น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Caressing รอเวลารัก

อ่าน 2,295
วิจารณ์ 143
แนว:
จำนวน:
11 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 มี.ค. 2560 19:32 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง TKda
ขีดเขียนดีเด่น (342)
นักเขียนฝึกหัด (584)
เด็กหัดอ่าน (59)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. INTRO

เขียนเมื่อ วันที่ 7 มี.ค. 2560 19:42 น.
•»

 

 

INTRO

 

 

 

 

 

“ฮื่อออออออ ฮื่ออออออ คุณ คุณอย่าเป็นอะไรนะคุณ ฮื่อ อย่าทิ้งชั้น อย่าทิ้งชั้นนน”เสียงของผู้หญิงไวกลางคนร่ำร้องเรียกหาสามีที่อยู่ในห้องฉุกเฉินอย่างจนปัญญา น้ำตาเธอไหลออกมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ยังไม่มีท่าที่ว่าน้ำตานั้นจะลดเลือนหายไป

 

 

 

“แม่ แม่!”เสียงทุ้มของลกชายตะโกนเรียกแม่ด้วยความตกใจ เมื่อตนเองที่พึ่งมาถึง ก็พอกับแม่ที่กำลังจะหมดแรงแล้วล้มลงพื้น แต่ดีที่เท้ายาวของเขา ก้าวไวรับและประคองแม่เขาไว้ทันท่วงที

 

 

 

“ฮึก โทโมะ โทโมะ...”เสียงเรียกและเสียงสะอื้นของแม่นั้นช่างแผ่วเบา เมื่อเรียกชื่อลกชายแล้วก็หลับตาลงไปด้วยความเพลีย

 

 

 

“ไปเรียกพยาบาทมาสิวะ! ยืนเซ่อกันอยู่ทำไม!!”โทโมะหันไปตะหวาดลูกน้อยอย่างสดเสียง ความเป็นห่วงแม่ทำให้เขาแทบคลั่ง ตอนนี้คนที่เขาเป็นห่วง ไม่ใช่เพียงแค่พ่อเขาคนเดียวเท่านั้น ยังมีแม่ที่หมดสติไปในตอนนี้อีก ลูกน้องที่ได้ยินคำสั่นเจ้านายจึงรีบวิ่งไปตามคนมาช่วยแล้วพาแม่ของโทโมะไปพักฟื้น

 

 

 

“ญาติคนไข้รึเปล่าครับ”หมอที่พึ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินเอ่ยถามโทโมะที่กำลังจะวิ่งตามไปดูอาการแม่ของตน แต่เสียงหมอทำให้เขาต้องรีบหันกลับมา

 

 

 

“ครับ”

 

 

 

“รีบเขาไปดูใจท่านเถอะครับ กระสุนโดนจุดสำคัญหลายจุด ทางเราพยายามช่วย...”ยังไม่ทันที่คุณหมอจะได้พดจบโทโมะผลักร่างของหมอให้หลบพ้นทางก่อนที่จะเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

 

 

 

“พ่อ พ่อครับ พ่ออย่าทิ้งผมกับแม่ไปแบบนี้สิครับ”น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงอาบแก้ม มือหนาประคองมือพ่อมาแนบแก้ม

 

 

 

“ทะ โทโมะ อย่าอ่อนแอ ยะ อย่าร้องไห้”เสียงแหบพล่าพยายามจะเปล่งเสียงพูดออกมาให้มากที่สุด เพื่อที่จะตักเตือนลกชายถึงคำสอนของตนเอง

 

 

 

“พ่อทิ้งผมกับแม่ไปไม่ได้นะครับ พ่ออย่าพึ่งไปไหน ผมยัง...ผมยังไม่พร้อมที่จะเสียพ่อไป”โทโมะปาดน้ำตาแห่งความอ่อนแออก เพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ลำบากใจ แต่น้ำเสียงของเขามันก็ยังบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาจะต้านทานมันไม่ไหวแล้ว

 

 

 

“..ดูแลแม่ ละ และ นะ หนูแก้วด้วย..”โทโมะถึงกลับขมวดคิ้วพลันเมื่อคนที่พ่อพูดถึงคือใครก็ไม่รู้

 

 

 

“ใครครับพ่อ..”

 

 

 

“ละ ลูกสาวของเพื่อนพ่อ แฮ่กๆ..”พ่อเริ่มต้านทานพิษแผลไม่ไหว เสียงพูดค่อยๆขาดหายไป

 

 

 

“พอแล้วพ่อ พ่อไม่ต้องพดแล้ว พอรอนะ พ่อรอหมอ ยังไงหมอก็ต้องช่วยพ่อได้”โทโมะแทบคลั่งเมื่อพ่อสำลักออกมาเป็นเลือด

 

 

 

“ละ ลิ้นชัก อะ เอกสาร แฮ่กๆ...สะ สีน้ำตาล”สิ้นคำพดนั้นของคนเป็นพ่อก็ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ มือที่โทโมะจับอยู่ไร้แรงที่จะพยงหลงลงมากระแทกกับฟูกเตียง

 

 

 

“พ่ออออ!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

กลับมาเเล้วน้าาาาาา กลับมาพร้อมกับเรื่องใหม่ด้วยนะคะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ถึงจะห่างหายไปนาน แต่จะไม่หายไปเลย แอร้

 

 

...ถ้าอยากรู้ว่าตอนต่อไปยังไง โปรดติดตามด้วยนะคะ เม้นเยอะๆน้าาา กำลังใจเยอะ ตอนใหม่มาไว

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 10 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...