น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : เธอผู้มาพร้อมแสงส่วาง

อ่าน 80
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
5 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 ส.ค. 2560 00:38 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง muromaji
ขีดเขียนหน้าใหม่ (46)
เด็กใหม่ (9)
เด็กใหม่ (5)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. การพบกันครั้งแรกของคน 2 คน

เขียนเมื่อ วันที่ 3 ส.ค. 2560 22:14 น.
«•
•»

     เช้าวันต่อมาขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมของเพื่อจะเอาไปขายที่ตลาดเกศินีก็มอง

ไปยังสวนสาธารณะก็เห็นว่ามีคนนั่งอยู่ตรงมานั่งจึงไม่ได้คิดอะไรเพราะเป็นธรรมดาที่จะมีคนออก

กำลังกายเหนื่อย ๆ จะมานั่งพักจึงทำงานต่อไปจนเสร็จก็เตรียมตัวออกไปขายขนมที่ตลาดเมื่อ

รุนขนมเข้ามาไกล้ ๆ จึงเห็นว่าเป็นศรัณจึงทักทายทันทีเหมือนคนรู้จักกันมานาน

     "สวัสดีค่ะพี่ศรัณ วันนี้มาแต่เช้าเลยนะค่ะ" การที่เกศินีทักทายนั้นทำให้น้ำรินทร์ได้เห็น

หน้าก็จำได้ว่าเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่มักจะมานั่งมองสายน้ำเป็นประจำซึ่งตนก็สงสัยอยู่เพราะ

เห็นแทบจะทุกวันบางครั้งที่น้ำเหนื่อย ๆ ก็จะมานั่งที่นี้ก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน

     "สวัสดีครับคุณป้า สวัสดีจ๊ะหนูเกศ สวัสดีครับคุณน้ำ" คำพูดของศรัณทำให้ทุกคนต่าง

มองน้ำด้วยความสงสัยว่ารู้จักกันได้ยังไง

     "พี่ศรัณรู้จักพี่น้ำพี่สาวของเกศด้วยหรือค่ะ" เกศินีถามด้วยความสงสัย

     "ไม่เชิงหรอกจ๊ะ เอาเป็นว่าวันนี้พี่ขอเหมาทั้งหมดล่ะกันพี่จะเอาไปเลี้ยงพวกเด็ก

กำพร้าเห็นบ่นว่าอย่ากกินกันพี่เลยต้องมาดักรอแต่เช้า" ศรัณพูดก่อนจะเดินไปหยิมขนม

ซึ่งเป็นข้าวต้มมัดมาแกะกินหนึ่งห่อ อย่างคุ้นเคย

     "เหมาเอาไปเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ ศรัณน่าจะเป็นคนใจบุญนะจ๊ะ" แม่ของน้ำพูดก่อนจะ

หยิบขนมใส่ถุงทั้งหมด 

     "มันก็ไม่แน่เหมือนกันครับ เพราะมีคนเคยว่าผมว่าผมเป็นคนโหดร้ายทำร้ายใคร

แล้วไม่ปล่อยจนกว่าจะตายน่ะครับ" คำพูดของศรัณที่พูดไปด้วยกินไปด้วยทำให้ทั้ง 3 คน

ต่างมองหน้ากันก่อนจะมองไปที่คนพูดที่ได้แต่ยิ้มหวานมาให้

     "เกศว่าคนพูดก็พูดเกินไปหรือเปล่าค่ะ" ถึงแม้เกศินีจะพูดออกไปแบบนั้น แต่เกศินีก็นึก

ในใจว่าเราก็ไม่ได้รู้จักอะไรมากมายเขาอาจจะพูดเล่นหรือพูดจริงก็ได้

     "ป้าไม่เชื่อหรอกว่าพ่อหนุ่มจะเป็นคนอย่างนั้น คนเราถ้ามีจึตใจต่อผู้ด้อยโอกาศมัก

จะเป็นคนจิตใจดีเสมอ ๆ" แม่ของน้ำและเกศพูดอย่างคนที่ผ่านโลกมาก่อน

     "วันนี้เป็นวันหยุดหรือค่ะถึงได้จะเอาของไปให้เด็กกำพร้าน่ะค่ะ" หลังจากที่น้ำ

เงียบฟังอยู่นานก็ถามขึ้นมา

     "ผมมันคนว่างงานครับไม่ค่อยได้ทำงานหรอกครับ เพราะผมเป็นประเภทอยาก

ทำงานก็ทำ ไม่อยากทำก็อยู่เฉย ๆ" ศรัณตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปดูขนมที่ใส่ถุง ซึ่งคำพูด

เล่น ๆ ของศรัณกลับทำให้น้ำรินทร์ถึงกลับไม่พอใจทันที

     "นี้ใช่ไหมค่ะที่เขาเรียนว่าคนรวยทำอะไรก็ไม่ผิด" คำพูดของน้ำรินทร์ทำให้แม่ เกศ

และศรัณถึงกลับหันควับมองน้ำรินทร์ทันที แต่ศรัณก็ไม่ได้คิดมากอะไร

     "พอดีว่างานที่ผมทำไม่ค่อยมีน่ะครับ เลยว่างผมก็ไม่ได้รวยอะไรหรอกครับแค่

พอมีพอใช้ครับ" ศรัณพูดก่อนจะหยิบขนมใส่ปากอีกชิ้น

     "พี่ศรัณจะไปเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ไหนค่ะ" เกศถามหลังจากเอาขนมใส่ถุงให้เสร็จ

     "ก็สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเปรมฤดีน่ะ ถ้าว่างจะไปด้วยกันก็ได้ คุณป้าไม่ต้อง

ขายขนมอีกก็ไปด้วยกันก็ได้นะครับถือไปทำบุญร่วมกัน" ศรัณเอ่ยปากชวนทุกคนทำให้

เกศดีใจและขอตัวเอาของไปเก็บที่บ้านก่อน ส่วนศรัณก็เดินไปที่รถเพื่อเอาของไปเก็บท้ายรถ

ทำให้ทุกคนมองว่าน่าจะจริงอย่างที่พูดเพราะรถยนต์เป็นเพียงรถยี่ห้อโตโยต้า 4 ประตู คัน

หนึ่งก็ไม่กี่แสนเท่านั้นหลังจากที่เกศกลับมาทุกคนก็ขึ้นรถไปสถานรักเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที

เมื่อไปถึงก็พบว่ามีหลายคนที่มาเลี้ยงอาหารเหมือนกัน

     "น้าศรัณมาแล้วหรือค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งมาหาก่อนจะกอดแขน

     "จร้าน้องลูกหว้า น้าศรัณมาแล้วนี่น้าพาพี่น้ำกับพี่เกศมาด้วยนะ" ศรัณพูดก่อน

จะยิ้มให้น้ำกับเกศ แล้วพาน้องลูกหว้าไปนั่งที่โต๊ะที่เตรียมเอาไว้ให้ แล้วก็พาทุกคนไปยังที่

ที่เตรียมไว้ก่อนจะพูดขึ้น

     "ทุกคนผมขอแนะนำให้รู้จักคุณป้าริน น้ำ และน้องเกศ เจ้าของขนมแสนอร่อย

ที่อยู่ในปากนั่นน๋ะ" ศรัณพูดพลางชี้ไปที่น้ำหวานที่กำลังจะกัดข้าวต้มมัด ทุกคนจึงยกมือไหว้

ป้าริน ก่อนจะทักทายน้ำและเกศ

     "น้ำหวานพึ่งรู้นะค่ะว่าป้ารินทำขนมได้อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ" น้ำหวานประจบทันที

     "นั่นนะสิถ้าเปิดร้านนะคนต่อแถวยาวแน่ ๆ" อนุชิตเสริม

     "คือเราตั้งใจจะเปิดเป็นร้านขายกาแฟเล็ก ๆ นะค่ะ แต่ยังไม่มีที่แล้วก็ทุนนะค่ะ"

เกศพูดขึ้นมาทันที

     "ว่าไงป๋าอนุชิต พอมีตึกที่จะทำร้านบ้างไหม แบบจ่ายค่าเช่าถูก ๆ น่ะ" นพพรหัน

ไปถามเพื่อนทันที

     "มันก็พอมีอยู่นะ เอางี้ศรัณมันก็เพื่อนเราเดียวดูให้ ค่าเช่าไม่ต้องก็ดีเหมือนกัน

ตึกจะได้ไม่เก่า จะดูทำเลดี ๆ ให้แต่อาจจะช้าหน่อยก็อย่าว่าล่ะกัน" อนุชิตพูดก่อนจะ

หยิบจานตักข้าวส่งไปให้เพื่อนเพื่อแจกเด็ก

     "ถ้าอนุชิตบอกว่าจะดูให้น้ำกับเกศก็สบายใจได้" ศรัณพูดก่อนจะหยิบขนมส่งให้

เด็ก หลังจากแจกของเสร็จก็มีกิจกรรมให้ทุกคนได้ร่วมสนุกพอสมควรก่อนจะแยกย้ายกันกลับ

     หลังจากที่ผ่านมาหลายอาทิตย์ความสนิทสนมระหว่างศรัณกับน้ำก็มากขึ้นเรื่อย ๆ จนศรัณ

กลายมาเป็นสมาชิกอีกคนของบ้านนี้นอกจากจะช่ายแม่ของน้ำเอาขนมใส่ถุงแล้วยังไปรับไป

ส่งเกศที่โรงเรียนอีกด้วยอีกด้วย ส่วนน้ำก็นาน ๆ ครั้งถ้ากลับดึกมาก ๆ ก็จะไปรับ  แต่สิ่งที่น้ำ

ส่งสัยมากที่สุดคือหลังจากวันที่ไปแจกอาหารเด็กแล้วศรัณจะไม่แต่งตัวอะไรเลย ถึงแม้ว่าถ้า

เขาแต่งตัวศักหน่อยก็หล่อไม่แพ้ใคร ๆ อีกอย่างก็คือไม่เคยเห็นศรัณไปทำงานเลยสักครั้งเดียว

แต่ก็ไม่เคยถามสักครั้งเพราะถือเป็นเรื่องส่วนตัว ศรัณมักจะมาที่บ้านนี้เป็นประจำแต่ก็มีบางครั้ง

ที่หายไปเป็นอาทิตย์สองอาทิตย์ พอกลับมาก็บอกแค่ว่าพอดีมีธุระต่างจังหวัดเท่านั้น

 

 

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.2
โหวต 8.2 /10 คะแนน
จากสมาชิก 2 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

8.5 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...