นิยายฟิค/ฟิคชั่น : ความหลังของวันวาน(แฟนฟิคเตนิว) (เรื่องสั้น)

อ่าน 52
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอนเดียวจบ (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 12 พ.ค. 2561 17:34 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง sleepysheep
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอนเดียวจบ 1. บั้นปลายฤดูหนาวของสองเรา

เขียนเมื่อ วันที่ 12 พ.ค. 2561 17:57 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 12 พ.ค. 2561 17:59 น. โดย เจ้าของบทความ )

   "ฤดูหนาวนี้อากาศดีจัง รู้สึกพาหวนย้อนคืนไปถึงวันวานที่เค้าได้มาเจอเตเลยอะเนอะว่าไหม" ผมพูดให้เตที่เดินอยู่ข้างๆผมฟังครับ

 

   พอดีผมกับแฟนติดมหาลัยแล้วน่ะครับ แล้ววันนี้อากาศของนอกดีเป็นพิเศษผมก็เลยชวนเตให้ออกมาเดินเล่นกับผมเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะครับ

 

   "นั้นนะสิเนอะ พอนึกถึงทีไรก็รู้สึกดีจริงๆที่ลืมส่งงานให้คุณครูรัชยา ไม่งั้นเค้าคงจะไม่ได้มาเจอนิว" เตพูดพลางเดินไปอมยิ้มไป

 

   ช่วงนั้นคือช่วงสัปดาห์สุดท้ายที่ก่อนที่จะปิดเทอมม.สาม และยังเป็นช่วงที่อากาศเย็นกำลังดีเพราะใกล้จะหมดฤดูหนาวแล้ว แต่ว่านักเรียนทุกคนต่างก็รีบพากันเคลียร์งานที่ค้างคา แต่คงจะไม่ใช่สำหรับผมแล้วละนะ ถ้าจะถามว่าเพราะอะไรนะหรอ ก็ผมน่ะเป็นคนมีความรับผิดชอบไง แต่ทำไมก็ไม่รู้เพื่อนๆชอบหาว่าผมเนิร์ดทั้งๆที่ผมก็แค่ส่งงานตามเวลากับแทบไม่คุยกับเพื่อนเลยเวลาเรียน

   น่านไงละ ไม่ทันขาดขำก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งพร้อมกับหอบเอกสารพะรุงพะรัง และดูเหมือนว่าหนึ่งในกลุ่มคนนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งถือโมเดลบ้านที่ดูหรูหรามากอยู่ แต่เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้ผู้ชายที่ถือโมเดลคนนั้นกลับดูโดดเด่นจนกลบโมเดลที่ว่าดูหรูหราแล้วอยากบอกไม่ถูกเลยแหะ และดูเหมือนว่าคนแถวๆนี้ต่างก็จะมองไปที่ผู้ชายคนนั้นเหมือนกันนะเนี่ย

   แต่ก็ช่างมันเถอะ ผมหันหน้ากลับมามองไปยังสนามบอลข้างหน้าที่ซึ่งดูโล่งผ่อนคลายสบายตาเพราะคนส่วนใหญ่ไปส่งงานกันหมด ก็นี่ผมอุตส่าห์เสียเวลาช่วงพักมาเดินเล่นจนถึงใต้ตึกนี้ก็เพื่อนั่งเล่นรับบรรยากาศที่มีลมเย็นๆแผ่วระเรื่อยเนี่ยละน้า

 

   "นี่เต ถือโมเดลบ้านระวังๆนะ" ดิวผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มพูดพร้อมกับพยายามจัดเอกสารที่ตัวเองกำลังถืออยู่ให้เป็นระเบียบมากขึ้น

   "รู้แล้วค้าบบบบ แหม่ทำมาด้วยกันตั้งนานรู้น่าว่ากว่าจะเสร็จกันนานขนาดไหน" เตพูดพลางมองไปรอบๆเพราะรู้สึกเหมือนถูกแอบมองอยู่

   "จะว่าไปแฟนคลับนายเยอะนะเนี่ย ดูสิมองกับมาที่นายคนเดียวสะขนาดนี้" น้ำใสที่กำลังช่วยเบลถือเอกสารกล่าว

   "นั้นนะสิเนอะ แต่ช่างพวกเขาเถอะพวกเรารีบๆไปส่งงานคุณครูชัชชยาให้เสร็จเถอะ" เตพูดพร้อมกับเดินให้เร็วกว่าเดิม

 

   "เห้อในที่สุดฉันก็ส่งงานครบทุกอย่างสะที โชคดีนะที่อาจารย์ยังไม่ไปกินข้าวเที่ยงน่ะ" ดิวกล่าวพร้อมกับบิดขี้เกียจ "ว่าแต่พวกแกละส่งงานกันครบทุกวิชายังเนี่ย"

   "ฉันกับน้ำใสแล้วก็ต้นน่ะครบทุกอย่างแล้วละ" ส้มกล่าวขณะที่ใสกับต้นก็พยักหน้าตาม

   "อืม..ม เราว่า..เราน่าจะครบแล้วนะ"

   "ถ้างั้นแกก็จะไปเดินเล่น ไม่ก็เล่นกีฬา หรือลั้ลล้าสนุกสนานแล้วใช่ม่ะ" ดิวถามเตเพราะใครๆก็รู้ดีว่าเตเป็นคนไม่ค่อยอยู่กับกลุ่มเพื่อนไหนเป็นกลุ่มๆเจาะจงสะเท่าไรและค่อนข้างเป็นคนอิสระ

   "ก็ใช่อะนะ ก็ปกตินิทำไมหรอ"

   "ป่าวหรอก แค่อยากขอโทษนิดหน่อยที่ว่าช่วงที่ผ่านมาเนี่ยฉันลากแกมาทำงานบ่อย"

   "เห้ย ไม่ต้องกังวล มันงานปิดท้ายก่อนปิดเทอมมันก็ต้องหนักอยู่แล้วอะน่ะ"

   "ถ้างั้นก็โชคดีนะเว้ยฉันกับคนอื่นๆจะไปตั้งกลุ่มอ่านหนังสือต่อละ"

   "อืมๆ โชคดีเหมือนกันเว้ย"

 

   แย่ละนั้นไงผมรำพึงกับตัวเอง ผมพึ่งนึกได้ว่าผมลืมส่งงานคุณครูรัชยา ที่จริงมันก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับมันเป็นแค่การบ้านเลขงานสุดท้ายน่ะ เฮ้อนี่ผมต้องวิ่งกลับไปเอางานที่อาคารเรียนอีกหรอเนี่ย ว่าแล้วก็ทำไรไม่ได้ครับคงต้องรีบแล้วละ

   เฮ้อกว่าจะส่งเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งพักแล้วละครับ เพราะว่าอาคารเรียนกับตึกของเหล่าครูอาจารย์นั้นห่างกันระดับนึงเลย

   เอ๊ะที่ม้านั่งนั้นมันนิวที่อยู่ห้องเรานี่หน่า จะว่าไปเนื่องจากคนหลายคนพยายามจะมาจีบผมกันเยอะน่ะครับ กับเพื่อนร่วมห้องบางคนผมก็เลยแทบจะไม่ค่อยรู้จักดีเลย เอ...ลองไปทำความรู้จักหน่อยดีกว่า..

 

 

 

 

 

   - กลับมาด้านของนิว -

 

   ไม่มีอะไรจะให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจในโรงเรียนไปมากกว่าการได้นั่งม้านั่งตอนที่มีลมพัดแผ่วมาเรื่อยๆแล้วละครับ แถมเพราะยังเป็นใต้ตึกครูอาจารย์นี้และนะเลยทำให้ไม่มีใครกล้ามาเล่นบอลใต้ตึกนี้หรือทำอะไรโหวกเหวงโวยวาย เฮ้อครั้งหนึ่งผมเคยโดนบอลเตะอัดหน้าด้วยละครับเพราะงั้นผมก็เลยไม่กล้าที่จะนั่งใต้อาคารเรียนเลยเพราะมักจะมีคนเล่นบอลอย่างต่ำหนึ่งกลุ่มเสมอๆ

 

   "นี่ นิวขอนอนตักละน้าาาา" เสียงของใครคนหนึ่งทำผมหลุดออกจากภวังค์ เขาคนนั้นลงไปนอนที่ตักของผมทันทีที่จบประโยคนั้นเลยละครับ

   "...อ..เออ บางทีก็อะไรไวไปนะ เรายังไม่ทันบอกจะให้ไม่ให้เลย"

   "ก็ปกติเห็นยอมให้เพื่อนๆนอนตลอดนิ" ใช่ครับผมเห็นมีคนมานอนตักนิวบ่อยๆอยู่ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติและเพราะนิวน่ะค่อนข้างยอมคนอื่นอยู่เสมอในแทบจะทุกเรื่อง

   "แล้วพูดงี้นี่คือไม่อยากจะให้นอนอ้อ"

   "ป่าวสะหน่อยแค่ตอนนั้นเห็นนายถูกคนมองเยอะจะตายนิ แล้วถ้ามานอนตักเรายังงี้คนยิ่งมองกันใหญ่พอดี"

   หลังผมพูดจบอยู่ดีๆเตก็จ้องมองเข้ามาในนัยน์ตาผม "นี่เป็นหนึ่งในคนที่มองเราตอนนั้นด้วยหรอดีใจนะเนี่ย ส่วนคนอื่นอะช่างมันเถอะเราอยากนอนตักเล่นอะ นอนนะ"

   "เฮ้อ เอางั้นก็ได้ครับช่างก็ช่าง" พูดจบผมก็พลางเอามือไปลูบที่หัวของเตเบาๆ ผมชอบทำแบบนี้เวลามีคนมานอนตักผมน่ะครับ ว่าแต่ผมเตนิ้มดีจัง แล้วเอ๊ะทำไมรู้สึกเหมือนมีเสียงตึกๆดังมาจากตัวผมด้วย

   "ว่าแต่นิวมานั่งตรงนี้อยู่คนเดียวทำไมหรอ"

   "ก็แถวนี้มันสงบที่สุดนี่นาา ลมใต้ตึกที่พัดผ่านมาเบาๆนี่ก็ทำให้ผ่อนคลายด้วย"

   "อืมมม ถ้างั้นเราขอมานอนตักทุกพักที่นิวมาที่นี้เลยนะ"

   "อ..อือ ก็ได้สิ"

   .

   .

   .

   "จะหมดเวลาพักแล้วนะครับเต ไปเรียนกันได้แล้ว" ผมปลุกเขาที่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

   "อ้าว เราเผลอหลับหรอ ขอบคุณที่ปลุกเรานะ ไปสิ" พูดจบเตก็ลุกแล้วดึงมือผมแล้วจูงมือผมไปเรียนครับ

 

   เลิกเรียนแล้วผมกะว่าจะไปนั่งม้าหินที่สวนบนตึกดีกว่า ส่วนที่ผมยังไม่กลับบ้านเพราะเดียวอีกพักใหญ่ผมต้องเรียนพิเศษที่โรงเรียนต่อน่ะครับถึงจะได้กลับ

   "ไปไหนอะนิว" เสียงของคนที่ทำให้ผมรู้สึกใจสั่นดังมาทางข้างหลัง

   "เรากำลังจะไปนั่งเล่นแถวๆม้าหินที่สวนบนตึกน่ะ"

   "อ้าว ไม่รีบกลับบ้านหรอ นิว"

   "เรามีเรียนพิเศษต่อน่ะ ก็เลยเดินเล่นนั่งเล่นแบบนี้มาตลอด พอดีในห้องมันวุ่นวายด้วยและ พอใกล้ถึงเวลาเรียนค่อยกลับห้อง"

   "อ้อ งั้นเราขอตามไปด้วยน้า"

   "อ..อือ ได้สิ"

   เขาทำเหมือนตอนกลางวันเลยละครับ และผมก็ชักจะเริ่มรู้สึกแปลกๆในใจมากขึ้นเรื่อยๆไปอีกแล้ว

   "จะว่าไปนิวเนี่ยก็น่ารักดีนะ เราเคยเห็นตอนใส่แว่นด้วยตอนนั้นว่าน่ารักแล้ว พอได้มาเห็นตอนนี้กลับยิ่งน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่"

   "พูดงี้ต้องการไรปะเนี่ย เราหวั่นไหวเป็นนะ"

   "หวั่นไหวหนักๆเลยก็ไม่เป็นไรนะ เราว่าเราเลี้ยงไหว"

   "พอเลยพ่อคนหว่านเส่ห์ไปทั่ว" ผมพูดเพราะกลัวว่าหน้าตัวเองจะแดงมาก แต่ผมคิดว่ามันคงจะแดงไปแล้วนะ(?)

   .

   .

   "เตลุกเร็วเดียวเราต้องไปแล้ว" ผมพูดพร้อมกับค่อยๆผลักตัวเขาขึ้น

   "จะไปเรียนพิเศษแล้วจริงๆอ้อ"

   "ก็ใช่นะสิ อีกแปปเดียวก็จะ สี่โมงเวลาเรียนพิเศษแล้ว" พูดจบผมก็ลุกขึ้นพร้อมจะเดินกลับห้อง

   "ไม่ไปได้ไหมง่าา อยู่กับเราต่อแปปนึงสิ" เตพูดพลางมากอดผมจากทางข้างหลัง ทำเอาผมใจละลายไปเลยครับในจังหวะนั้น

   "ต..แต่ เราต้องไปเรียนแล้วจริงๆนะ เตเองก็กลับบ้านได้แล้วไม่ได้เรียนพิเศษด้วยนิ ทำไมถึงไม่กลับบ้านตั้งแต่เลิกเรียนแล้วละ"

   "ก็อยากอยู่กับนิวนี่นา นิวน่ารักดี" เขาทำผมละลายไปอีกแล้วครับ ผมเริ่มไม่อยากไปเรียนพิเศษสะแล้วสิ แต่ไม่ทันให้ผมตัดสินใจเตก็พูดต่อ

   "ล้อเล่นน้า ไปเรียนสิ" หลังจากพูดจบ เขาก็เลิกกอดผม แต่ประโยคนี้ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆแหะจนผมต้องถาม

   "ที่ล้อเล่นเนี่ยคือหมายถึงทุกประโยคที่พูดตั้งแต่ลุกขึ้นมาเลยใช่ป่ะ"

   "ไม่ทุกเรื่องนะ ที่พยายามไม่ให้ไปเรียนอะล้อเล่น แต่เรื่องความน่ารักของนิวอะเราไม่เคยล้อเล่นเลยนะ" เขาทำผมหน้าแดงเถือกอีกแล้วครับ

   "พอเลย เราไปเรียนละ"

   "โชคดีนะครับ คนน่ารัก"

   "อ..อือ โชคดีเหมือนกันนะ" ผมรีบเดินออกไปก่อนที่หน้าจะแดงยิ่งกว่านี้

 

   หลายวันผ่านไปเขาทำตัวแบบเดิมๆกับผมทุกวันเลยละครับ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะยุ่งหน่อยๆเลยไม่ได้มาหาผมสะเท่าไร แต่ผมเองก็ยุ่งเหมือนกันครับเพราะวิชาเสริมที่ผมลงเลือกไว้ วันนี้มีสอบครับเพราะเป็นคาบสุดท้าย แต่ผมไม่รู้ว่าจะได้สอบกลุ่มหรือเดี่ยวเนี่ยน่ะสิ

   เฮ้อสอบเดี่ยวทีเถอะเพราะคนที่ลงเรียนด้วยแต่ละคนแทบไม่มีใครที่ผมรู้จักเลยครับ น่าอิจฉาคนที่วิชาเสริมคาบสุดท้ายฟรีจังคงไม่ต้องมานั่งเครียดอะไร แถมนี่ก็วันสุดท้ายก่อนปิดเทอมละทำไมต้องมาเครียดวิชาสุดท้ายก่อนปิดละเนี่ย

   ตอนนี้ทุกคนกำลังแยกย้ายไปเรียนตามคลาสที่ตัวเองลงแล้วละครับเพราะวิชาต่อไปเป็นวิชาเสริมผมเองก็ไปแล้วดีกว่า

   "เดี๋ยวนิว คาบต่อไปนิวลงวิชาเสริม เรื่องศึกษาอาหารไทยใช่ป่าวอะ" เสียงคนที่ผมคุ้นเคยดังขึ้นตอนที่ผมกำลังจะเดินลงบันไดไปตึกที่ผมเรียน

   "อือก็ใช่นะ มีอะไรหรอเต"

   "คือว่าเตรู้มาจากเพื่อนเตที่เรียนวิชาเสริมนั้นมาว่า ตอนนิวเรียนวิชานั้นนิวเรียนแบบดูโดดเดี่ยวมากเลย ส่วนเพื่อนเตที่เรียนวิชานั้นก็มี ต้น น้ำใส ดิวน่ะ นิวพอจะรู้จักพวกเขาไหม"

   "ใช่แก๊งสามคนที่จะมีผู้ชายที่ดูผอมหน่อยๆผิวขาว กับผู้หญิงที่ดูใสๆเนิร์ดๆใส่แว่นแล้วก็ผู้หญิงที่ดูทอมๆป่าวอะ"

   "อือใช่แล้วและ ถ้าหากว่าวันนี้มีสอบกลุ่มหรือสอบเสร็จแล้วแล้วนิวเหงา นิวบอกพวกนั้นว่าชื่อนิวคนที่ดูเหมือนเป็นแฟนเตก็ได้นะ เขาน่าจะรับเป็นเพื่อนอย่างแน่นอน"

   "ด..เดี๋ยว แล้วบอกว่าฟ..แฟนเลยหรอ" 

   "อือใช่สิ ไปแล้วนะวันนี้เราก็มีสอบวิชาเสริม เหมือนกัน โชคดีนะครับ คนน่ารัก"

   "อ..อือครับ" เฮ้อคำไม่กี่คำประโยคไม่กี่ประโยคทำเอาผมเริ่มฟุ้งซ่านเลยละครับ ตั้งสติไว้ตัวเราคาบต่อไปสอบเว้ยสอบ

 

 

   สอบเสร็จแล้วละครับ ครูเขาให้สอบเดี่ยวก็ถือว่าเป็นโชคดีของผมนะเพราะปกติยังไงผมก็ถนัดเดี่ยวมากกว่า แต่นั้นก็เลยทำให้ผมไม่ได้ไปบอกประโยคนั้นกับพวกเพื่อนๆของเต อีกอย่างผมไม่ค่อยกล้าทักไปหาคนอื่นก่อนสะเท่าไรด้วย

   ช่างมันเถอะเดียวกลับบ้านเลยดีกว่าวันนี้ไม่มีเรียนพิเศษแล้วด้วย

   "จะกลับบ้านยังอะ นิว" เสียงทักของคนที่ชอบทำผมใจเต้นดังมาแต่ไกลอีกแล้วครับ

   "กำลังจะกลับอะ"

   "แล้วถ้างั้นกลับบ้านยังไงหรอ"

   "ก็อีกเดี๋ยว แม่ก็มารับแล้วละมั้ง"

   "งั้นเราขออยู่รอเป็นเพื่อนนิวนะ" คำแปลกๆบางคำทำให้ผมหวั่นใจจนต้องถาม

   "นี่เตที่พูดตอนนั้นน่ะ จริงจังหรือป่าว"

   "นิวหมายถึงเรื่องไหนหรอ ใช่เรื่องแฟนป่ะ"

   "อือสิ มีเรื่องไรอีกละ"

   "อือจะว่าไปเราก็พูดไปขนาดนั้นแล้ว เราว่ามันก็ชัดเจนแล้วละมั้งน้าาา"

   "ชัดเจนยังไง ก็แค่คนที่ดูเหมือนเป็นแฟนเฉยๆนี่นา แถมเมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่ารอเป็นเพื่อน"

   "เฮ้อ นั้นนะสินะ งั้นนิวครับผมจะพูดให้มันชัดขึ้นเลยละกันนะครับ"

   "นิว คนที่เป็นแฟนเตไงละ"

   "...จ..จริงจรัง..ฟ..แฟนเลยนะ" ผมเริ่มเขินอีกแล้ว

   "พูดมาขนาดนี้แล้วคิดว่าไงละครับ คนน่ารัก"

   "แต่นายชอบขี้เล่นไปทั่วนิ" ผมพูดต่อเพื่อพยายามปัดความเขินของตัวเองแต่แล้ว..

   "เฮ้อไม่ไหวเลยนะครับ เรียนก็เก่งมาก เรื่องรักแค่นี้ดูไม่ทะลุปรุโปร่งหรอครับว่า เตน่ะก็ชอบนิวนะ"

   เมื่อเตพูดเสร็จเขาก็เอาริมฝีปากของเขาไปประกบเข้ากับริมฝีปากของนิวอย่างทันทีทันใด ริมฝีปากของเตนั้นมันทำเอาใจข้างในผมสั่นไหวไปหมดเลยละครับแต่ก็ทำให้รู้สึกถึงอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แต่เพียงชั่วครู่เตก็เอาหน้าตัวเองออกมา เพราะเห็นสภาพของคนน่ารักข้างหน้าเขาที่กำลังหน้าแดงเถือกไปถึงหูแล้ว

   "นี่ขนาดยังไม่ใช่ระดับใช้ลิ้นเลยน้า นิวหนอ"

   "พอเลยครับเตพอๆ แล้วนี่ทำไมถึงชอบคนอย่างเราหรอ"

   "ก็วันนั้นวันที่นอนตักนิวครั้งแรก เตรู้สึกว่ามันอบอุ่นดีแถมตอนหันหน้าขึ้นมามองนิวในบ้างช่วงที่นิวไม่ได้สังเกตเต เตก็รู้สึกได้นะว่านิวเป็นคนที่ดูละมุนมากเลยแล้วก็น่ารักมากเลยนะขาวก็ขาว แก้มก็ดูนิ่มมากเลย ที่สายตาก็ดูอ่อนโยน มันทำให้เตรู้สึกว่าคนนี้น่าอยู่ด้วยมากๆเลยและ"

   คำตอบของเขาทำผมใจเต้นแรงกว่าเดิมผมว่าเขารู้แน่นอนว่าผมใจเต้นแรง เพราะถึงแม้เขาจะเลิกจูบผมไปแล้วเขาก็ยังคงกอดผมอยู่ โชคดีที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขาได้ปล่อยผมออกจากอ้อมกอดสักที

   "ฮัลโหลครับแม่...กำลังถึงแล้วหรอครับ..โอเคครับจะไปเดียวนี้ละครับ" พูดจบผมก็กำลังจะย่างก้าวไปที่ประตูโรงเรียนที่อยู่เพียงใกล้ๆนี้

   "เตขอส่งนิวด้วยเลยละกันนะ แล้วก็เบอร์นิวน่ะเตได้มานานแล้วเดียวจะโทรไปหาระหว่างนั่งรถแล้วกัน ส่วนวิธีได้มาขอไม่บอกละกันนะ"

   "เฮ้อ นักสืบจังเลยนะครับ รู้หลายเรื่องของเราเยอะจัง"

   "แน่อยู่แล้วและแฟนทั้งทีนี่นา"

   "พอเลยครับคนหวาน"

   "แล้วเดียวสักวันไปเที่ยวกันน่ะไม่ก็มานอนบ้านเราเลยก็ได้ บ้านเราเขาไม่ค่อยมีคนอยู่บ้านน่ะ"

   "อือก็อาจจะได้และ ถ้างั้นไปแล้วนะครับ"

   "โอเคครับรักนะครับ คนน่ารัก"

   "เฮ้อ คนขี้หวานเอ้ย"

 

 

 

   "เฮ้อ นี่ก็ผ่านมาหลายปีละนะนิวนี้ก็ไม่เคยหายน่ารักเลยสะที เค้าละเซ็งจริงๆเลยขึ้นมหาลัยมันต้องมีคนมาตามจีบนิวแน่เลย"
   "นี่เตครับ คือหลายปีที่ผ่านมาเนี่ยขนาดประกาศว่ามีแฟนแล้วคุณเต ยังโดนจีบเลยครับ เค้าว่าเค้าควรจะเป็นคนเซ็งนะ"
   "โอ๋ๆแต่เค้าไม่เคยนอกใจเลยน้า แถมปฏิเสธเต็มที่เลยด้วย"
   "ค้าบบบบๆเค้าก็รู้อยู่แล้วน้าค้าบ อีกอย่างแฟนเค้าหล่อแถมด้านดุโหดจะตายใครจะมายุ่งกับเค้าไม่ต้องห่วงไปหรอก"
   "นั้นนะสิน่ะ"
   "ตรงนั้นมีม้านั่งด้วยละนิว เหมือนวันนั้นเลยและไปเร็วมานั่งเล่นกัน อากาศก็กำลังเย็นเหมือนวันนั้นด้วย"
   "ค้าบบบ แต่ว่าวันนี้เค้าขอไม่ให้เตนอนตักแต่จะขอซบไหล่เตแทนจะได้ป่ะ"
   "ได้อยู่แล้วสิครับ คนน่ารัก..."
 
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...