาก็ย่างเท้ามาหาผม ผมรู้สึกสั่นจนตัวเองรู้สึกได้ ทั้งกลัว และหวาดหวั่น แต่ผมก็สู้ ผมวิ่งหลบคนตรงหน้าและเห็นช่องว่างที่เหลืออยู่จนออกมาจากกำแพงมนุษย์ได้ แต่!!

              “อ๊ะ” ตุ้บ ไม่นะไม่รอดหรอ! แต่เอ๊ะทำไมไม่เจ็บทั้งที่เมื่อกี้ได้ยินเสียงดังตุ้บแท้ๆ    

              “เจ็บตรงไหนไหม?” เสียงที่นุ่มและแลดูอ่อนโยนดังขึ้น ผมลืมตาและมองคนตรงหน้า ผมทับตัวเขาอยู่!!

              “ไอ้ตัวดีมานี้นะมึง!!” ผมต้องสะดุ้งและตกใจกลัวจนสั่นอีกครั้งเมื่อเสียงของคนที่เพิ่งตามล่าผมดังขึ้น

              “ถอยออกไปให้ห่างซะ!!” เสียงที่นุ่มและอ่อนโยนเมื่อกี้ดังขึ้นอีกครั้งแต่ตอนนี้มันไม่ได้อ่อนโยนหากแต่ดูเย็นยะเยือก ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นสะดุ้งและถอยห่างออกไปรวมทั้งผมด้วย แต่เขากลับกอดผมไว้แน่น ผมรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดนี้

               “ต....แต่เด็กนั้นเป็นคนของเรา ช่วยส่งคืนมาด้วย” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยเสียงตะกุตะกะ ผู้ชายที่กอดผมอยู่มองหน้าผมแล้วพูดขึ้น

               “อยากไปอยู่กับฝั่งนั้นไหม” เขาถามเสียงนุ่มน่าฟัง และแน่นอนผมส่ายหน้า และเริ่มร้องไห้ สั่นกลัว กลัว กลัวว่าเขาจะส่งผมให้ฝั่งนู่น ผมจึงมองหน้าและพูดขึ้น

               “ได้โปรดผมไม่อยากไป ได้โปรด...ฮึกช่วยผมด้วย....ได้โปรด....ได้โปรด....” ผมพูดครั้งสุดท้ายอย่างแผ่วเบาและสติของผมก็ดับวูบไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

 

 

สนุกไหม? เรื่องนี้คิดอย่างแรงกล้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะนักเขียนเป็นพวกมือใหม่ไม่ดีตรงไหนแนะนำด้วยนะค่ะ

 

 

         

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...