นิยายฟิค/ฟิคชั่น : ตราบาปสีขาว

อ่าน 800
วิจารณ์ 13
แนว:
จำนวน:
3 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 6 ส.ค. 2561 14:10 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Chapond
หัตรทองคำ (1315)
นักเขียนมอต้น (1609)
เด็กหัดอ่าน (144)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. 2 เจอกันอีกครั้ง

เขียนเมื่อ วันที่ 21 ส.ค. 2561 12:29 น.
«•
•»

 

 

 

 

 

ลีดมหาลัยปีนี้ก็มีแต่พวกศัลยกรรมแล้วทั้งนั้น นี่มาเรียนรึมาขายอะไรกันแน่เนี่ย”จินนี่นั่งดูรูปที่เฟย์

ถ่ายรุ่นน้องผู้หญิงที่มาสมัครเป็นลีดมหาลัยแล้วพลางบ่น

 

 

 

 

“แหม ถึงจะปลอมมาบ้างแต่ก็เซ็กซี่ไม่เบาก็พอแก้ขัดล่ะน่า”กวินว่าแล้วยิ้มออกมาด้วยสายตาเจ้าชู้

 

 

 

อย่างพวกนายแค่ไม่มีหางก็เอาหมดนั่นล่ะนังพวกนี้ก็คงจะยอมพวกนายกันล่ะสิท่าถ้าพวกนายมาจีบ

เพราะทั้งหน้าตาดีทั้งบ้านรวยซะขนาดนี้”จินนี่ว่า

 

 

 

 

“ของมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่คิดถึงเมื่อวานแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ที่รับน้องรวม ถ้ายัยทอมนั่นไม่มาขวาง

ป่านนี้เราคงได้เบอร์น้องฟางคนสวยไปแล้วล่ะ”โทโมะบ่นอุบ

 

 

 

 

“ใครมันจะไปสวยเกินหน้าเกินตาชั้นได้ล่ะ ก็แค่ปี1”จินนี่รีบแขวะเมื่อเห็นโทโมะและกวินเคลิ้มถึงสาว

น้อยปี1ชื่อฟางเกินหน้าเกินตาของเธอไป

 

 

 

 

“แต่น้องเค้าทั้งน่ารักทั้งขาว ตากลม ผมยาว แถมยังใส่ซื่อบริสุทธิ์แบบนี้มันก็น่าลองของนี่หว่า”กวินยิ้ม

ออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

 

 

“ไม่ๆ น้องเค้าต้องเป็นของชั้นต่างหากล่ะกวิน”โทโมะรีบพูด

 

 

 

 

“งั้นเรามาแข่งกันจีบมั้ยล่ะ เอาอะไรเป็นเดิมพันดีล่ะ”กวินรีบยื่นข้อเสนอ

 

 

 

 

“โอ๊ย ไร้สาระเกินไปละพวกนายแข่งกันจีบผู้หญิงเพื่อความสนุกแบบนี้ สงสารน้องเค้าแย่เลยเนาะป๊อป

เนาะ”เฟย์รีบพูดแล้วหันไปขอความเห็นจากป๊อปปี้ที่นั่งข้างเธอกำลังเล่นเกมส์ในมือถือจบไปตานึง

พลางมองดูแข่งขันฟุตบอลในจอทีวีต่อ

 

 

 

 

“ช่างพวกนั้นเถอะ เดี๋ยวถ้าไม่ได้เจอน้องเค้า พวกมันก็เลิกเห่อแล้วล่ะ นี่ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย ชั้นขอตัว

ก่อนนะ พอดีต้องไปรับแม่ไปกันเถอะเฟย์เดี๋ยวชั้นไปส่งที่หอ”ป๊อปปี้พูดจบก็ดึงมือเฟย์ให้ยืนขึ้นทำให้

หญิงสาวหน้าแดงก่อนที่จะรีบเดินตามป๊อปปี้ออกไปทันที

 

 

 

 

 

 

“ทำเป็ระริกระรี้ ป๊อปไม่มีวันชายตามองเด็กจนๆอย่างยัยนั่นหรอก”จินนี่หมั่นไส้กับท่าทางของเฟย์ที่

สนใจป๊อปปี้มาตั้งแต่ปี1ก็รีบว่า

 

 

 

 

“อย่าไปดับฝันเพื่อนสิจินนี่ ไว้ถ้าเฟย์อยากได้ไอ้ป๊อปมากขนาดนั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยกันมอมเหล้าไอ้

ป๊อปแล้วลากเข้าห้องให้ยัยเฟย์แล้วกัน ถือว่าเป็นค่าแรงช่วยทำรายงานให้พวกเราบ่อยๆ555”กวินพูด

แล้วหัวเราะกับโทโมะ

 

 

 

 

 

“เออ ว่าจะเข้าคณะหน่อย พอดีเมื่อวานเห็นน้องปี1วิศวะคนนึงชื่อน้ำตาล เห็นแล้วอยากจะชิมเลยว่า

หวานเหมือนชื่อรึเปล่า”โทโมะเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะขับรถออกจากบ้านกวินที่เป็นสถานที่ที่พวกเขา

ชอบมานั่งอยู่ช่วงกลางวันเวลาเบื่อๆมหาลัยเพราะบ้านของกวินอยู่ใกล้มหาลัยที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

 

“เห้ย นี่มันเรื่องอะไรน่ะยัยทอม จะทำอะไรเพื่อนชั้น”เมื่อโทโมะเข้ามาที่คณะตรงด้านหลังลาน

กิจกรรมรับน้องต้องตกใจเมื่อเห็นแก้วง้างเท้าถีบเพื่อนปีเดียวกับเขาที่เป็นประธานรุ่นรับน้องก็เข้าไป

โวยวาย

 

 

 

“แค่นี้มันยังน้อยไปกับไอ้พวกรุ่นพี่ชีกอที่ชอบหาเรื่องจะลวนลามน้องปี1สวยๆ นี่คงจะมาช่วยเพื่อนละ

สิท่า ชั้นทำหน้านายได้ ไอ้หื่นกาม”แก้วว่าพลางเอามือชี้หน้าโทโมะ

 

 

 

 

“เห้ย มันจะมากไปแล้วนะ รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้องหน่อยเถอะอย่ามาลามปาม”โทโมะโมโหปัดมือแก้วที่ชี้

หน้าตัวเองแล้วจะเดินเข้ามาเอาเรื่องจนเพื่อนๆปี3ต้องเข้ามาห้าม

 

 

 

 

“ถ้ามีรุ่นพี่บ้ากามแบบนี้ก็ไม่อยากมีเหมือนกัน ไปเถอะน้ำตาล รับน้องแล้วเจอแต่พวกรุ่นพี่งี่เง่าแบบนี้ก็

ไม่ต้องรับถ้ายังจะตามราวีอีกเราไปฟ้องอาจารย์กัน”แก้วพูดพลางจูงมือเพื่อนที่โดนแกล้งออกไปจาก

กลุ่มปี3อย่างไม่เกรงกลัว

 

 

 

 

 

 

“น้องทอมนี่มันจะมากไปแล้วนะแค่เป็นเน็ตไอดอลแล้วยังไง มันจะกล้ากร่างแบบนี้รุ่นน้องคนอื่นก็ไม่

เคารพพวกเราพอดี”เพื่อนโทโมะบ่นอุบ

 

 

 

 

“แถมมันยังไล่เทคแคร์ดูแลสาวๆน่ารักประจำรุ่นไปหมด เห็นแล้วน่าหมั่นไส้”เพื่อนอีกคนของโทโมะ

รีบพูดสมทบ

 

 

 

 

“ถ้าเด็กมันซ่ามากพวกเราเป็นรุ่นพี่เราจะไปกลัวทำไมวะ ก็หาทางจัดการให้สิ้นซาก พวกเด็กปี1คนอื่น

มันจะได้ไม่กล้าหือกับพวกเรา”โทโมะพูดพลางมองตามร่างบางที่เดินจูงมือเพื่อนออกไปแล้วคิดหา

ทางจัดการแก้วทันที

 

 

 

 

 

“เลิกแล้วยังไม่เย็นมากไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดดีกว่า”ฟางที่เรียนเสร็จแล้วมองดูเวลาพบว่ายังไม่เย็น

มากจึงเดินไปที่ห้องสมุดกลางเพื่ออ่านหนังสือ

 

 

 

 

“นี่เราเจอกันอีกแล้วสงสัยต้องเป็ฯพรหมลิขิตแน่ๆที่ทำให้เราเจอกัน จะไปไหนจ้ะน้องฟางคน

สวย”ระหว่างนั้น กวินเห็นฟางเดินอยู่คนเดียวก็รีบวิ่งมาดัก ทำให้ฟางตกใจจะถอยหนีแต่กวินรีบคว้า

แขนเอาไว้

 

 

 

 

“พี่คะ ปล่อยฟางเถอะค่ะ ฟางมีธุระ”ฟางตกใจรีบพูดขึ้น

 

 

 

 

“ถือหนังสือเยอะแบบนี้ลำบากแย่เลยนะจ้ะให้พี่ไปส่งที่หอมั้ย เราจะได้รู้จักกันมากขึ้น”กวินพูดพลาง

ทำสายตากรุ้มกริ่มใส่ฟางจนฟางแทบขนลุก

 

 

 

 

“พี่คะ ปล่อยฟางเถอะค่ะ ฟางจะรีบ”ฟางพยายามพูดให้กวินปล่อยมือ

 

 

 

 

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน้อง เป็นรุ่นน้องถ้ามีรุ่นพี่มาคุยด้วยก็ต้องตอบเค้าสิจ้ะไม่ใช่คอยหนีเค้าแบบ

นี้”กวินพูดพลางเอามืออีกข้างจับแขนฟางไว้ทำให้หนังสือที่ฟางถือหล่นกระจายกับพื้น

 

 

 

 

 

ซ่า

 

 

 

 

แต่ตอนนั้นเอง มีน้ำล้างพู่กันถูกเทราดมาจากหน้าต่างชั้นบนเลอะเต็มตัวกวินจนเสื้อผ้าเลอะเทอะ

 

 

 

“เห้ย ใครวะ/เอ่อ ขอโทษครับพี่พอดีผมรีบเอาน้ำไปเททิ้ง”กวินโวยวายเสียงดังพลางมองไปที่หน้าต่าง

ชั้น2มีเด็กปี1คณะศิลปะกรรมยืนเหวออยู่ ฟางเห็นว่ากวินไม่สนใจตัวเองก็รีบวิ่งขึ้นรถโดยสารประจำ

มหาวิทยาลัยหนีกวินไปทันที

 

 

 

 

 

“มาห้องสมุดหรอน้องฟาง”ฟางกำลังจะเดินเข้าไปในห้องสมุดชะงักหันไปมองป๊อปปี้ที่ทำท่าหอบ

แฮ่กๆเอามือพิงกำแพงตึกแล้วถาม

 

 

 

 

 

“ค่ะ พอดีว่าต้องทำรายการส่งอาจารย์มะรืน แล้วนี่พี่ป๊อปมาห้องสมุดหรอคะ”ฟางยิ้มแล้วรีบถาม

 

 

 

 

“คงงั้นล่ะมั้ง แค่แวะมาดูว่าเราปลอดภัยดีก็ดีแล้วล่ะ”ป๊อปปี้พูดแล้วยิ้มให้กับฟาง ฟางสะดุดกับคำพูด

ของชายหนุ่มมองเสื้อนักศึกษาของป๊อปปี้ที่มีรอบเลอะคราบน้ำล้างผู้กันก็ยิ้มออกมา

 

 

 

 

“เมื่อกี้พี่ไปตึกศิลปกรรมมาสินะคะ ขอบคุณพี่มากนะคะ ดูสิเสื้อเลอะไม่พอ เหงื่อแตกหมดเลย”ฟางยิ้ม

ออกมาพลางควักเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสีชมพูหวานซับหน้าให้ชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

“ขอบคุณครับ เอ่อ พอดีพี่เห็นว่ามันตกอยู่กับกองหนังสือเมื่อกี้นี้ มันเลอะน้ำหมดเลยพี่ขอโทษนะที่ลืม

ดูว่ามีสมุดเราตกอยู่ตรงนั้น”ป๊อปปี้มองการกระทำของฟางแล้วยิ้มออกมาพลางขอบคุณคนตัวเล็กแล้ว

ยื่นสมุดไดอารี่สีชมพูหวานกับหนังสือของฟาง

 

 

 

 

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะพี่ป๊อปเลอะแค่นี้เอง แต่ยังไงก็ขอบคุณอีกทีนะคะ”ฟางหน้าแดงกว่าเดิมเมื่อเห็นว่า

ป๊อปปี้หยิบเอาหนังสือที่เธอทำหล่นเมื่อกี้มาให้ด้วยพลางขอบคุณแล้วรับหนังสือมาก่อนที่จะรีบวิ่งเข้า

ห้องสมุดไป

 

 

 

 

 

“อ้าว เดี๋ยวสิ ลืมผ้าเช็ดหน้า”ป๊อปปี้เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของฟางวิ่งหนีตัวเองไปก็ร้องเรียกก่อนที่จะ

เดินตามแต่ต้องหยุดเพราะเห็นว่าปลายสายในมือถือจินนี่โทรตามตนเองแล้ว จึงเก็บผ้าเช็ดหน้านั้นไว้

กับตัวเองแล้วเดินออกไปเพื่อไปรับเพื่อนสาวทันที

 

 

 

 

เวลามีรุ่นพี่ที่ตัวเองปลื้มมาช่วยก็จะเขินๆประมาณนี้แหล่ะ5555

 

 

แล้วโทโมะจะเอาคืนแก้วได้มั้ย ต้องติดตามนะ

 

 

 

 

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...