น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Kiss Devil (ความรักของผู้ชายขนมหวานกับซาตานเอ๋อๆ)

อ่าน 2,306
วิจารณ์ 2
แนว:
จำนวน:
10 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 พ.ค. 2560 23:09 น.
ผู้แต่ง zeeto
ขีดเขียนเต็มตัว (151)
เด็กใหม่ (19)
เด็กใหม่ (9)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. เริ่มต้นด้วยความหวาน

เขียนเมื่อ วันที่ 30 พ.ค. 2560 23:24 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 2 มิ.ย. 2560 22:26 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

          ขนมหวานหรอ ผมว่ามันเป็นอะไรที่แสดงให้เห็นถึงความโรแมนติกเลยนะสำหรับผม ทั้งหวาน ทั้งหอม ละมุน มันดูเป็นตัวผมที่สุดแล้ว ผู้ชายที่หลงใหลในความหวานแบบผมนี้แหล่ะที่ทำให้สาวๆต่างใฝ่ฝัน คุณเชื่อไหม ผู้หญิงหรอส่วนใหญ่ก็แพ้ของหวานไม่ว่าจะเป็นขนมหรือ คำพูดหวานๆ แค่พวกเธอได้สัมผัสเป็นต้องหลงรักทุกคน

               

          ของหวานหรอ?...ฮาๆๆๆ ผมว่าไม่เข้ากับผมเลยมันดูไม่ใช่ผม สำหรับผมนะมันต้องบ้า ต้องท้าทาย อะไรที่ละมุนละไมหรอ สำหรับผมแล้วหมดยุคผู้หญิงเขาจะชื่นชอบของหวานแล้วละ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้เขากลัวอ้วนกัน อันนั้นก็กินไม่ได้ อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นแคลรอรี่สูงไป กว่าจะกินแต่ละอย่างเปิดกูเกิลหาค่าไขมัน น้ำตาลก่อนกินทั้งนั้น เพราะฉะนั้นปิดประเด็นไปได้เลยสำหรับของหวาน ผู้หญิงเดี๋ยวนี้เขาชอบคนแข็งแรง บอดี้สวยๆไม่มีใครหรอกจะเคลิบเคลิ้มไปกับผู้ชายน่อมแน่มไม่มีทาง

               

          ผั๊วะ!!!“นี้มันอะไรอ่ะเอิร์ทเรานัดเอิร์ท11โมงแต่เอิร์ทมาเที่ยงครึ่ง เอิร์ทไม่เห็นความสำคัญของวันครบรอบของเราหรอ”

          อะไรว่ะมาถึงไม่ทันได้นั่งให้สบายก็เจอเค้กปอนด์ใหญ่ปาใส่หน้า ดีนะที่เป็นจมูกแท้นี้ถ้าดั้งทำมามีหวังเบี้ยวได้แก้แน่ๆ

“อะไรเนี้ยฝนใจเย็นๆดิเราก็รีบมาแล้วนะ”

“รีบ...เอิร์ทใช้คำว่ารีบงั้นหรอนี้มันเลทมาชั่วโมงครึ่งแล้วนะ”

“ก็เรามีฟิตเนตตอนเช้ากว่าจะอาบน้ำกว่าจะออกมารถก็ติดฝนก็ต้องเข้าใจเราหน่อยดิ”

“ถ้าเอิร์ทเลิกบ้าฟิตเนตซักวันแล้วพยายามมาให้ทันนัดเราทำไมมันจะไม่ได้”

“เราไม่ได้บ้าแต่เราแค่อยาก...” เพี๊ยะ!!!

“พอเถอะเอิร์ทเราเบื่อแล้วอ่ะเชิญเอิร์ทบ้าฟิตเนตของเอิร์ทไปเถอะ เราไม่ทนแล้วละ เลิกกันเถอะ”

           อะไรว่ะเนี้ยมาถึงโดนเค้กโดนตบ และจบด้วยบอกเลิก แม่งไม่มีเหตุผลเลยว่ะ และนี้แหล่ะครับอีกครั้งของการเลิกกับแฟน แต่...ผมก็ไม่รู้สึกเสียใจนะก็เขาอยากเลิกก็เลิกครับหล่อๆอย่างผมจะหาเมื่อไรก็ได้ ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ทางไหนว่ะ แต่งมาซ่ะหล่อดูดิเละหมดเลย ผมรีบเดินตรงไปที่ห้องน้ำก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อออกเพื่อล้างเนื้อล้างตัว ดีนะที่ใส่เสื้อคลุมมายังเหลือเสื้อยืดข้างใน แล้วปาอะไรไม่ปาดันปาเค้กมาเละเทะไปหมด

“นายๆ...”

          ผมเงยหน้าขึ้นจากอ่างล้างมือก่อนจะเห็นผู้ชายที่ ขาว ขาวมากจริงๆ หน้าตาจัดว่าไปทางน่ารักเลยก็ว่าได้ ว่าแต่...เขามาสะกิดผมทำไม

“เรียกฉันหรอมีอะไร”

“โห่...เละหมดเลย”

“ทำไมจะมาหัวเราะหรอ เห็นเมื่อกี้ซินะ”

“เปล่าๆ เราแค่จะมาถามอะไรนิดหน่อยนะ”

“ถาม?...ถามอะไร”

“คือเค้กที่แฟนนายปาใส่หน้านายเมื่อกี้เราพึ่งคิดสูตรใหม่มาเลยอยากถามนายว่าอร่อยไหม”

“ห่ะ?...”

          เดี๋ยวนะไอ้ผู้ชายตาบ๋องแบ๋วน่ารักๆคนนี้มันเพี้ยนป่ะว่ะ อยู่ๆเดินตามผมมาที่ห้องน้ำเพื่อถามว่าเค้กอร่อยไหมนี้มัน กวนทีน...หรือไง? ผมได้แต่จ้องหน้าที่เขาจ้องและยิ้มให้ผม

               

          อุตส่าตั้งใจทำอย่างดีเห็นบอกว่าจะทำเค้กครบรอบ3เดือนที่คบกันไอ้เราก็นั่งคิดสูตรมาเป็นอาทิตย์เพื่อทำเค้กปอนด์นี้แต่กลายเป็นเค้กบอกเลิกไปเสียนี้แล้วแบบนี้จะให้ผมยอมได้ไง ในเมื่อนี้ผมตั้งใจอดหลับอดนอนตื่นมาทำแต่เช้าเลยนะยังไงผมต้องรู้ให้ได้ว่ามันอร่อยไหม หลังจากที่สงครามสงบลงผมเลยเลือกที่จะเดินตามคนที่ถูกเค้กปาใส่หน้ามาที่ห้องน้ำแทน เพราะอย่างน้อยๆเค้กที่อยู่บนหน้าและอาจจะเข้าไปในปากของเขาคงพอจะบอกได้ว่ามันอร่อยไหม

“ตกลงเค้กอร่อยไหม”

“เดี๋ยวนะที่ตามฉันออกมานี้เพียงแค่จะมาถามว่าเค้กอร่อยไหมแค่นี้”

“ใช่...ว่าแต่มันอร่อยไหม”

“นี้ต้องการคำตอบหรือกวนประสาทฉัน ไม่เห็นหรือไงว่าไอ้เค้กของนายมันเข้ามาที่หน้าฉันแบบไหน คิดว่าฉันจะมีอารมณ์กินอีกหรือไง”

“ขอโทษ...แต่ฉันแค่อยากรู้นี่ว่าเป็นไงอย่างน้อยๆตอนแฟนนายปาไปคงเข้าปากบ้างใช่ไหม”

“นายนี่มัน...”

“นะๆช่วยบอกฉันทีฉันตั้งใจทำมันจริงๆนะคิดสูตรตั้งหลายคืนเมื่อเช้าก็ลุกมาทำตั้งแต่ตีสี่นายช่วยชิมให้ฉันหน่อยนะๆ”

“ฉันไม่ชอบกินของหวานโว้ย...แล้วไม่ได้ยินที่แฟนฉันพูดหรือไง ไม่ซิเขาไม่ใช่แฟนฉันแล้ว อันนั้นไม่ใช่ประเด็นแต่ประเด็นคือฉันไม่ชอบของหวาน”

“แต่ว่าตอนนี้เค้กมันอยู่บนหน้านาย อย่างน้อยๆนายก็ช่วยชิมให้หน่อยไม่ได้หรอ”

“ไม่...ฉันฟิตเนตก็เพราะต้องการรักษารูปร่างเพราะฉะนั้นฉันไม่มีทางกินของหวานแน่นอน”

“โห่...ถ้านายไม่ช่วยแล้วใครจะชิมให้ฉันอ่ะ”

“ถ้าอยากชิมก็ชิมเองเลย”

“ได้หรอ”

“ห่ะ?...”

               

          ไม่ทันที่ผมจะได้คิดอะไรผู้ชายตรงหน้าก็ใช้มือของเขามาปาดเค้กบนหน้าของผมเข้าปากตัวเองอย่าหน้าตาเฉย นี้มันวันอะไรของผมกันแน่ แล้วผู้ชายคนนี้เขาเป็นคนประเภทไหน มันไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไงที่มาปาดเค้กจากหน้าคนอื่นเข้าปากตัวเองแบบนั้น ถ้าคนปกติเขาต้องรังเกียจป่ะว่ะ เฮ้ย...

“อร่อยอ่ะ...คิดไว้แล้วเชียวถ้าเอาเสาวรสทำแยมจะต้องอร่อยแน่ๆ”

“นี่นาย..เค้กนั้น”

“อ๋อ...อร่อยนะนายจะชิมไหมนี้ๆฉันแบ่ง”

“ไม่ต้อง...ที่ฉันจะพูดคือนายไม่รู้สึกว่ามันสกปรกหรือไงมากินเค้กที่อยู่บนหน้าฉันเนี้ย”

“ก็ไม่นะเพราะนายบอกว่านายอาบน้ำก่อนออกมาแล้ว...พอดีได้ยินตอนนายบอกผู้หญิงคนเมื่อกี้”

“โอ้ยยยย...มันวันอะไรว่ะเนี้ย”

“นายใจเย็นๆนะเปื้อนหมดเลยอาบน้ำก่อนไหมพอดีมีห้องน้ำข้างบนเป็นห้องพักฉันเองนายขึ้นไปใช้ได้นะ”

          ผมก้มมองสภาพตัวเองก่อนจะมองไปที่กระจกหน้าอ่างล้างมือ ก็จริงผมจะกลับในสภาพนี้ก็คงไม่ดีแน่ เอาว่ะดีกว่าเละขับรถไปไกลอีกกว่าจะถึงบ้านอย่างน้อยๆ อาบน้ำสบายตัวแล้วคงดีกว่านี้

“งั้นรบกวนหน่อยแล้วกัน”

               

          “อันนี้ห้องฉันนะส่วนตรงนี้ห้องน้ำ อะผ้าเช็ดตัวที่เหลือก็หยิบใช้ได้เลย”

“ขอบใจ”

          หลังจากพาคนเละเค้กไปที่ห้องเพื่อให้เขาอาบน้ำผมก็เดินไปลงไปที่ด้านล่างของร้านตามเดิม แต่...ในหัวของผมมันกับรู้สึกเสียดายเค้กก้อนนั้นไม่หายเพราะกว่าจะได้สูตรมาผมต้องลองทำอยู่ตั้งหลายวันแท้ๆแต่กลายเป็นว่าลูกค้าที่ควรจะได้กินก็ไม่ได้กิน ถึงผมจะชิมแล้วว่ามันอร่อย แต่มันจะมีค่าอะไรละในเมื่อเค้กก้อนนี้ผมตั้งใจทำให้สำหรับเขา แต่เท่าที่ดูถ้าไม่โดนปาใส่หน้าจากแฟนเขาก็คงไม่ยอมกินอยู่ดี แล้วแบบนี้จะรู้ได้ไงว่ามันจะโอเคจริงไหม การทำขนมไม่ว่าจะเค้กหรืออะไรเพื่อใครซักคนผมมักจะถามจากลักษณะนิสัยของคนคนนั้นแท้ๆ หลังจากที่แฟนของผู้ชายคนเมื่อกี้เล่าให้ผมฟัง ผมเลยคิดถึงเสาวรสขึ้นมาข้างนอกแข็งแต่ข้างในซ่อนความหอม ความหวานและเปรี้ยว แต่ดูซิขนาดเค้กอยู่ตรงหน้าเขายังไม่กินเลยแล้วแบบนี้ จะทำเพื่ออะไรละ หรือเสาวรสไม่เหมาะกับคนคนนี้หรอ ไม่ๆๆๆๆ...นายคนนี้เหมาะกับเสาวรสที่สุดแล้ว

“ขอบใจที่ให้อาบน้ำนะ”

“ห่ะ?”

“ออแล้วก็ฉันยืมชุดนี้นายก่อนนะเดี๋ยวจะเอามาคืน”

“นายจะกลับมาอีกใช่ไหม”

“เออ...มีอะไร”

          ใช่แล้วผู้ชายคนนี้จะต้องยอมกินเค้กของผมให้ได้ ผมจะต้องทำให้เขายอมรับเลยว่าของหวานมีดีแค่ไหน

“ฉัน...ขอเบอร์ได้ไหม”

“ทำไมกลัวฉันไม่เอาชุดมาคืนหรอ”

“เปล่า...แค่ฉันจะบอกนายว่าฉันจะทำให้นายยอมกินเค้กที่ฉันทำให้ได้คอยดู”

“เป็นไปไม่ได้หรอกเพราะฉันไม่มีทางให้พวกไขมันพวกนั้นมาทำลายรูปร่างฉันแน่”

“งั้นนายคอยดูฉันจะทำให้นายยอมกิน”

“เพ้อเจ้อว่ะฉันไปละ”

“เดี๋ยวดิ...แล้วเบอร์ละ”

“ตื้อจังว่ะนี้ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชายฉันคิดว่าตามจีบแล้วนะเนี้ย”

“คิดได้เนอะ”

“ใครจะไปรู้ละเอามือถือมา...”

          ผมยื่นมือถือให้คนตรงหน้าก่อนที่เขาจะกดเบอร์ให้ผม เมื่อได้เบอร์มามันก็ต้องเช็คก่อนว่าจริงไหม ผมกดโทรออกมือถือของผู้ชายตรงหน้าก็ดัง โอเคเบอร์จริง

“ฉันชื่อนิวนั้นเบอร์ฉันแล้วชื่อนายละเอิร์ทใช่ป่ะ”

“เออ...ไปละ”

“โอเคไว้จะทำเค้กให้นะ”

“ไม่ต้องโว้ย”

 

 

>>>>ประเดิมตอนแรกเบาๆนะคะ<<<<

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

8.2
โหวต 8.2 /10 คะแนน
จากสมาชิก 3 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

7.7 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

8.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

8.3 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...