น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : วันฟ้าหม่น

อ่าน 7,363
วิจารณ์ 29
แนว:
จำนวน:
10 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 16 ก.ย. 2553 18:49 น.
ผู้แต่ง Mawmeaw
ผู้ช่วยคนที่ 3 (406)
เด็กหัดเขียน (74)
เด็กหัดอ่าน (31)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. บทนำ

เขียนเมื่อ วันที่ 16 ก.ย. 2553 18:49 น.
•»

“แม่ทำอย่างนี้ได้ยังงัยกัน แม่ไม่รักพ่อ ไม่รักฟ้าแล้วเหรอคะ”

 

ผู้พูดเอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจและน้ำเสียงแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะฟ้า ไม่ใช่แม่ไม่รักพ่อไม่รักฟ้านะลูก เพียงแต่แม่…แม่…เอ่อ…แม่”

 

“แม่กำลังจะบอกว่าแม่รักผู้ชายคนนั้นมากกว่าพวกเราเหรอคะและไม่ว่ายังงัยแม่ก็จะต้องแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นให้ได้ นี่คือสิ่งที่แม่อยากบอกฟ้าใช่มั๊ยคะ”

 

“โถ่ฟ้า แม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะลูก แม่รักพ่อ รักฟ้ามากนะลูก แต่แม่ก็รักคุณภพมากเหมือนกัน เข้าใจแม่หน่อยนะฟ้า”

 

“ฟ้าไม่เข้าใจค่ะ และไม่มีวันจะเข้าใจแม่ด้วย ฟ้ารู้แต่ว่าแม่เปลี่ยนไป แม่เปลี่ยนไปมากจริงๆ ตั้งแต่มีผู้ชายคนนั้นเข้ามาในชีวิตของแม่”

 

“ไม่เกี่ยวกับคุณพิภพหรอกนะลูก เรื่องนี้แม่ผิดเอง แม่ผิดเองที่ห้ามใจตัวเองไม่ให้ไปรักผู้ชายดีดีอย่างคุณพิภพไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าความรักที่แม่มีให้พ่อกับฟ้าจะลดน้อยลงเลยนะลูก”

 

“ฟ้าไม่เชื่อแม่หรอก แม่ต้องเลือกระหว่างฟ้ากับผู้ชายคนนั้น ถ้าแม่ไม่รักพ่อกับฟ้า แม่ลืมพ่อกับฟ้าแล้ว ฟ้าก็จะเป็นฝ่ายไปเองค่ะแม่”

 

“โถ่ฟ้าพูดอะไรแบบนั้นล่ะลูก แม่…”

 

“ฟ้าพูดจริงๆนะคะแม่ ฟ้าไม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นต้องมาพรากแม่ไปจากฟ้าหรอกค่ะ ไม่มีทางเด็ดขาด”

 

นั่นคือคำพูดประโยคสุดท้ายจากปากของหญิงสาวผู้มีนามว่าพริริยาหรือน้ำฟ้า ก่อนที่เธอจะรีบเดินหนีออกไปด้วยความขมขื่นใจที่อัดแน่นในอกมากมายจนแทบจะระเบิดออกมา

 

“เดี๋ยวก่อนฟ้า ฟ้า ฟังแม่ก่อนลูก ฟ้า…แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษจริงๆ”

 

คุณพิมพารู้สึกเจ็บปวดใจไม่น้อยที่เรื่องราวต้องลงเอยแบบนี้ ทั้งๆที่เธอกับพิภพกำลังวาดฝันอนาคตอันสวยงามไว้ร่วมกันแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าลูกสาวสุดที่รักของเธอจะไม่ยอมเข้าใจในความรักครั้งนี้ของเธอซะแล้ว

 

……………………………………………………………………

 

พริริยารีบเดินหนีออกมายืนอยู่บริเวณสวนหลังบ้านตามลำพัง เนื่องจากไม่อยากให้ใครรู้ว่าตอนนี้เธออ่อนล้าทั้งกายและใจมากเพียงใด โดยเฉพาะผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดของเธอเอง

               

ตอนนี้เป็นเวลาหัวค่ำลมหนาวพัดผ่านมา ทำให้หญิงสาวผู้กำลังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ขณะนี้หนาวเหน็บไปทั้งดวงใจ

 

น้ำใสๆจากดวงตาคู่สวยค่อยๆไหลลงมาอาบสองแก้มนวล จนบัดนี้สองแก้มนวลของหญิงสาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้อีกแล้ว

 

เมฆค่อยๆรวมตัวกันจนท้องฟ้าเป็นสีดำทะมึน มืดครึ้ม ต่อมาเพียงไม่กี่นาทีฝนก็ค่อยๆลงเม็ดลงมากระทบพื้นดินเบาๆ

 

พริริยายังคงยืนปลดปล่อยอารมณ์ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างช้าๆอยู่เพียงลำพัง

 

หญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจดวงน้อยๆของเธอร้องบอกกับเธอว่า “ตอนนี้มันกำลังเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้า โดดเดี่ยว อ้างว้าง และเหน็บหนาวในหัวใจเป็นที่สุด”

 

หญิงสาวปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจเพียงลำพังนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกที เม็ดฝนเริ่มซาลงมากแล้ว หญิงสาวนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นร่างกายเปียกโชกไปหมดทั้งตัว

 

บัดนี้ฝนได้หยุดสนิทแล้วพร้อมๆกับน้ำตาจากดวงตาคู่สวยก็หมดไปเช่นกัน หญิงสาวใช้มือปาดน้ำตาที่แก้มทิ้งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนบอกกับตัวเองว่า

 

“คุณพิภพไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน ฉันไม่สนหรอก แต่ถ้าคุณจะมาพรากแม่ไปจากฉัน ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด แล้วคุณกับฉันจะได้เห็นดีกันสักวัน คอยดูเถอะ”

 

……………………………………………………………………

               

บริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีการเจริญเติบโตทางธุรกิจการค้าอย่างต่อเนื่อง มีนักลงทุนกระเป๋าหนักทั้งในและต่างประเทศสนใจที่จะมาร่วมลงทุนด้วยหลายราย อย่าง “พิภพกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นแนล” ถูกกล่าวขวัญถึงในวงการธุรกิจมากมาย

 

เศรษฐีหนุ่มใหญ่ นามว่า “พิภพ. เจ้าของ พิภพกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นแนล กำลังจะมีข่าวดีที่กำลังเป็นที่กล่าวถึงของพนักงานทุกๆคนในบริษัท นั่นคือการตกลงปลงใจลั่นระฆังวิวาห์กับม่ายสาวพราวเสน่ห์อย่าง ที่ชื่อ พิมพา

               

ทั้งคู่มีฐานะทางเศรษฐกิจที่แตกต่างกันมาก แต่ด้วยความรักที่ทั้งคู่มีให้แก่กันทำให้ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆร่วมกันมาจนเกือบถึงจุดที่จะได้ร่วมหอลงโลงกันแล้ว แต่ก็ติดอยู่ที่ด่านสุดท้าย คือ ลูกสาวคนเดียวของฝ่ายหญิงที่ชื่อ พริริยา นั่นเอง

               

ทางด้านพิภพ เขาไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคต่างๆที่จะมาบั่นทอนความรักของเขาเลยแม้แต่น้อย เขามั่นใจในผู้หญิงที่เขาเลือกคนนี้เป็นที่สุด ความดีของเธอทำให้เขามองข้ามเรื่องราวต่างๆในอดีตของเธอลงจนหมดสิ้น

               

สิ่งเดียวที่เขาทำเพื่อผู้หญิงที่เขารักได้ในตอนนี้ คือ การยืนหยัดอยู่เคียงข้างคุณพิมพาในยามที่เธอต้องการกำลังใจอย่างมาก  เขายืนยันหนักแน่น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามเขาก็จะรักคุณพิมพาคนเดียวตลอดไปจะไม่มีวันเปลี่ยนใจไปอย่างเด็ดขาด

               

วันนี้มีเสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือของเศรษฐีใหญ่ใจดีอย่างพิภพดังขึ้น เบอร์ที่คุ้นเคย ทำให้เขาไม่รอช้ากรอกเสียงลงไปยังปลายสายทันที

               

“อ่อ…มาถึงแล้วใช่มั๊ย ตอนนี้…อยู่ไหนล่ะ รออยู่นั่นก่อนนะ เดี๋ยว…จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป)Smile

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9
โหวต 9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...