นิยายฟิค/ฟิคชั่น : จำเลยรัก..ทาสหัวใจ

อ่าน 1,317
วิจารณ์ 25
แนว:
จำนวน:
4 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 21 ม.ค. 2561 20:02 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง จูปีเต้อ
เริ่มเข้าขีดเขียน (21)
เด็กใหม่ (6)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. 02 : คืนที่พระจันทร์เต็มดวง

เขียนเมื่อ วันที่ 29 ม.ค. 2561 20:09 น.
«•
•»

 

 

 

 

 

02 : คืนที่พระจันทร์เต็มดวง

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวเธอใส่ชุดนี้ไปก่อนนะ ชุดฉันเอง น่าจะหลวมสำหรับเธอไปหน่อย ยังไงก็ใส่ไปก่อนนะ” แก้วนำชุดของเธอมาให้คนตัวเล็กใส่หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ ซึ่งฟางกำลังนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่ทันทีที่มองไปที่กระจก น้ำตาเจ้ากรรมกลับไหลโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ

 

 

“ขอบใจนะ” สิ้นเสียงขอบคุณนั้น ฟางเดินหายไปในห้องน้ำเพื่อไปเปลี่ยนชุด หลังจากที่ใส่ชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว แก้วก็เรียกเธอให้ไปกินข้าว ที่ที่แก้วพาฟางไปคือโรงครัวของเกาะ แก้วเลือกหาที่ที่เหมาะสมให้ฟางนั่งก่อนจะไปตักข้าวให้ฟาง

 

 

“หวังว่าเธอจะกินได้นะ กับข้าวรอบเย็นเหลือแค่นี้แล้วล่ะ” แก้วเดินถือข้าวเปล่าและกับข้าวมาให้ฟาง เมนูเย็นวันนี้คือผัดผักรวมมิตรที่แม่ครัวในโรงครัวทำ ฟางมองนิดนึงก่อนจะทำสีหน้าไม่ค่อยดี

 

 

“คือฉันไม่ชอบกินผักน่ะ ฉันไม่กินก็ได้นะ” ฟางรู้ตัวว่าอยู่ในจุดที่เรียกร้องอะไรมากไม่ได้ เพราะนี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง เธอไม่ชอบกินผัก แต่กับข้าวนั้นมีแต่ผักล้วนๆ ถ้าให้แก้วไปทำให้ใหม่ก็เกรงใจแก้วอีก ตัดปัญหาด้วยการไม่กินเลยดีกว่า

 

 

“งั้นเธอเปลี่ยนกับฉันก็ได้ ของฉันเป็นข้าวผัด มีผักนิดหน่อย กินได้รึเปล่า”

 

 

“แบบนั้นก็ได้ ฉันขอโทษที่ฉันเรื่องมากนะ”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก กินเยอะๆจะได้มีแรง” แก้วพูดยิ้มๆ ก่อนจะนั่งกินข้าวอยู่กับฟาง เอาเข้าจริงๆผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นนะ ผิดกับที่ป๊อปปี้เล่าไม่มีผิดว่าฟางทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจเป็นคุณหนูขี้เหวี่ยง ขี้วีน แต่อยู่กับแก้วเธอก็มีท่าทีนิ่งๆไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใครขนาดนั้น หนำซ้ำแก้วยังนึกสงสารฟางด้วยซ้ำ ผู้หญิงตัวเล็กๆต้องมาเจอชะตากรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อไว้มันถูกแล้วน่ะหรอ

 

 

“เธอชื่ออะไรหรอ”

 

 

“ฉันชื่อแก้ว เธอชื่อฟางใช่ไหม”

 

 

“ใช่ เธอรู้ชื่อฉันได้ไงล่ะ”

 

 

“นายหัวบอกน่ะ”

 

 

“นายหัวของเธอคือใคร อย่าบอกนะว่าเป็นคนป่าเถื่อนอย่างอีตาบ้านั่น”

 

 

“ใช่ก็คนนั้นแหละ นายหัวป๊อปปี้ เขาไม่ได้เป็นคนป่าเถื่อนหรอก ถ้าเธอรู้จักนายหัวจริงๆ เขาเป็นคนดีมากนะ” แก้วเล่าให้ฟางฟัง เจ้าตัวก็เอาแต่เบะปาก เธอไม่เชื่อหรอก ไม่เชื่อว่าคนอย่างป๊อปปี้จะเป็นคนดี หลังที่เธอโดนเขาจูบมาสองครั้ง ความคิดที่ว่าหมอนั่นเป็นคนดีก็เปลี่ยนไป เธอไม่อยากจะนึกเลยว่าจะต้องเจออะไรบ้างในแต่ละวันนับจากวันนี้

 

 

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอก นายหัวของเธอก็แค่ทำดีต่อหน้าพวกเธอเท่านั้นแหละ คนใจร้ายก็เป็นคนใจร้ายอยู่วันยังค่ำ” แก้วได้แต่ยิ้มขำกับคำพูดของฟาง พวกเธอคุยกันจนกินข้าวเสร็จ แก้วพาฟางมาอาบน้ำอีกรอบเพื่อที่เธอจะต้องแต่งตัวแล้วนำไปส่งให้ป๊อปปี้ บางทีเธอก็อยากช่วยฟางเพื่อไม่ให้ตกเป็นของป๊อปปี้เพราะสงสาร แต่ก็ต้องทำอยู่ดีเธอไม่อยากขัดคำสั่งป๊อปปี้

 

 

“แก้ว ทำไมฉันต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วย” ฟางใส่ชุดนอนสายเดี่ยวกระโปรงสีม่วงอ่อนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งในบ้านของแก้ว คนถูกถามเดินมาพรมน้ำหอมให้ฟาง เป็นกลิ่นที่ชวนหลงใหลอยู่ไม่น้อย ซึ่งป๊อปปี้เป็นคนเลือกน้ำหอมนั้นเองกับมือ ฟางมองแก้วอย่างงงๆ นี่ก็ดึกแล้วนะทำไมยังต้องฉีดน้ำหอมด้วยแถมชุดนอนบ้าๆนี้อีก

 

 

“เธอจะต้องถูกส่งตัวไปให้ป๊อปปี้ตอนสามทุ่ม ฉันต้องมาเช็คความเรียบร้อยให้เธอก่อนที่จะส่งตัวเธอไป”

 

 

 

“ทำไมต้องไป ไปทำอะไร แก้ว ฉันไม่ไปได้ไหม” ฟางจับมือแก้วเป็นเชิงขอร้อง เพราะเธอไม่อยากไปเจอป๊อปปี้จริงๆ ไม่อยากเจอหน้าคนป่าเถื่อนแบบนั้นเลย

 

 

“ฉันขอโทษนะฟาง แต่ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย เธอต้องเป็นนางบำเรอของป๊อปปี้ ขอร้องล่ะ อย่าขัดใจป๊อปปี้เลยนะ”

 

 

“ทำไมกัน”

 

 

“เชื่อฉัน แล้วมันจะผ่านไปนะฟาง” ทำได้เพียงแค่ปลอบใจคนตัวเล็กตรงหน้า เธอไม่สามารถพาฟางหนีได้ ยังไงคืนนี้ฟางก็ต้องตกเป็นของป๊อปปี้อยู่ดีไม่มีข้อยกเว้น เพราะป๊อปปี้สั่งให้เธอมาจัดการเตรียมตัวฟางให้พร้อม ซึ่งนี่เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้วที่จะต้องจัดหาผู้หญิงและมาขัดสีฉวีวรรณก่อนจะส่งไปให้ป๊อปปี้หรือโทโมะ

 

 

ฟางไม่มีทางปฏิเสธอะไรได้เลย เธอได้แต่นิ่งเงียบมองตัวเองในกระจก เธอต้องตกเป็นของเขาแล้วจริงใช่ไหม ทั้งๆที่เธอเกลียดเขามากมายน่ะหรอ เธอได้แต่ทำใจยอมรับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้น คำพูดเมื่อตอนกลางวันที่ป๊อปปี้ผุดขึ้นมาในหัวทันที

 

 

 

“ฉันจะยื่นข้อเสนอให้เธอละกัน”

 

 

“........”

 

 

“ระหว่างเป็น ‘เมียฉัน’ คอยปรนนิบัตฉัน กับ เป็นแค่ ‘เมียเก็บ’ ที่ต้องทรมานไปจนวันตาย เธอจะเลือกอะไร”

 

 

 

“เธอคิดอะไรอยู่หรอ” เสียงแก้วดังขึ้น ฟางสะดุ้งนิดนึงพร้อมส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันที่เธอเห็นแก้วและผู้ชายคนหนึ่งกำลังทำอะไรกันอยู่ที่บ้านป๊อปปี้ คิดไว้ว่าจะถามดีไหม เมื่อความเกรงใจมันทำให้เธอไม่กล้าพูด แต่ความอยากรู้นั้นมีมากกว่าจึงเสี่ยงถามออกไปอย่างนั้น

 

 

“แก้ว เมื่อตอนกลางวันฉันเห็นเธอกับผู้ชายคนนั้นกำลัง..เอ่อ ผู้ชายคนนั้นคือใครหรอ”

 

 

“เดี๋ยวฉันหวีผมให้ดีกว่า” แก้วทำทีเปลี่ยนเรื่องก่อนจะลุกขึ้นมาหวีผมให้ฟาง ฟางรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ถามออกไปเพราะดูเหมือนว่าสีหน้าแก้วไม่ค่อยอยากจะเล่าเรื่องนั้นมากนัก

 

 

“ฉันขอโทษ ถ้าเธอไม่พร้อมเล่าก็ไม่เป็นไรนะ”

 

 

“เขาคือนายหัวโทโมะ พี่ชายของนายหัวป๊อปปี้น่ะ”

 

 

“เธอกับเขาเป็นอะไรกันหรอ” เป็นคำถามที่ฟังแล้วจุกใจมากๆ แก้วเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอเป็นอะไรกับโทโมะ เขาและเธอมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งก็จริงแต่โทโมะก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกใครว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน ทุกๆวันแก้วอยู่กับความข่มขื่นและน้อยใจในสิ่งที่โทโมะทำ แต่เธอคงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง

 

 

“เรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน แต่ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่สามีภรรยากัน”

 

 

“ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นได้ลงคอ”

 

 

“ช่างมันเถอะฟาง”

 

 

“แล้วเธอทนเขาได้ยังไงกัน สองพี่น้องนี่มันป่าเถื่อน ใจร้ายกันจริงๆเลย” ฟางพูดอย่างฉุนเฉียว โกรธแทนแก้วขึ้นมาทันใด สองพี่น้องเหมือนกันไม่มีผิด ใจร้ายเหมือนกันจริงๆ ฟางนึกสงสารแก้วเลยแต่ตอนนี้เธอควรสงสารตัวเองก่อนที่อีกไม่ช้าเธอก็ต้องไปเผชิญกับชะตากรรมนั้นแล้ว

 

 

“อย่าว่านายหัวแบบนั้นนะฟาง ไปเถอะ ได้เวลาแล้ว” แก้วพูดเตือนฟางเพราะเธอไม่ชอบให้ใครมาว่าโทโมะแบบนั้น เธอรู้จักเขาดีกว่าใคร เธอรู้ว่าโทโมะเป็นยังไง เธอไม่อยากให้ฟางมองโทโมะในแง่ร้าย แก้วพาฟางไปหาป๊อปปี้ทันที เพราะได้เวลาเลิกงานของเขาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้ ฉันพาฟางมาส่งแล้วนะ” แก้วเดินเข้ามาในห้องทำงานของป๊อปปี้ เขานั่งเก้าอี้หันหลังอยู่ ก่อนจะหมุนตัวมาเมื่อเสียงของแก้วดังขึ้น ฟางแอบอยู่หลังแก้วไม่ยอมเข้ามาจนแก้วต้องจับฟางให้เดินเข้ามาในห้อง “ฉันไปแล้วนะ จำที่ฉันบอกให้ได้ล่ะฟาง อย่าขัดใจป๊อปปี้เลยนะ” แก้วกระซิบข้างหูฟาง ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น

 

 

“แก้ว เดี๋ยวก่อนสิ อย่าพึ่งไป” ฟางจะเดินตามแก้วไป แต่ด้วยความไวของป๊อปปี้คว้าแขนเธอเอาไว้ก่อน ฟางแอบตกใจนิดหน่อยที่ป๊อปปี้เข้ามาคว้าตัวเธอไว้รวดเร็ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอยังเห็นเขานั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานอยู่เลย

 

 

“ปล่อยฉันนะ” ฟางสะบัดแขนป๊อปปี้ออกไป แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่าย เพราะเขาจับเธอไว้แน่นพร้อมยิ้มให้เธออยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมที่เขาเป็นคนเลือกลอยขึ้นมาเตะจมูกเขาแล้ว คนตรงหน้าก็แต่งตัวยั่วยวนซะเหลือเกิน แก้วไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง รู้ใจเขาเสมอว่าเขาต้องการแบบไหน

 

 

“เธอจะไปไหน หืม”

 

 

“ไปให้พ้นๆคนอย่างนาย”

 

 

“ต่อให้เธอหนีไปไกลสุดขอบโลก ฉันก็จะตามหาเธอให้เจอ ฟาง” พูดจบป๊อปปี้เริ่มเข้าไปซุกไซร้ซอกคอขาว กลิ่นหอมจากตัวฟางทำให้เขากระหายฟางอย่างมาก สองมือจับเอวฟางไว้พร้อมบีบเบาๆ ฟางผลักป๊อปปี้ให้ออกจากเธอ แต่เธอไม่สามารถต้านแรงของป๊อปปี้ได้เหมือนกันบวกกับกลิ่นน้ำหอมของป๊อปปี้ทำให้ฟางเริ่มเคลิ้มไปกับเขาด้วยแล้วนั้นยากเกินจะต้านทานไหว

 

 

สองมือของป๊อปปี้ที่บีบเอวร่างบางอยู่เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเธอขึ้นก่อนจะโน้มหน้าจูบฟาง เขาขบเม้มริมฝีปากของฟางอย่างแผ่วเบา เป็นรสจูบที่เริ่มจากความอ่อนโยนก่อนที่ป๊อปปี้จะบดจูบแรงขึ้นกว่าเดิม เขาดูดดุนริมฝีปากของฟางอย่างแรง ขบเม้มจนมันแดงก่ำ ลิ้นของเขาทำงานเป็นอย่างดีสอดเข้าโพรงปากของอีกคนที่เผยอออกก่อนหน้านี้แล้ว สองลิ้นสอดประสานกันไปมา ป๊อปปี้กัดเข้าที่ปากฟางอย่างแรงจนฟางรีบผลักเขาออกไปทันที

 

 

“ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่อยากเป็นนางบำเรอของนาย ไม่อยากเป็นของนาย ได้ยินไหม ฉันเกลียดนาย!!” ฟางทำท่าจะหนีไปอีกป๊อปปี้จึงดันฟางให้ชิดกำแพง สองมือยันกำแพงไว้ พร้อมจ้องหน้าร่างบางที่จ้องเขากลับมาเหมือนกัน

 

 

“เป็นของฉันแล้วมันแย่มากเลยหรอไง ห้ะ!”

 

 

“ใช่ มันแย่มาก ถ้าให้ฉันตกเป็นของนาย ฉันยอมตายยังดีกว่าเลย”

 

 

“หึ แล้วฉันจะสั่งสอนเธอเอง รู้ไหมว่าฉันเกลียดคนที่ขัดใจฉันมากๆ เเละเธอก็กำลังยั่วโมโหฉันด้วยการทำแบบนั้น”

 

 

“อย่าทำอะไรฉันนะ! ออกไปให้พ้น” ฟางเผลอตบป๊อปปี้อย่างแรงจนเขาจ้องเขม้นไปที่เธอ ฟางไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น เธอได้แต่มองหน้าเขาเป็นเชิงขอโทษ แต่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด

 

 

“ความอดทนฉันมีไม่เยอะหรอกนะ และตอนนี้เธอทำให้ฉันหมดความอดทนแล้ว!” พูดจบป๊อปปี้รีบรวบตัวฟางพาดบ่าแล้วตรงไปยังห้องนอนของเขา ป๊อปปี้เลือกที่จะไม่เปิดไฟแต่เปิดโคมไฟเล็กๆบนหัวเตียงแทน เขาทิ้งตัวฟางลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อของตัวเองออกทีละชิ้น

 

 

“นะ นายจะทำอะไรน่ะ”

 

 

“......” ป๊อปปี้ไม่ตอบอะไร เขาถอดส่วนบนออกจนหมดแล้ว เหลือเพียงส่วนล่างเอาไว้ ก่อนจะขึ้นไปบนเตียง ฟางรีบเขยิบถอยหนีแต่เป็นเพราะมันสุดหัวเตียงแล้วเธอจึงหยุดมองป๊อปปี้ที่ค่อยๆเขยิบเข้ามาหาเธอ “อยู่ดีๆไม่ชอบ ชอบแบบซาดิสก็ไม่บอก”

 

 

พูดจบป๊อปปี้จับขาฟางพร้อมดึงลงมาให้อีกคนนอนราบ ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมฟาง “นายปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอโทษ อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันยอมแล้ว อย่าทำฉันเลยนะ ฮึก” เสียงของคนตัวเล็กเริ่มสั่นเครือ ฟางยกมือไหว้ป๊อปปี้ที่กำลังมองเธออยู่ เขากระตุกยิ้มนิดนึงก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบบางสิ่งที่ลิ้นชักหัวเตียง ฟางมองตามมือเขาไปพบว่าเป็นถุงยางนับสิบถูกปาใส่ฟางอย่างแรง

 

 

“จะเอาอันไหนเลือกมา หรือจะไม่ใส่ดีล่ะ หืม”

 

 

“ฮึก อย่าทำอะไรฉันเลย ฮึก” น้ำตาเจ้ากรรมไหลอย่างไม่หยุดหย่อน ป๊อปปี้ลุกขึ้นยืนก่อนจะถอดกางเกงของเขาออกเผยให้เห็นอันเดอร์แวร์และความเป็นชายของเขาที่ตุงอย่างได้ที่ ฟางรีบหลับตาพร้อมหันหน้าหนีไม่มองป๊อปปี้

 

 

“หันหน้าหนีทำไมล่ะ ฉันถามเธอว่าจะใส่หรือไม่ใส่ถุงยาง ตอบฉันมา!”

 

 

“ฮึก ออกไป ฉันไม่ให้นายทำอะไรทั้งนั้น”

 

 

“มาถึงขนาดนี้แล้วเธอปฏิเสธฉันไม่ได้หรอก ยังไงคืนนี้เธอก็ต้องเป็นเมียฉันอยู่ดี” ป๊อปปี้กระชากชุดนอนของฟางอย่างแรงจนชุดของเธอขาดรุ่ยไปหมดตอนนี้เธอเหลือเพียงบราและกางเกงในตัวน้อยอยู่แค่นั้น ป๊อปปี้มองเลือนร่างของฟางมันช่างน่าทำให้เกิดรอยเสียจริงๆ ไหนจะหน้าอกอวบอิ่มของเธอที่พอดีกับบรากำลังชูชันขึ้นมาจนเขานั้นอดใจไม่ไหวแล้ว “เป็นของฉันซะเถอะ ฟาง”

 

 

“ฮึก ฮือ ไม่!!!” ป๊อปปี้ถอดบราและกางในของฟางออกเผยให้เห็นรูปร่างที่พอดีของฟางทั้งหมด ป๊อปปี้ไม่รอช้ารีบขบเม้มซอกคอขาวของฟางอย่างแรงจนเป็นรอยแดงไล้ลงมาที่ยอดทับทิมที่แข็งชูชันรอเขาอยู่แล้ว ชายหนุ่มดูดเม้มยอดทับทิมอย่างหื่นกระหาย “อ๊ะ..อะ ออกไป อ อย่าทำฉัน” เสียงของฟางเริ่มติดขัดเพราะความเสียว

 

 

“ปากบอกว่าไม่ แต่ก็แอ่นอกรับเลยนะ หึ” ป๊อปปี้กระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะถอดอันเดอร์แวร์ของเขาออกทำให้เห็นยอดชายของป๊อปปี้ที่ตั้งพร้อม จริงๆตรงนั้นของเขาตื่นตัวตั้งแต่จูบฟางแล้ว และตอนนี้มันอดไม่ไหวแล้วจริงๆ ป๊อปปี้จับขาของฟางแยกออกก่อนจะสอดใส่ของเขาเข้าไปในร่างฟาง โดยที่เขาไม่ได้ใส่ถุงยางและไม่มีสิ่งหล่อลื่นเลยจึงทำให้ฟางร้องออกมาด้วยความเจ็บแสบ

 

 

“อ๊ะ ฮึก จะ..เจ็บ ฮึก เอาออกไป ฮึก” ฟางร้องออกมาแทบจะไม่เป็นภาษาเพราะความใหญ่ของป๊อปปี้ที่ใส่เข้ามาในตัวเธอ “ทำไมมันแน่นจังวะ” ป๊อปปี้พูดบ่นออกมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกของฟางไม่แปลกที่มันจะคับแน่นและทำให้ฟางเจ็บขนาดนี้ ป๊อปปี้ค่อยๆขยับร่างของเขาเรื่อยๆโดยมีเลือดของฟางเป็นสิ่งหล่อลื่นแทนจนฟางคุ้นชินแล้วจึงเริ่มเร่งจังหวะให้แรงยิ่งขึ้น “อ๊ะ อ๊ะ อึก อื้อ ฮึก จ เจ็บ..” เสียงครางในลำคอของฟางสร้างความพอใจให้ป๊อปปี้อยู่มาก สองมือเล็กโอบรอบคอป๊อปปี้พร้อมขีดข่วนหลังป๊อปปี้ด้วยความเจ็บและเสียวไปพร้อมกัน

 

 

“อืม..ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อกับฉัน หึ” ป๊อปปี้ยังคงเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นอีก พร้อมมองฟางที่หลับตาร้องไห้ด้วยความเจ็บเขายิ่งสะใจ สองมือของเขาบีบเค้นหน้าอกฟางอย่างเร้าใจไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก “เกลียดฉันไหม ตอบสิ ตอบให้เป็นเสียงปกติด้วย” ป๊อปปี้ยังคงขยับสะโพกต่อไปพร้อมเอ่ยกับฟางที่ข่วนหลังเขาระบายความเสียวนั้นอยู่ “อ๊ะ ฉ ฉัน กะ อ๊ะ อ๊ะ เกลียด อ๊ะ ฮึก เกลียดนาย..”

 

 

“ฉันบอกให้ตอบเป็นเสียงปกติไง” บทเพลงอันเร่าร้อนยังคงดำเนินต่ออย่างไม่หยุดหย่อน สองมือยังคงบีบเค้นหน้าอกฟางอย่างแรงด้วยความสะใจ “ฮึก ฉัน อ๊ะ ฮึก เกลียดนาย” ฟางพยายามคุมเสียงให้เป็นปกติแต่มันยากเหลือเกินที่จะทำแบบนั้น ป๊อปปี้หยุดการกระทำทุกอย่างแต่ยอดชายของเขายังคาอยู่ในร่างของฟาง เขาหยิบเทียนหอมที่จุดบนหัวเตียงมา ป๊อปปี้เอียงคอมองฟางอย่างคนโรคจิตก่อนจะหยดน้ำตาเทียนลงบนร่างฟาง “อ๊ะ ฉัน เจ็บ ฮึก”

 

 

“เธอเจ็บไม่เท่าฉันหรอก นี่สำหรับคนที่ขัดคำสั่งฉัน” พูดจบป๊อปปี้หยดน้ำตาเทียนที่หน้าท้องขาวเนียนของฟางอีกจนเป็นรอยแดง “ฮึก ฉ ฉันเจ็บ ปล่อยฉัน อ๊ะ” ป๊อปปี้หยดน้ำตาเทียนอีกหลายรอบจนหน้าท้องและบริเวณหน้าอกของฟางเต็มไปด้วยรอยแดงจากความร้อน

 

 

“ฮึก อ๊ะ ฉัน จ เจ็บ” ป๊อปปี้กระตุกยิ้มอย่างพอใจและสะใจมากๆก่อนจะอุ้มฟางขึ้นมาในท่าที่ฟางหันหน้าเข้าหาเขาอย่างเนื้อแนบเนื้อ ซึ่งตรงนั้นของเขายังอยู่ในร่างฟาง ป๊อปปี้อุ้มฟางพร้อมเดินไปยังหน้าต่างที่มีแสงสว่างจากดวงจันทร์ดวงกลมส่องมา เนื่องในวันนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวงนั่นเอง

 

 

“เธอเป็นของฉันแล้วนะฟาง เธอเป็นเมียฉันแล้ว” ไม่ว่าเปล่าเขาขยับสะโพกอย่างแรงพร้อมอุ้มฟางไปด้วย “อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา ฮึก” ฟางเอาคางเกยไหล่ป๊อปปี้ทั้งน้ำตา เธอไม่เต็มใจสักนิดเดียว “พระจันทร์ดวงนี้จะเป็นพยานว่าเธอเป็นของฉัน” ป๊อปปี้กระแทกอย่างแรงอีกจนน้ำของเธอและเขาค่อยๆไหลลงขาป๊อปปี้

 

 

“อ่าาา ฟาง อืม..” ป๊อปปี้ใกล้จะถึงฝั่งฝันเขาครางชื่อฟางออกมา ก่อนจะกระแทกแรงขึ้นอีกจนในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายของฟาง เล่นเอาทั้งคู่หอบหายใจกันใหญ่ ป๊อปปี้ยังคงไม่เอาตรงนั้นออกจากฟางและยังคงอุ้มฟางไว้ “เธอต้องเป็นเมียฉันคนเดียว นี่คือคำสั่ง” ป๊อปปี้พูดกับคนที่เอาหน้าซุกไหล่เขาอยู่

 

 

“ฉันไม่ใช่ของ น นาย”

 

 

“จะปากดีทั้งๆที่เธอพึ่งจะเป็นของฉันไปเองน่ะหรอ”

 

 

“........”

 

 

“ฟาง ได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า”

 

 

“.........” ความเงียบเข้ามาเยือนจนป๊อปปี้แปลกใจกลัวว่าร่างบางจะเป็นอะไรไปรึเปล่า เขาก้มลงมองฟางที่ตอนนี้หลุดเข้าไปสู้ห้วงนิทราด้วยความเพลียบนไหล่ของเขา ป๊อปปี้ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพาร่างบางขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมมองสภาพของฟางตอนนี้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อพร้อมตาที่บวมแดงหลับสนิทอยู่ ซอกคอขาวของฟางเต็มไปด้วยรอยที่ป๊อปปี้เป็นคนสร้าง พร้อมร่องรอยจากหยดน้ำตาเทียนเต็มไปหมด สิ่งที่เขาตกใจมากสุดก็คงจะเป็นตรงนั้นของฟางที่มีเเต่คราบเลือดและน้ำของเขาอยู่เต็มไปหมด

 

 

“หลับง่ายซะจริง ไม่สนุกเลย” ป๊อปปี้พูดพร้อมจ้องหน้าร่างบางที่นอนหลับอยู่ ทำไมมันดูมีเสน่ห์มากเหลือเกิน เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียสูญเพียงเพราะเขามีอะไรกับเธอแค่คืนเดียวน่ะเหรอ ป๊อปปี้จับผมของฟางที่ปิดหน้าไปทัดหู ก่อนจะจูบเปลือกตาของฟางและห่มผ้าให้ร่างบาง เขาล้มตัวลงนอนพร้อมกอดฟางแน่นแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน

 

 

 

 

 

 

นาฬิกาตอนนี้เข็มชี้ไปที่เลขสิบสองแต่ภายในบ้านของป๊อปปี้ก็ยังเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการทำงานของป๊อปปี้ แสงแดดจ้าที่เล็ดลอดส่องเข้ามาทางหน้าต่างนั้นแยงตามากทำให้ร่างสูงสะดุ้งตื่นเล็กน้อย ป๊อปปี้เอื้อมมือหยิบนาฬิกาข้อมือบนหัวเตียงที่บอกเวลาเที่ยงมาดูก่อนจะเก็บไว้ที่เดิม เขาหันมามองคนตัวเล็กข้างๆที่กำลังนอนหนุนแขนเขาและซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ใบหน้าน่ารักกำลังหลับตาพริ้มจนป๊อปปี้อดใจไม่ไหวจนต้องกดจมูกลงที่แก้มของฟางไปหนึ่งที

 

 

“เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรอไง” ป๊อปปี้บ่นพึมพำเบาๆ เขากอดร่างบางแน่นเหมือนเดิมและไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ ก่อนจะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเดาได้เลยว่าต้องเป็นแก้วแน่นอนไม่ใช่ใครอื่น ป๊อปปี้ลุกขึ้นใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวเดินไปเปิดประตู

 

 

“ทำไมสภาพยังเป็นแบบนี้ แล้วฟางล่ะ” แก้วมองสภาพป๊อปปี้ที่ยังไม่แต่งตัวไปทำงานเพราะตอนนี้ก็เที่ยงแล้วและที่สำคัญเขามีประชุมช่วงบ่ายในเมืองอีก ถ้าโทโมะไม่เรียกเธอให้เข้ามาปลุกก็คงยังไม่มีใครตื่นกันหรอก อาหารที่แก้วนำมาวางไว้แต่เช้าก็ยังไม่มีใครแตะด้วย

 

 

“ยังไม่ตื่น”

 

 

“นายมีประชุมในเมืองตอนบ่ายนะลืมไปแล้วเหรอ”

 

 

“เออใช่ ลืมไปเลย ยังไงก็ฝากดูยัยนี่ด้วยนะ ฉันไปอาบน้ำก่อน” ป๊อปปี้ฉุกคิดขึ้นมาได้ก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ แผ่นหลังของเขามีแต่รอยข่วนเต็มไปหมดคงไม่ใช่ฝีมือใครที่ไหน แก้วมองหลังป๊อปปี้พร้อมมองฟางที่นอนไม่ได้สติและไร้เสื้อผ้าอยู่บนเตียงก็ได้แต่สงสารคนตัวเล็ก เมื่อคืนเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง

 

 

“ฟาง ตื่น” แก้วเดินเข้าไปปลุกฟางที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ตื่นง่ายๆ “ฟางตื่นได้แล้ว ฟาง” แก้วเขย่าตัวฟางแรงๆจนร่างบางรู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมา

 

 

“แก้ว เธอจริงด้วย ฮึก ช่วยฉันด้วยแก้ว ฮึก” น้ำตาเจ้ากรรมไหลอาบแก้มคนตัวเล็กทันทีที่ตื่นนอน เธอยกผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายของเธอ แก้วเห็นอย่างนั้นจึงหยิบผ้าคลุมอาบน้ำยื่นให้ฟางใส่ ฟางใส่เสร็จก็โผเข้ากอดแก้วด้วยความกลัวเป็นอย่างมาก “ฮึก ฉันกลัวแก้ว ฮึก ฉันกลัว”

 

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะฟาง เธอไม่เป็นไรแล้ว ฉันอยู่นี่” แก้วลูบหัวคนตัวเล็กอย่างปลอบประโลม เธอรู้ว่าป๊อปปี้ทำยังไงกับฟางบ้าง แก้วทำได้แค่ปลอบใจฟางท่าเดียว

 

 

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ช่วยฉันที”

 

 

“ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก อย่าพยายามเลย” เสียงป๊อปปี้ที่เดินออกมาจากห้องน้ำทำให้สองสาวหันไปมอง เขาออกมาพร้อมชุดสูทที่ต้องใส่ไปประชุมอีก ป๊อปปี้เหลือบมองฟางที่หันหน้าหนีไม่มองหน้าเขา

 

 

“........” ฟางไม่ตอบอะไรก่อนจะใช้มือเล็กปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะหันไปมองป๊อปปี้อย่างเดือดจัดกับคำพูดของเขา “มันต้องมีสักทาง ฉันจะไม่ยอมติดแหงกอยู่ที่นี่แน่ๆ” ดวงตากลมแดงก่ำพร้อมน้ำใสที่คลอเบ้าอยู่ ในตอนนี้ฟางเหมือนกำลังถูกย่ำยีด้วยน้ำมือคนใจร้ายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

 

 

“ดูเหมือนเธอจะลืมคำพูดของฉันเมื่อคืนนะ ต่อให้เธอหนีไปไกลสุดขอบโลก ฉันก็จะตามหาเธอจนเจอ แก้วฉันฝากจัดการผู้หญิงคนนี้ แล้วบอกคนงานในเกาะด้วยว่าห้ามให้ความช่วยเหลือ ห้ามออกเรือเพื่อช่วยผู้หญิงคนนี้ด้วย ใครฝ่าฝืนคงรู้นะว่าจะเจออะไร” พูดจบร่างสูงจึงพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ทันที แต่เสียงร่างบางดังขึ้นทำให้ร่างสูงกำมือแน่นด้วยความโกรธ

 

 

“เอาสิ พวกคนงานในเกาะจะใจแข็งกันขนาดไหนเชียว ถ้าฉันจะเอาตัวเข้าแลกก็คงได้ออกไปจากที่นี่เร็วๆสินะ” แค่พูดประชดไปอย่างนั้น เธอแค่อยากจะเอาชนะคนตัวสูงข้างหน้า และมันก็ได้ผลรึเปล่า..เพราะเขายืนกำมือขมวดคิ้วด้วยความโกรธอยู่ตรงนั้น

 

 

 

เธอจะไปมั่วกับใครก็เชิญ แต่อย่ามามั่วกับพี่ชายของฉันก็พอ ต่อให้เธอเอาตัวเข้าแลกให้เปลืองตัว คนงานพวกนั้นก็ไม่มีทางไปส่งเธอหรอก ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลย แล้วอีกอย่างเธอมันก็แค่ของเหลือจากฉัน อยากไปมั่วที่ไหนก็เชิญ” ป๊อปปี้กระตุกยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะก่อนจะรีบเดินออกไปทันทีเพราะนี่ก็ใกล้เวลาประชุมแล้วและเขาคงสายแน่นอน ฟางมองแผ่นหลังคนตัวสูงที่เดินออกไปแล้วก็ได้แต่กำมือแน่นกับคำพูดของเขา แก้วยืนมองทั้งสองเถียงกันอย่างเอาชนะกันให้ได้ก็ได้แต่อมยิ้มกับท่าทีของป๊อปปี้ที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่าคู่นี้จะเกลียดกันนานขนาดไหนกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จูปีเต้อขอTalk

ncอืดอาดจังเลย55555555 เราไม่เคยแต่งมาก่อนเลย ผิดพลาดตรงไหนอีกก็ขอโทษด้วยนะคะ บอกได้คำเดียวว่านายหัวร้ายได้มากกว่านี้แน่นอนค่ะ นี่มันแค่น้ำจิ้มจิ้มจุ่มเอง ตอนหน้าจะมีตัวละครใหม่เพิ่มเข้ามาแล้ว มาลุ้นกันนะว่าจะเป็นใคร มันดราม่าไหมอ่ะ พอได้รึเปล่าฮือ TT ยังไงก็ฝากติดตามกันแล้วก็ขอบคุณที่เม้นเป็นกำลังใจ ตอนนี้มีคนอ่านถึง100คนแล้วเย้เย้ รักรีดเด้อทุกคนเลยนะค้าบจุ้บๆ 

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.7
โหวต 8.7 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...