น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : ใต้ปีกซาตาน

อ่าน 4,625
วิจารณ์ 100
แนว:
จำนวน:
13 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 6 มี.ค. 2559 17:55 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ยัยหมูปิ้ง
ขีดเขียนดีเด่น (362)
เด็กเข้าเรียน (159)
เด็กหัดอ่าน (61)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. นี่นะเหรอนรกบนดิน?

เขียนเมื่อ วันที่ 6 มี.ค. 2559 18:25 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 8 มี.ค. 2559 18:04 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

       เงินทอง ข้าวของ มันสามารถชื่ออะไรก็ได้จริงๆนะเหรอ แม้กระทั่วหัวใจคน

ฉันไม่เคยเชื่อมาก่อนแต่ก็ต้องยอมรับว่ามีหลายคนที่ยอมฝืนใจคบกับใครสักคนที่ตัวเอง

ไม่ได้รักแค่เขาคนคนนั้นมีเงิน ร่ำรวย ฉันเคยเห็นและได้รับรู้มาจากคนรอบกาย พ่อแม่

ของฉันเสียไปเพราะอุบัติเหตุตอนที่ฉันอายุได้12ปี  ในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดีบ้าง

นั้นเพราะมีสามีภรรยาคู่หนึ่งเขารับเลี้ยงฉันไว้นะ นั้นคือจุดเรี่มต้นที่ฉันได้เจอเขา

       แต่ก่อนฉันชื่อ ฟาง ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็น ฟาง ธนันต์ธรญ์

จิระคุณ ไปแล้วเพราะพ่อแม่บุณธรรมของฉันนามสกุลนี้ฉันเลยต้องเปลี่ยนตามไปด้วยถึงลึกๆ

จะอยากใช้นามสกุลเดิมอยู่ก็ตาม

“ฟาง วันนี้พี่ป็อบเขาจะกลับมาจากอังกฤษแล้วนะลูก ดีใจรึเปล่าที่จะได้เจอพี่ชายนี่ก็สี่ปี

แล้วนี่ที่ไม่ได้เจอพี่เขา” คุณแม่ยิ้มมาให้อย่างเอ็นดูพลางลูบผมฉันไปด้วย

        คำว่าพี่ชายที่คุณแม่บอกมันบาดหัวใจฉันอยู่ไม่เบาเพราะความสัมพันธ์ของฉันกับเขา

มันไม่ใช่คำว่าพี่น้องตั้งแต่แรกแล้วเขาไม่เคยยอมรับว่าฉันคือน้องสาว เขาร้ายกาจกับฉันไว้สาร

พัดจนตอนนี้ฉันไม่คิดว่าคนอย่างเขา จะเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้ คนที่ฉันพูดถึงนั้นชื่อ ป็อบปี้ ภานุ

จิระคุณ เขาเป็นพี่ชายของฉัน และเขาเกลียดฉัน เกลียดจนทำเรื่องน่าอายกับฉันให้อับอาย

ถึงแม้จะไม่มีใครรับรู้ แต่ฉันรู้ใจของฉันรู้ดีว่ามันรู้สึกแย่มากแค่ไหน

“เป็นอะไรไปฟาง หน้าชีดเชียวไม่สบายเหรอลูก” คุณแม่ถามอย่างตกใจ สงสัยฉันคงกลัว

และคิดมากไปหน่อยเลยทำให้หน้าชีดจนคุณแม่ตกใจแบบนี้

“เปล่าค่ะแม่ หนูแค่ดีใจ…” ฉันบอกเสียงเบาหวิวพูดได้ไม่เต็มปากนักหรอกว่าดีใจที่เขาจะ

กลับมา ความจริงฉันกลัวมากเลยต่างหากละ

“ดูสิค่ะคุณยัยหนูดีใจที่ป็อบจะกลับด้วยละ น่ารักจริงๆลูกคนนี้”

“จริงเหรอ พ่อนึกว่าหนูจะกลัวตาป็อบจนไม่อยากให้พี่เขากลับมาซะอีก”

“คุณก็อย่าไปพูดแบบนั้นสิค่ะ”

        พวกท่านพากันหัวเราะน้อยๆพร้อมกับสายตาที่อบอุ่นเมื่อจ้องมองมาที่ฉัน พวกท่าน

รักฉันมากจริงๆจนทำให้ฉันกลัวว่าถ้าเกิดพวกท่านรู้เรื่องที่ป็อบทำกับฉัน พวกท่านจะเกลียดฉัน

หรือเปล่า ยิ่งคิดก็เหมือนว่าตัวเองจะเป็นบ้าเข้าไปทุกทีและตอนนั้นเองทั้งแม่บ้านและสาวใช้

ต่างก็พากันกรี๊ดขึ้นด้วยความดีใจ พร้อมกับร่างสูงของใครคนหนึ่งที่ก้าวเท้าเข้ามาที่บ้านหัวใจ

ฉันกระตุกเต้นรัวแทบทะลักอยากจะออกไปจากตรงนี้ไม่อยากให้เขาเห็นหน้า ไม่อยากให้

เขาเจอ

       คุณแม่และคุณพ่อต่างก็พากันยิ้มต้อนรับลูกชายคนเดียวกลับมาบ้าน พวกท่านดูคิดถึง

และคงอยากจะกอดเขา ฉันเลยขยับตัวออกห่างช้าๆเพื่อที่จะไม่ให้ใครได้สังเกตเห็น เมื่อออก

ได้ห่างพอสมควรแล้วฉันถึงเดินไปที่ห้องครัวเพื่อให้หายใจได้สดวกขึ้น อยู่ตรงนั้นนานๆบอก

เลยคงไม่ไหวแล้วละแค่เห็นเขาก็เหมือนมีอะไรสักอย่างมาดูดเอาออกกาศออกไปจากรอบๆ

ตัวฉันแล้ว

       ฉันนั่งทำใจอยู่นานและเลือกที่จะเดินขึ้นไปบนห้องจะดีกว่า แต่เสียงที่คุ้นเคยดัน

เรียกฉันไว้ก่อนพร้อมกับตัวเขาที่ก้าวเข้ามาหา ทั้งกลิ่น ทั้งเสียง ทั้งสัมผัสที่น่าหลงไหลมัน

เข้าใกล้ฉันเพียงแค่เอื้อม ฉันหันหน้าไปหาเขาด้วยหัวใจที่ร้อนระอุเต้นรัวจนอยากจะจับมัน

ไว้ให้นิ่งที่เดิม

“ไม่เจอกันนานนะ จะรีบไปไหนละ พี่ชายอุตส่าห์กลับมาทั้งที” มือของเขาสัมผัสลงบนใบ

หน้าของฉันอย่างแผ่วเบา จนฉันแทบจะร้องไห้อยู่ร่อมร่อ ฉันกลัวเขากลัวจริงๆยิ่งเขามาดีด้วย

แบบนี้ยิ่งดูไม่ปลอดภัยเอาซะเลย

      และในนาทีต่อมาก็ต้องตกใจเมื่อป็อบดึงฉันเข้าไปกอดแนบ อกฉันอยากผลักเขาออก

แต่ทำไม่ได้เขาแข็งแรงเกินไปแต่ในชั่ววินาทีฉันกลับรู้สึกว่าเขาอาจจะเปี่ยนไปแล้วรึเปล่า แต่

ก็ต้องชาวาบเมื่อเขากระชิบบอกอะไรสักอย่าง

“คืนนี้อย่าลืมมาหาฉันที่ห้องละ ถ้าไม่มาคงรู้นะว่าจะเป็นยังไง…” ใช่ ไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็ยังเหมือน

เดิมไม่ปลี่ยนไป ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดีละ

“ค่ะ พี่ชาย” ฉันพูดก่อนจะยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขาหายไปจากใบหน้าก่อนจะบีบแขนฉัน

จนเจ็บไปหมดชึ่งฉันไม่มีทางร้องออกมาได้หรอก ถ้าฉันเอาเรื่องพวกนี้ที่เขาทำไปฟ้องคุณพ่อ

กับคุณแม่ คนที่เจ็บตัวก็คงจะเป็นฉันเหมือนเดิม

“พ่อครับแม่ครับ ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับร้อนมากเลย” ป็อบหันไปบอกกับท่านทั้งสองพร้อม

กับเดินผ่านร่างกายฉันไปข้างบนแทน บ้าเถอะร่างกายมันแข็งไปหมดเลยอยู่ใกล้เขาฉันจะตาย

ไหมฉันจะขาดอากาศหายใจไหม

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นลูกเป็นอะไรรึเปล่า” คุณแม่ที่เห็นท่าทางของฉันเดินเขามาถามอย่าง

เป็นห่วง แต่ฉันส่ายหน้าปฏิเสธไปเพราะไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ แค่ท่านเห็นฉันเป็นลูกและ

รักฉันมากขนาดนี้มันก็ทำให้ฉันรุ้สึกขอบคุณเขามากๆแล้ว อย่าทำให้ท่านเป็นห่วงมากกว่านี้

เลยฟาง

“คุณแม่ค่ะ หนูไม่เป็นอะไรจริงๆเดี๋ยวหนูขอตัวไปข้างบนก่อนนะค่ะ”

“เดี๋ยวสิลูกฟาง เมื่อกี้ตาป็อบพูดอะไรกับหนูรึเปล่า” หนูจะพูดความจริงได้ยังไงกันค่ะ

“ก็พี่ป็อบแค่บอกว่าคิดถึงนะค่ะ แล้วพี่เขาบอกว่าชื้อของขวัญมาฝากด้วยค่ะ” ฉันยิ้มให้เพื่อที่

ทุกคนจะได้สบายใจแบบนี้นะดีที่สุดแล้วละ

“อย่างนี้นี่เอง แม่ก็ตกใจนึกว่าตาป็อบจะแกล้งอะไรหนูอีก” แค่ท่านทั้งสองสบายใจมันก็ดีมาก

แล้วสำหรับฉัน

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะ”

     ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่กลับเป็นใจของฉันเองที่มันกลัวกังวนไม่หยุดจนคุณแม่บอกให้

ฉันขึ้นไปเรียกป็อบมาทานข้าว ก็ยังกังวนไปอีกว่าเขาจะทำอะไรฉันรึเปล่าแต่ว่าคงไม่หรอกมั้ง

ฉันคงคิดมากไป ก็ที่นี่มีทั้งพ่อและแม่เขาอยู่ถ้าเกิดพวกท่านทั้งสองรู้มันคงแย่เอามากๆเลยละ

ฉันถอนหายใจของมาอย่างโล่งอกนิดหน่อย ย้ำเลยว่านิดหน่อยเพราะใจมันยังหนักอึ้งอยู่ดีไม่

เปลี่ยน ก่อนจะเดินไปบนห้องและเคาะประตูเรียกเขาในที่สุด

“พี่ป็อบค่ะ คุณแม่บอกให้ลงไปทานข้าวค่ะ” ไร้เสียงการตอบรับจากคนข้างใน

“พี่ป็อบค่ะ อยู่ข้างในหรือเปล่าค่ะ” ปกติต้องมาเปิดนิ เขายิ่งรำคาณเสียงของฉันด้วยเพราะ

เขาเคยบอกเอาไว้นะ ยังจำ

ได้ดีเลยละ

“ไม่อยู่เหรอ” ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป เขากำลังหลับ

อยู่จริงๆด้วยแหะ

     สงสัยคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง ฉันเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะช่างใจว่าจะปลุกไป

ทานข้าวดีไหมค่อยมานอนต่อ แต่สุดท้ายฉนก็เลือกที่จะเดินออกจากห้องไปแทนต่อทว่า

“อุตส่าเขามาแล้วจะรีบไปไหน” เสียงของเขาที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างกายของฉันที่ร่วงลงที่

นอนโดยไม่รู้ตัว

“พี่ป็อบ…”

“พี่เหรอ…ฉันเป็นพี่ของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ฟาง!!” ป็อบตะคอกกลับจนฉันนึกกลัว บ้าจริง ฉันน่า

จะรู้แต่แรกอยู่แล้วว่าเขาไม่ชอบให้ฉันเรียกว่าพี่

“ขอโทษค่ะ คุณป็อบ” ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาไปมากกว่านี้แล้วละ ชึ่งมันก็เป็นเรื่อง

ปกติตั้งแต่แรก

       ป็อบยอมปล่อยให้ฉันออกจากที่นอน ฉันเดินห่างออกจากเขาไปไกลพอควรแต่ก็ยัง

ไม่ขยับไปไหนเพราะกลัวว่าเขาจะโกรธไปมากกว่านี้ ป็อบนอนลงที่เตียงก่อนจะหลับตาไว้แล้ว

ฉันละจะทำไงต้องออกไปใช่ไหม

“แยกเสื้อผ้าฉันออกจากกระเป๋าแล้วเก็บเข้าตู้ให้เรียบร้อย” จะทำไงได้ละนอกจากทำตามที่

เขาสั่ง

“เอาเสื้อผ้าที่อยู่ถุงนั้นไปชักด้วย ส่วนไอ้ถุงสีชมพูนั่นของเธอเอามันไปให้พ้นจากหน้าฉัน

เพราะจินนี่บังคับให้ฉันชื้อมาให้เธอนั้นแหละถึงได้ชื้อมา” ฉันได้แต่ฟังที่เขาบอกด้วยความรู้สึก

ที่เจ็บใจจริงๆก็รู้นะว่าเขาเกลียดฉันนะ แต่ไม่คิดว่าเขาจะมาพูดให้ฉันรู้สึกแย่จนถึงตอนนี้

“ค่ะ” 

“เดี๋ยว!” พอฉันจะเดินไปทำตามที่เขาบอกป็อบก็เรียกฉันไว้อีกที

“ถอดถุงเท้าให้ฉันด้วย” ฉันอึ้งกับคำสั่งของเขา รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยด้อยค่ามากเหลือเกิน

เพราะใช้นามสกุลของเขาใช่ไหมฉันถึงได้ถูกเขารังแกอยู่แบบนี้

“ค่ะ” สุดท้ายยังไงฉันก็ทำตามอยู่แล้ว พอมองเสียวหน้าของเขาแล้วใบหน้าของเขานั้น

กำลังยิ้มเยาะฉันอยู่นี่นะเหรอความรู้สึกที่ว่าเจ็บใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

      ฉันทำตัวเป็นปกติที่สุดก่อนจะทำตามคำสั่งที่เขาบอกแต่ละอย่างจนเกือบเสร็จ เหลือ

แค่เสื้อผ้าที่เอาไปชักจากนั้นก็เสร็จแล้วจริงๆ แต่ก่อนหน้านั้นมือถือของเขาก็ดังไม่หยุดและ

ป็อบก็ยังไม่หลับเขาได้ยินมันดีแต่ก็ไม่รับสายสักทีมันอาจจะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้ ทำไมเขา

ถึงไม่รับมันละ

“ฟาง…มือถือมันดังอยู่ หูแตกหรือไง ทำไมไม่รับ!!” สุดท้ายเขาก็ตะคอกด่าฉันอีกจนได้ฉัน

วางมือจากเสื้อผ้าของเขาที่จะเอาไปชักก่อนจะรับสายที่ดังอยู่นานแล้ว

“สวัสดีค่ะ”

(นี่แกเป็นใคร ใช่นังผู้หญิงหน้าด้านที่แอบมาหาป็อบที่คอนโดใช่ไหม!!) เสียงแว้ดที่แสบแก้ว

หูของเธอดังผ่านโทรศัพท์จนแทบยกออกแทบไม่ทัน อะไรกัน

“เอ่อ…”

(นังหน้าด้าน ไม่รู้หรือไงว่าป็อบเขาคบกับฉันอยู่แกคือนังอเมริกันผมแดงที่ชอบมายั่วป็อบใช่

ไหม แล้วป็อบอยู่ไหนไปเรียกป็อบมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้นะ อีหน้าด้าน!!) หัวใจฉันเต้นตึกตัก เกิด

มาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนเลย

(ฉันจะบินไปเมืองไทย จะไปตบหน้าหนาๆของแกให้อับอายเลยคอยดู ยัยผู้หญิงชั้นต่ำกล้าดี

ยังไงมายุ่งกับผู้ชายของฉัน ทางบ้านแกคงจนช่ำช่องมากสินะถึงให้ลูกสาวมาเสนอตัวให้ผู้ชาย

ถึงที่นะ!!!!)

“นี่ คุณ…”

      พอฉันเริ่มจะโมโหจริงจังผู้หญิงคนนั้นก็ตัดสายไปทันที ผู้หยิงรอบๆตัวป็อบมีแต่คนแบบ

นี้หรอกเหรอนี่ฉันไปทำอะไรให้พวกเขากันนะ

“คุณป็อบ…” ฉันครางชื่อเขาออกมาเบาๆเมื่อเห็นป็อบลุกออกจากเตียงแล้วเดินตรงมาทางฉัน

“ก่อเรื่องแล้วนะฟาง” เขาบอกและฉันยิ่งสับสนเข้าไปทุกที เขาเป็นคนบอกให้ฉันมารับสายแทน

เขาไม่ใช่เหรอ

“เธอทำให้ฉันเสียคู่ขาไปคนหนึ่ง แล้วเธอยังทำให้ผู้หญิงคนนั้นด่าถึงพ่อแม่ฉันด้วย” ฉันเดินถอย

หลังห่างออกจากป็อบนิดหน่อย เพราะรู้สึกว่าไม่ปลอศภัย

“อ๊ะ…” ป็อบผักฉันลงที่เตียงของเขา สายตาของเขามันน่ากลัวจนไม่กล้าขยับไปไหน

“ยัยเด็กไม่มีพ่อแม่” ฉันสะงักเมื่อเขาพูดคำนั้นออกมา มันเจ็บจนเผลอร้องไห้ออกมาเลยละ

“ฉันเกลียดเธอ รู้ไหมว่าฉันเกลียดเธอ” ร่างกายฉันสั่นคอนเพราะป็อบเอาแต่เขย่าไหล่ฉัน

“เมื่อไหร่เธอจะออกไปจากบ้านของฉัน!!”

“อย่านะพี่…คุณป็อบ!!” ริมฝีปากของเขากระแทกลงที่ริมฝีปากของฉัน จนทำให้รู้สึกเจ็บตรงปาก

“ฉันจะเป็นคนทำให้เธอ เอ่ยปากขอออกไปจากบ้านหลังนี้เอง”

     มือของเขาแตะลงที่หน้าอกของฉันจนทำให้ร่างกายสะท้าน ไม่เอา ไม่เอานะแบบนี้ฉัน

กลัวพอสักทีเถอะน้ำตาของฉันร่วงหล่นแต่หาได้มีผลต่อเขาไม่ เขาก็เหมือนกับชาตานร้ายที่

คอยแต่จะทำร้ายจิตใจของคนอื่นไปทั่วไม่เคยสำนึกไม่เคยเห็นใจและไม่เคยปราณี เขาไม่

เห็นฉันในสายตาด้วยช้ำไป

“ฉันกลัว ปล่อยฉันเถอะ คุณป็อบ” ฉันร้องไห้สะอึดสะอื้นเพราะร่างกายฉันตอนนี้มันดูไม่ได้

เลยสักนิด

“กลัวเหรอ...” เขาพูดพร้อมกับริมฝีปากที่ไล่ตามหน้าท้องของฉัน

“ไม่ต้องห่วงอีกไม่กี่เดือนฉันก็เขี่ยเธอทิ้งแล้วละ”

 

PF PF PF PF PF PF PF PF

เรื่องนี้ป็อบโหดมาก หึงมาก ชั่วมาก

เอาเป็นว่าไม่มีอะไรดี จะกี่เรื่องๆพระเอก

กะไม่มีอะไรดีเลย (หัวเราะ) ยังไงก็ฝาก

เรื่องนี้ไว้ด้วยเน้อ ไรท์จอมอู้ไม่มีอะไรทำ

เลยจร้าช่วงนี้เลยมาแต่งนิยายตามใจตัวเอง

(อีกแระ) ฝากด้วยนะค่ะชอบก็เม้น ถูกใจ

ก็โหวต เนอะ จุ้บๆ

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.9
โหวต 9.9 /10 คะแนน
จากสมาชิก 10 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.8 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.9 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...