Be Hush เปิดประตูหัวใจคุณชายเย็นชา

9.8

เขียนโดย ลายน้ำ

วันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2556 เวลา 15.03 น.

  1 chapter
  2 วิจารณ์
  6,945 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2556 15.37 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) บทนำ : Ma Family

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
บทนำ
Ma Family
 
            เมื่อตอนที่ผมยังเด็ก
            ผมกำลังนั่งดูสารคดีสัตว์โลกน่ารักที่เอามาฉายวนด้วยความเบื่อหน่าย เพราะอาทิตย์นี้เขาเอาตอนนี้มาฉายซ้ำสามครั้งได้ ผมเอื้อมมือไปปิดทีวีเตรียมจะลุกไปหยิบหนังสือ National Geography ชุด Planet มาอ่านซ้ำ คุณแม่ของผมก็วิ่งลงมาที่ชั้นล่างด้วยสีหน้าเครียดเต็มที่ ผมสังเกตเห็นว่าท้องของแม่นูนขึ้นมาเล็กน้อยทั้งที่ช่วงนี้แม่กินข้าวไม่ค่อยได้ และผมกำลังคิดว่า...ผมกำลังจะมีน้อง -_-; และที่ผมคิดมากกว่านั้นคือ...แม่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองท้อง -_-;;
            ผู้หญิงหน้าตาน่ารักเหมือนนางฟ้า (ผมรู้ว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่) ตาโตโดยไม่ต้องพึ่งบิ๊กอายส์ ปากจิ้มลิ้มสีชมพูมันวาวด้วยลิปบาล์มราคาแพงเดินตรงที่พ่อของผมที่กำลังจดรายการของที่ต้องออกไปซื้ออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง แม่เดินเข้าไปนั่งพิงไหล่พ่อเหมือนที่ทำประจำ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่คงมีแค่พ่อกับผมที่ชิน
            “พี่นัท T^T” แล้วแม่ก็เปิดประเด็นวันนี้ขึ้น
            พ่อเงยหน้าจากแผ่นกระดาษหันมามองหน้าแม่ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน พ่อวางปากกาลงแล้วเอื้อมมือมาโอบไหล่แม่เอาไว้ ประจวบเหมาะกับน้องชายของผมที่เดินลากตุ๊กตาปิ๊กกาจูมาเกาะขาของพ่อ พ่อจึงปล่อยมือจากแม่แล้วอุ้มน้องมานั่งตักแทน
            “เป็นอะไรฮึ”
            “ประจำเดือนเค้าไม่มา TT^TT”
            นั่นไงผมว่าแล้ว -.-
            พ่อผมไม่พูดอะไรแต่หัวเราะออกมาแล้วก้มลงหอมแก้มแม่เบาๆ ผมเดาว่าพ่อก็รู้ว่าแม่กำลังท้อง คงมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าตัวเองทั้ง -_-^
            “เค้าคิดว่าเป็นเพราะเค้าเครียดมันก็เลยไม่มา”
            “แล้วน้องแมวเครียดเรื่องอะไรคะ”
            พ่อเรียกแทนชื่อแม่ด้วยคำว่า ‘น้องแมว’ คงเป็นเพราะว่าแม่ชอบเก็บแมวมาเลี้ยงจนตอนนี้มันอยู่ในบ้านเราถึงสี่ตัว แถมแม่ยังเป็นโรคคลั่งไคล้แมวชนิดรุนแรง ถึงขนาดที่ว่าใครเผลอด่าแมวของแม่ แม่ก็จะไม่คุยด้วยเป็นอาทิตย์
            “เค้าเครียดเรื่องเมนส์ไม่มา มันก็เลยไม่มาเพราะเค้าเครียดเรื่องเมนส์ไม่มา TTOTT”
            “^_^” พ่อ
            “-_-” ผม
            “(‘ ‘)” น้อง
            นี่ล่ะ แม่ของผม!!
 
            ปัจจุบัน
            ผมเดินลงมาจากชั้นสองพลางผูกเนกไทไปด้วย ผมสังเกตเห็นซีนอนนั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้ว ทันทีผมนั่งลงที่เก้าอี้ตัวประจำแม่บ้านก็ยกข้าวต้มกุ้งมาให้พร้อมกับน้ำส้มคั้นสดเหมือนอย่างเคย ผมหันไปมองพ่อที่เดินมานั่งที่หัวโต๊ะพร้อมกับไอแพดในมือ แล้วทำไมแม่ยังไม่ลงมาอีกนะ
            “พ่อฮะ แม่ล่ะฮะ”
            ทันทีที่ผมถามถึงแม่ พ่อก็เงยหน้ามามองผมด้วยความไม่พอใจ เอาอีกแล้ว -_-;
            “แกมายุ่งอะไรกับเมียฉัน -^-” พ่อพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
            “หึ” แม้แต่ซีนอนเองก็หลุดหัวเราะออกมา
            “ก็เมียพ่อเป็นแม่ผมนี่ -_-”
            “พี่นัท!”
            ไม่ทันที่พ่อจะได้เถียงผมคืน แม่ก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับปิ่นโตในมือสองเถา ตามมาด้วยแม่บ้านที่ถือข้าวกล่องในมือ อย่าบอกนะว่าเป็นของพวกผมนะ -*-
            “เค้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเถียงลูก”
            แม่วางปิ่นโตบนโต๊ะก่อนจะหยิกไหล่พ่อทีหนึ่ง
            “ก็มันถามหาน้องแมวอ่ะ T^T” พ่อบอกพลางลูบแขนตัวเองป้อยๆ
            พ่อมักจะหึงผู้ชายและทอมทุกคนที่พูดเกี่ยวกับแม่ ใช่...แม้แต่ลูกชายแท้ๆอย่างผมและซีนอนพ่อก็ไม่เว้น นี่จึงไม่ใช่ครั้งแรกที่เราปะทะคารมกัน -_-
            “ใครสั่งใครสอนให้เรียกลูกว่ามันฮึ”
แม่ถลึงตาใส่พ่อก่อนจะเดินมากอดผมแน่นเหมือนเด็กหวงตุ๊กตาก่อนจะก้มลงหอมแก้มผมเสียงดังจากนั้นก็เดินไปหอมแก้มซีนอนที่นั่งเยื้องกันกับผม
            ผมมองพ่อที่ตาเขียวปั๊ดใส่ผมอย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มต่อ พลันสายตาผมก็หันไปเจอปิ่นโตเจ้าปัญหานั่นอีกครั้ง ผมควรจะถามเพื่อความแน่ใจ
“แม่เอาปิ่นโตกับข้าวกล่องมาทำไมน่ะ” ผมถามพร้อมกับลุ้นคำตอบ
            “ก็สำหรับลูก ซีนอน แล้วก็โบรมีนไงจ๊ะ ^O^”
            “เอ่อ...โรงเรียนใหม่ไม่มีโรงอาหารเหรอฮะ”
            “มีจ้ะ แต่วัฒนธรรมของกรีนบลีช (Green Bleach) ไม่เหมือนโรงเรียนเก่าของพวกลูกหรอกนะ ที่นั่นเขาตัดสินฐานะคนด้วยข้าวกล่องจากที่บ้านกันน่ะ ทุกคนจะมีข้าวกล่องประจำตัวของตนเอง แต่แม่ได้ยินมาว่าบางคนถึงกับมีข้าวกล่องประจำตระกูลด้วยซ้ำ วัตถุดิบที่อยู่ในข้าวกล่องบ่งบอกฐานะทางเศรษฐกิจของครอบครัวนั้นเลยนะ O_O” แม่พูดด้วยท่าทีจริงจังในตรรกะพิสดารนั้น
            ผมหันไปมองหน้าพ่อที่กำลังมองหน้าผมพร้อมกับกลั้นหัวเราะสุดขีด พ่อต้องเป็นคนหาโรงเรียนประหลาดนี้ให้พวกผมแน่ๆ คงสะใจกันพอดู -_-^
            “แม่ครับ แล้วถ้าวันไหนมีคนอยากกินไข่เจียว คนทั้งโรงเรียนไม่ตัดสินว่าเขาจนหรอกเหรอครับ” ซีนอนพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
            แม่เอานิ้วชี้แตะปากอย่างใช้ความคิดก่อนจะให้คำตอบออกมา
            “ไม่หรอก เพราะมันเคยเกิดกรณีนี้มาแล้ว แม่ได้ยินมาว่าที่บ้านของเด็กคนนั้นน่ะเจียวไข่นกฟินิกซ์ให้ด้วยนะ เป็นที่ฮือฮาอยู่พักใหญ่เลยล่ะ”
            เวรกรรม! นกฟินิกซ์มันมีที่ไหนกันฮะ!
            พ่อหันไปมองหน้าแม่แล้วกุมขมับด้วยความเชื่อคนง่ายของแม่ ส่วนคนที่ถามคำถามนี้ก็หัวเราะเสียงดังทันทีที่ได้ยินเรื่องนี้
            “ผมชักอยากไปเห็นโรงเรียนที่แม่บอกแล้วสิครับ ^_^” ซีนอนพูดแล้วตักข้าวต้มอีกคำเข้าปาก
            ตึกๆๆ
            เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆก่อนที่จะปรากฏตัวลูกคนสุดท้องขึ้น โบรมีนในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกับพวกเราสองคนต่างกันก็ตรงที่ยัยนี่ใส่กระโปรงสั้นลายสก็อตสีเทา-ขาว ส่วนพวกผมใส่กางเกงขายาวสีเทาเข้ากับสูทสีเดียวกัน ผมยาวสีโคล่าเหมือนแม่กระเซิงเหมือนรังนกฟินิกซ์ (ไอ้ตัวออกไข่ที่แม่บอกนั่นล่ะ) เมื่อคืนผมเห็นไฟห้องยัยนี่เปิดโร่ถึงเที่ยงคืน ถ้าไม่แชทจนดึกก็อ่านนิยายอยู่แน่ๆ
            “แม่ หวีผมให้น้องหน่อย T^T” ยัยตัวเล็กเอาหวียัดใส่มือของแม่ ส่วนตัวเองก็หันไปตักข้าวต้มกินอย่างเร่งรีบ
            “นี่ตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย -O-^” แม่พูดขณะที่หวีผมให้ยัยตัวเล็กไปด้วย
            โบรมีนเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านแถมยังเป็นลูกคนสุดท้องอีกต่างหาก ทุกคนก็เลยรุมเอาใจยัยนี่กันหมด ถ้าโบรมีนอยากได้อะไรทุกคนจะรีบหามาให้ทันที นั่นจึงไม่แปลกเลยที่ยัยน้องสาวจะนิสัยเสีย
            “พี่ซี พี่ไม่กินกุ้งใช่มั้ย งั้นโบรเอานะ” ยัยนั่นเริ่มแผลงฤทธิ์ความเอาแต่ใจของตัวเองเข้าแล้วไง
            และมันก็ได้ผล
            “^^”
            ซีนอนตักกุ้งจากชามตัวเองใส่ชามของยัยตัวแสบจนหมด ยัยนั่นยิ้มแฉ่งอย่างถูกอกถูกใจก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มต่อ ผมหันไปจัดการชามของตัวเองบ้างก่อนที่โบรมีนจะกินกุ้งที่ซีนอนให้หมดแล้ววนมาชามของผมแทน
            ให้ตายสิ จะมีบ้านไหนหรรษาเท่าบ้านของผมอีกมั้ย -*-
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.5 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา