น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : เพราะใจ ตอนที่ 7

อ่าน 2,686
วิจารณ์ 5
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 9 ธ.ค. 2553 19:36 น.
ผู้แต่ง princess
หัดอ่านหัดเขียน (15)
เด็กใหม่ (10)
เด็กใหม่ (2)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. รักของเธอมีจริงหรือเปล่า ?

เขียนเมื่อ วันที่ 9 ธ.ค. 2553 19:36 น.

ตอนที่ 7 รักของเธอมีจริงหรือเปล่า ?

ฉันมีความสุขมาก ก็คิดว่ามันอาจเป็นแค่ช่วงแรก หรือ ช่วงโปรโมชั่นอย่างใครเขาเรียกกัน โบ้จะเป็นแบบ

นี้ไหมนะ ?

ฉันมีความสุขมากกับปีใหม่ปีนี้ ถึงแม้จะไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน แต่ก็สุขใจที่ปีใหม่นี้ได้แฟนมาหนึ่งคน (ที่

แสนดี) ไม่อยากจะเชื่อเลย

หากนี่เป็นเพียงความฝัน ฉันพร้อมที่จะแลกด้วยการหลับใหลตลอดกาล (เว่อร์...ฮิ้วววว)

การคบกันของฉันกับโบ้ในครั้งนี้ ไม่นาเท่าไหร่ก็มีคนมากมายรับรู้ หากคุณเป็นผู้หญิง คุณก็จะรู้สึกอิจฉาที่

ฉันมีแฟนหน้าตาดี นิสัยดี

หากคุณเป็นผู้ชาย คุณก็จะรู้สึกอิจฉาโบ้ ที่มีแฟนสวย รวย ฉลาด (โฮะๆ ไม่ค่อยเลยนะนังพลอย)

มันดำเนินมาด้วยดีตลอด เราเจอกันแทบทุกวัน คุยกันนานขึ้นทุกวันๆ บางทีก็แอบเผลอหลับไปเลยก็มี

แล้วมันก็เกิดเรื่อง..ที่ฉันไม่เคยคาดคิดขึ้น

 

วันนั้นเป็นวันที่ 56 ที่เราคบกัน อย่าสงสัยนะว่าทำไมจำได้ขนาดนั้น (ก็เพราะมันเป็นนิยาย เปล๊าาาา

เพราะฉันเขียนไดอารี่) ฉันบันทึกทุกอย่างลงในไดอารี่ เคยเห็นแต่ในหนังในละคร พอลองมาลงมือทำ

ด้วยตัวเอง มันรู้สึกดีมากเลย ฉันคิดว่าสักวัน 'จะเอาไปให้โบ้ในวันที่ฉันไม่สารถที่จะเก็บความรู้สึกลึกๆ ไว้

ได้อีก'  อ้าว เพ้อซะยืดยาว ' คืนก่อนหน้าวันที่ 56 แห่งการคบกัน โบ้ให้ฉันฟังเพลง "เพ้อ" ของวง

"Clash" ซึ่งเป็นวงโปรดของฉัน

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเลือกเพลงนี้ มันมีตรงไหนที่ใกล้เคียงกับเราหรือ ก็เปล่า !

"ทำไมถึงเลือกเพลงนี้หล่ะ"

"พลอยฟังท่อนนี้ดีๆ นะฮ๊ะ"

 

..หมดทุกลมหายใจ หมดใจฉันนั้นเป็นของเธอ ของเธอ ของเธอ จะให้เพ้อถึงเธอ ฉันก็ยอม..

 

"บ้า" ฉันพูดออกไปอย่างนั้นเพราะฉันอาย

"พลอย พรุ่งนี้โบ้จะไปรับที่ ร.ร. นะ เห็นบอกว่าเพื่อนอยากเจอนี่"

"จริงหรอ เย่ๆ รู้ไหมว่าเพื่อนเค้าอยากเจอโบ้มาก :) " ฉันตื่นเต้นมากเลยอ่ะ >//<

"คืนนี้ฝันดีนะครับ"

"อื้ม ฝันดีนะ"

 

และแล้วก็ถึงเวลา..(ไวเหมือนหลอกเลยอ่ะ) โบ้ขับรถมารอที่หน้าโรงเรียน ฉันรู้สึกลอยตัวนิดๆ ที่แฟนขับ

รถมารับ  ดูเท่มากเลยอ่ะ เคยได้อ่านผ่านตาแต่ในนิยายของสำนักพิมแจ่มใส พอเจอกับตัว แทบจะกรี๊ด

ไม่ต้องอธิบายคงพอเดาได้ว่า รุ่นพี่ รุ่นน้อง เพื่อนพ้อง พอกันมาจ้องโบ้เหมือนโบ้เป็นพี่โดมอ่ะ ฮ่าๆ

ฉันเดินมาขึ้นรถ ผิดหวังนิดนึงที่ต้องเปิดประตูเอง ฮ่าๆ จะบ้าหรอ ?

โบ้ขับรถมาเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอะไร เพราะเปิดเพลงอยู่ เราเลยได้แต่นั่งเงียบๆ

พอมาถึงที่ร้าน..โบ้ก็เป็นปกติ ให้ฉันนั่งเก้าอี้เล่นคอม ส่วนตัวเองนั่งเก้าอี้วิเศษ *ถ้าใครไม่รู้จักจงย้อน

กลับไปอ่านตอนแรกๆ นะจ๊ะ

วันนี้ต้องถ่ายเอกสารเยอะมาก ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้คนเยอะ ? สักพัก โทรศัพท์โบ้ก็ดังขึ้น !

ฉันเห็นว่าโบ้ยุ่งๆ อยู่ เลยถามโบ้ว่า "โบ้ เค้ารับโทรศัพท์ให้นะ"

"อืม รับแล้วบอกเาด้วยนะว่าใครโทรมา"

"จ้ะ"

ติ๊ก "ฮัลโหล" ฉันกดรับแล้วพูดไปแค่นั้น

"อ้าว โบ้ล่ะ ? นี่ไม่ใช่เบอร์โบ้หรอ ? " เซ็งแล้ว ปลายสายเสียงเป็นผู้หญิง น้ำเสียงเอาเรื่องชะมัด

"พี่โบ้ทำงานอยู่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ ?"

"เปล่าหรอก บอกด้วยแล้วกันว่า 'วิป' โทรมา"

ฉันวางสายแล้วมองที่ชื่อที่โบ้เมมไว้ 'พี่วิป' ใครวะ ? ฉันได้แต่สงสัยอยู่ในใจล

"ใครโทรมาอ่ะพลอย ? "

"วิป"

"..." โบ้ชะงักแล้วนิ่งไป นั่น มันผิดสังเกตจนฉันเริ่มใจสั่น

"ใครหรอ ? " ฉันเสี่ยงถามไป !

"เพื่อนน่ะ ทำงานอยู่ใกล้ๆ เนี่ย"


ฉันไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะรู้สึกได้ว่ามันคือลางไม่ดีแล้ว แล้วมันก็จริง..

ผ่านไปสักครึ่งชั่วโมง มีผู้หญิงอายุประมาณ 20 ต้นๆ ผมทอง ปากแดงแปร๊ด เดินมาที่เคาท์เตอร์

"นี่ใครอ่ะโบ้" หญิงปริศนากอดอก ถามโบ้อยู่หน้าเคาท์เตอร์

"....." โบ้ไม่ได้ตอบ ได้แต่ยิ้มๆ

"น้องแถวบ้านที่เคยบอกใช่อ่ะ ?"

"น้อง ?" ฉันแทรกขึ้นมา เสียงฉันต้อง งง มากแน่ๆ

"ตกลงใครอ่ะ" เดาได้ว่าอีนี่คือ 'นังวิป' แน่นอน มันหันมาถามฉัน

"น้องค่ะ น้องแถวบ้าน" ฉันตอบไป น้ำตาจะไหล รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ใจ

"พลอย.." โบ้เรียกชื่อฉัน หันมามองฉันด้วยหน้าแหยๆ

"กลับก่อนนะ" ฉันพูดจบก็คว้ากระเป๋าเดินฉับๆ ออกมาจากตรงนั้นอย่างเร็วเท่าที่เท้าสองเท้าจะทำให้เร็ว

ได้ !

"พลอยๆ พลอย " ฉันได้ยินโบ้เรียกชื่อฉันหลายครั้ง

 

ไม่นะ นี่น่ะหรือความรักที่ฉันบูชา ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ฉันไม่เคยมีแฟน ฉันทนกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้

 

เข้าใจแล้ว เข้าใจความรู้สึกของนางเอกนิยายแล้ว TT

 

ฉันเดินมาขึ้นรถกลับบ้าน ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรอย่างอื่นนอกจาก 'กลั้นน้ำตา' (ไม่ได้เว่อร์นะคะ ถ้า

 

ร้องไห้ก้อายคนน่ะสิ -o-)

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันเดินเข้ามา หน้าตาคงดูไม่ได้ ยายเลยแซวว่า "ไปทำอะไรมา หน้าตาเด๋อด๋าแบบนี้"

"เปล่าหรอก หนูนอนก่อนนะ เหนื่อย" ฉันบอกยายว่าเหนื่อยรึ ? คิดได้เนอะ

 

ฉันเดินเข้าห้องมา ก็เจอไอ้เต้าหู้ ไอ้ตุ๊กตาหัวล้านงี่เง่าเอ๊ย มันทำให้ฉันโมโหและเสียใจ มันยืนนิ่งไม่มา

ปลอบฉันเลยสักนิด

ฉันตัดสนใจบีบคอมัน ทุบมัน ต่อยมัน สุดท้าย กระทืบมัน ถึงรู้ว่ามันไม่ทำให้เจ้าของมันเจ็บ แต่ก็สะใจดี

ฉันทิ้งตัวลงนอน เพราะเหนื่อยจนหอบที่ซ้อมไอ้เต้าหู้ ตอนนี้มันนอนหมอบอยู่ตรงปลายเตียง สมน้ำหน้า

>,<

 

 ♪ บอกรักเท่าไรมันคงไม่พอสำหรับฉัน < เสียงเรียกเข้าใหม่อ่ะ

 

เสียงเรียกเข้าดังกระหึ่มข้างหูฉัน ฉันคว้ามาดู "Bo"

ฉันกดทิ้ง แล้วโบ้ก็ยังโทรมาอีกไม่รู้กี่รอบ ฉันก็ยังกดทิ้ง

แต่แล้วฉันก็รับสาย..ซะงั้น !

"พลอย"

 

"......."

 

"เราไม่ได้บอกว่าพลอยเป็นน้องเรานะ"

 

"......."

 

"แล้วพลอยทำไมไม่รอเรา"

 

"แล้วโบ้คุยกับเขาทำไม เราเป็นแฟนกัน โบ้ก็รู้แล้วให้ใครมาบอกว่าเค้าเป็นน้อง เค้าไม่ใช่น้องโบ้นะ ถ้าโบ้

รักเค้าจริงๆ โบ้จะไม่พูดว่า 'เค้าเป็นน้องหรอก' "

ฉันขึ้นเสียง พูดสวนโบ้ไป ไม่สนใจว่าโบ้จะพูดอะไรต่อ ! แล้ววางสาย ฉันไม่อยากฟังคำพูดอะไรจาก

คนๆ นี้ มันไม่ใช่แล้วอ่ะ TT

____________________________________________________________________________

*ติดตามกันต่อไปเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณจริงๆ ที่มาอ่าน :) [ขอบคุณค๊าบ] ตอนหนัาชื่อตอน "เธอเป็น

แฟนฉันนะ" เร็วๆ นี้แน่นอนค่ะ

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...