นิยายฟิค/ฟิคชั่น : รักนี้มีแค่...'นายซุปเปอร์สตาร์' KaiHun(mpreg)

อ่าน 742
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 11 พ.ย. 2558 13:07 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Little_Mz
เด็กใหม่ (4)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. รักนี้มีแค่...'นายซุปเปอร์สตาร์' ตอนที่ 1

เขียนเมื่อ วันที่ 11 พ.ย. 2558 13:40 น.

 it's you รักนี้มีแค่...'นายซุปเปอร์สตาร์' ตอนที่ 1

 

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/101200/125979477-member.jpg

 

 

 ห้องซ้อม ตึก HK Entertainment

       "One two three four jump Stop.หยุดก่อน เป็นอะไรไปเซฮุน เต้นผิดตลอดเลย

สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะไม่สบายรึเปล่า" เสียงเลย์ครูสอนเต้นอันดับหนึ่งของค่าย HK Ent'

ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นโอเซฮุนหนึ่งในสองศิษย์รักหน้าซืดๆ

และเต้นผิดแทบจะตลอดเวลาตั้งแต่เริ่มชั่วโมงซ้อมของวันนี้เลยก็ว่าได้


       "รู้สึกเวียนหัวนะฮะพี่เลย์ สงสัยเมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย เลยนอนไม่พอนะฮะ"

เด็กหนุ่มตัวขาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงจนหน้าเป็นห่วง


       "ถ้าอย่างนั้นวันนี้พอแค่นี้กันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยซ้อมต่อ อ่อ! แล้วก็นาย..จงอิน ก่อนที่พี่จะ

เข้ามานี่พี่เจอท่านประธานท่านฝากให้พี่มาบอกให้นายเข้าไปพบท่านด้วยหลังจากที่ฝึกเสร็จแล้ว

ส่วนเซฮุนก็กลับไปพักซะถ้ายังไมดีขึ้นก็ไปหาหมอสักหน่อยก็แล้วกัน ก่อนที่จะเป็นนักศิลปินที่ดี

ร่างกายของเราต้องเตรียมพร้อมตลอดเวลานะเพราะในการทำงานเราไม่สามารถเลื่อนตารางงาน

ตามใจตัวเองอย่างนี้ได้เพราะจะทำให้กระทบกับอีกหลายๆคน เตรียมตัวให้พร้อมล่ะทั้งเซฮุนและ

จงอินเลยเพราะในบรรดาเด็กฝึกทั้งหมดที่พี่สอนแล้วนายสองคนมีโอกาสได้เดบิวต์เร็วๆนี้แน่

เชื่อสิ พี่ไปก่อนนะ" เมื่อทั้งพูดบอกและสอนสั่งไปในตัวเสร็จเลย์ก็ออกจากห้องซ้อมไปเลย


       "โอ๊ย...ไม่ไหวแล้ว เหนื่อย!!!" หลังจากครูสอนเต้นของตัวเองออกไปแล้วเซฮุนก็ทิ้งตัวลง

นอนกับพื้นห้องซ้อมอย่างหมดแรงเลยทันที


       "อะไรกันคุณกระต่าย แค่นี้บ่นเหนื่อย วันนี้ซ้อมน้อยกว่าทุกวันเลยนะ" เพื่อนร่วมคลาสร่วม

ค่ายอีกที่อยู่ในห้องอีกคนก็เอ่ยแซวขึ้นเมื่อเห็นท่าทางอ่อนระโหยโรยแรงของเซฮุนที่นานๆจะมีสักที

เพราะว่าเซฮุนนั้นบ้าพลังบ้าซ้อมพอๆกับเขานั้นแหละ


      "ก็จริงนี่คุณหมี ตอนนี้ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว ไม่ไหวอ่ะ ขอนอนก่อนนะ นายก็ไปหา

ท่านประธานซะสิไปช้าเดี๋ยวก็โดนท่านประธารว่าเข้าให้หรอก รู้ๆกันอยู่ว่าท่านเขี่ยวแค่ไหนเรื่อง

เวลาน่ะ" เซฮุนพูดบอกทั้งๆที่หลับตาอยู่ ไม่ไหวตอนนี้โลกมันหมุนเอียงจนหน้าเวียนหัวไปหมด


       "อืม..นายก็นอนพักไปก่อนนะถ้าไม่ดีขึ้นเดี๋ยวกลับมาจะพาไปหาหมอ" จงอินบอกพร้อมกับ

ปัดผมหน้าม้าที่ตกลงมาปิดหน้าของเซฮุนเบาๆ โดยที่ไม่ลืมจะขโมยจูบริมฝีปากแดงๆของเซฮุนสักที

ก่อนที่จะผิวปากเดินออกจากห้องซ้อมไปอย่างอารมณ์ดีเพื่อพบประธานค่ายเจ้าของบริษัทที่เขา

สังกัดอยู่นี่เอง 


       "เดี๋ยวเถอะคิมจงอิน!!!" เซฮุนดุออกมาอย่างไม่จริงจังนักเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสเบาๆที่ริมฝีปากของ

ตัวเอง ก่อนที่จะผลอยหลับไปหลังจากนั้นไม่นาน


       Tru...Tru...Tru...

       เป็นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในห้องซ้อมที่เงียบสนิทอย่างนี้เลยทำให้คนที่ผลอยหลับไป

ด้วยความเพลียอย่างเซฮุนต้องสะดุ้งตื่นขึ้นได้อย่างไม่ยากเลย เพราะห้องซ้อมนี้มันทั้งเงียบและ

ทั้งก้อง


       "ฮัลโหล เซฮุนพูดครับ" เซฮุนควักโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงได้ก็กรอกเสียงรับสาย

โดยไม่ได้มองหน้าจอเสียก่อนว่าเป็นใครที่โทรมาด้วยความที่งัวเงีย


       "ซ้อมเสร็จรึยัง ยังอยู่ที่บริษัทอยู่รึป่าว" ปลายสายถามกลับมา

       "เสร็จแล้วฮะยังอยู่ห้องซ้อมแต่ซ้อมเสร็จแล้ว พี่มีอะไรรึเปล่าฮะ" เซฮุนตอบกลับด้วยคำถาม

เมื่อรู้แล้วว่าปลายคือพี่ชายคนเดียวของตัวเอง


       "พอดีพี่พาแม่มาทำธุระแถวนี้น่ะแล้วแม่เค้าอยากเจอเราเลยให้โทรหาจะแวะไปรับมาทาน

ข้าวด้วยกัน ไหนๆก็ซ้อมเสร็จแล้ว ก็รีบๆลงมา รถจอดอยู่ที่เดิมนะ" พูดจบคนปลายสายก็วางสาย

ไปทันที


       "เอาไงดีเนี่ย? จงอินก็ยังไม่มา...เขียนโน๊ตทิ้งไว้แล้วกัน ตั่งแต่ขอออกจากบ้านมาอยู่หอนานๆ

ทีก็จะได้เจอคุณแม่สักที" เซฮุนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับมือที่เขียนกระดาษโน๊ตเล็กทิ้งไว้ให้

จงอินได้รับรู้ ก่อนจะเก็บของใช้ส่วนตัวของตัวเองลงกระเป๋าเป้ใบโปรด และเดินออกประตูทางหลัง

ตึกเพราะว่าข้างหน้าตึกนั้นเต็มไปด้วยเหล่าบรรดาแฟนคลับของศิลปินดังๆในค่ายถึงแม้ว่าจะมืดค่ำ

แล้วก็ตาม

 

       เมื่อพ้นจากบริษัทแล้ว เซฮุนก็เดินตรงไปที่รถหรูคันใหญ่ที่จอดรออยู่ตรงหัวมุมถนน แต่ยัง

ไม่ทันที่จะเปิดประตูรถเลยเซฮุนก็รู้สึกหัวหมุนโลกเอียงหน้ามืดจนหมดสติล้มลงไปกับพื้นถนน

คอนกรีตเลยทันที จนทำให้ทั้งพี่ชายและแม่ของเจ้าตัวที่นั่งรอมองเซฮุนอยู่ในรถนั้นรีบเปิดประตูรถ

ออกมาดูกันอย่างร้อนรนด้วยความตกใจและรีบหามพาเซฮุนขึ้นรถไปโรงพยาบาลในทันใด

.

.

.

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง


     "อือ...ผมเป็นอะไรไปฮะ" เซฮุนลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นตา แต่ก็พอจะมองออกว่าตอนนี้

ตัวเองนั้นอยู่ที่โรงพยาบาลที่ไหนสักที่ในโซลแน่ๆ เพราะสายน้ำเกลือห้อยรอยเด่นให้เห็นอยู่กับตา

แถมยังเจ็บจี๊ดที่หลังมือเพราะมีเข็มน้ำเกลือคาอยู่อีกต่างหาก


      "ยังไม่ได้บอกอะไรเลย หมอเค้ารอให้ลูกฟื้นก่อนน่ะ เป็นยังไงบ้างฮะเรา แม่กับพี่เราตกใจ

แทบแย่เลยรู้ไหมที่เห็นลูกเป็นลมล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้นแบบนั้น ซ้อมหนักเกินไปรึยังไง

ทำไมถึงไม่ดูแลตัวเองให้ดีนะโอเซฮุน" คุณนายคิมพูดบ่นลูกชายคนเล็กไปด้วยลูบหัวปลอบ

ลูกไปด้วย


      ....ก๊อก....ก๊อก.....

       "คุณโอเซฮุนฟื้นแล้วใช่ไหมคะ คุณหมอจะเข้ามาแจ้งผลตรวจให้ทราบน่ะคะ " ยังไม่ทันที่

เซฮุนจะได้แก้ตัวหรือคุณนายคิมจะได้พูดอะไรต่อหมอเจ้าของไข้ที่ตรวจเซฮุนก็เข้ามาพร้อมกับ

พยาบาลผู้ช่วยอีกคน


       "ลูกดิฉันเป็นอะไรมากรึป่าวคะ" คุณนายคิมถาม

       "ไม่เป็นอะไรมากหรอกคะที่หมดสติไปเพราะร่างกายอ่อนเพลีย พักผ่อนไม่เพียงพอน่ะค่ะ

แต่หมอขอถามคุณเซฮุนเพิ่มอีกสักนิดนะคะว่าก่อนหน้านี้ร่างกายของคุณมีอาการผิดปกติไปจากเดิม

ยังไงบ้างคะ" หมอสาวถามอย่างสุภาพ


       "ช่วงหลังมานี่ก็เวียนหัวและก็รู้สึกหน้ามืดบ่อยๆนะฮะ อ่อ! เมื่อเช้าตื่นมาก็มีเคลื่อนไส้

อาเจียนด้วย" เซฮุนตอบไปตามความเป็นจริง ก็เพราะว่าช่วงนี้เองเขาก็รู้สึกแปลกๆไปเหมือนกัน

แต่แปลกไปยังไงเขาเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน


       "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรที่จะต้องกังวลแล้วล่ะค่ะเพราะอาการของคุณเซฮุนเป็นอาการปกติ

ทั่วไปของคนตั้งครรภ์นะคะ"คุณหมอสาวบอกอย่างใจเย็น


       "เดี๋ยวนะคะ!!  เมื่อกี้คุณหมอบอกว่าลูกดิฉันเป็นอะไรนะ" คุณนายคิมถามด้วยความตกใจ

และหวังว่าหูของเธอคงจะเพี้ยนและฟังผิดไปเอง


       "ตั้งครรภ์ค่ะ ตอนนี้คุณเซฮุนตั้งครรภ์ได้ 12 สัปดาห์แล้วค่ะ" คุณหมอยืนยันคำตอบของ

ตัวเอง

       "แต่ลูกดิฉันเป็นผู้ชายนะคะแกจะท้องได้ยังไง" คุณนายคิมพูดเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อใน

สิ่งที่คุณหมอยืนยันบอก

       "คุณแม่อาจจะยังไม่ทราบนะคะว่าถ้าผู้ชายที่มีฮอร์โมนเพศหญิงมากกว่าเพศชายก็จะสามารถ

ตั้งครรภ์ได้ค่ะเหมือนกับผู้หญิงทั่วๆไป แล้วยิ่งกับคุณโอเซฮุนที่มีฮอร์โมนเพศหญิงถึงเจ็ดสิบ

เปอร์เซ็นแล้วยิ่งเป็นไปได้สูงเลยหล่ะค่ะถ้าคุณไปมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายด้วยกัน อ่อ! แล้วนี่ก็

ภาพอัลตร้าซาวด์ของเด็กในครรภ์ของคุณเซฮุนนะคะ ภาพนี้ได้มาตอนที่เราตรวจคุณเซฮุนอย่าง

ละเอียดด้วยเครื่องอัลตร้าซาวด์น่ะคะ ซึ่งเด็กแข็งแรงมาก เดี๋ยวหมอจะฉีดยาบำรุงให้อีกเข็มนะคะ

หลังจากนั้น คุณพยาบาลก็จะเอายาบำรุงมาให้และเคลียร์ค่าใช้จ่ายนะคะ  พอเสร็จเรียบร้อยแล้วก็

กลับบ้านได้เลยค่ะ ยังไงหมอขอแสดงความยินดีกับว่าที่คุณแม่คนใหม่ด้วยนะคะ" คุณหมอ

พยายามอธิบายเกี่ยวกับกลไกลร่างกายของเซฮุนให้คุณนายคิมฟังอย่างใจเย็น ก่อนที่จะยื่นภาพ

ถ่ายอัลตร้าซาว์สองใบให้กับเซฮุนและฉีดยาบำรุงให้กำเซฮุนอีกเข็มโดยที่ไม่ลืมที่จะแสดงคามยินดี

กับเซฮุนอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกจากห้องพักโดยมีพยาบาลเดินตามออกไปด้วย เหลือทิ้งไว้เพียง

แต่สามคนแม่ลูกที่ยังตกตะลึงกับสิ่งที่คุณหมอบอกได้บอกมาอย่างเงียบๆในความคิดของตัวเอง 


       "แม่ฮะ...พี่ฮะ...ผมท้องจริงๆหรอ..ผมกำลังจะมีลูกจริงๆหรอฮะ" เซฮุนเอ่ยถามขึ้นอย่างเบาๆ

ราวกับเสียงกระซิบด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่สับสนเต็มที


       "ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรนะเซฮุน ไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันพร้อมกับคุณพ่อพรุ่งนี้นะลูก จะได้ช่วย

กันหาทางแก้ไข ตอนนี้ก็กลับไปพักผ่อนที่บ้านกันเถอะวันนี้ลูกเหนื่อยมามากแล้ว" คุณนายคิมพูด

ปลอบพร้อมกับลูบหน้าลูบตาเซฮุนไปด้วยเมื่อเห็นท่าทางสับสนและกังวลของลูก ทั้งๆที่ตอนนี้เธอก็

แทบจะเป็นลมอยู่มะลอมมะล่อ


       "แต่แม่ครับ แม่จะไม่ถาม..." ลูกชายคนโตของเธอหรือพี่ชายแท้ๆของเซฮุนทำท่าจะแย้งขึ้น

       "เชื่อแม่เถอะจุนมยอน เอาไว้คุยกันพร้อมกับคุณพ่อพรุ่งนี้แล้วกัน" เธอรู้ดีว่าจุนมยอนลูกชาย

คนโตของเธอคิดอะไรและกำลังจะพูดอะไร เพราะตัวของเธอก็อยากรู้อยู่เหมือนกัน แต่วันนี้เธอเอง

ก็เหนื่อยเกินไปและตั้งตัวไม่ทันที่จะจัดการอะไรได้อีกเอาไว้ค่อยคุยกันตอนที่มีสติมากกว่านี้ดีกว่า

และที่สำคัญรอคุยพร้อมสามีเธอดีกว่าเพราะเรื่องของเซฮุนถือว่าเป็นสิทธิขาดของสามีของเธอ

เพราะเธอกับประธานโอแบ่งลูกกันไว้รับมรดกของตัวเองคนละคนทั้งๆที่ไม่ได้อย่ากันหรือเลือก

ลูกรักลูกชังแต่อย่างใด เพียงแต่อย่างที่บอกไปว่าสิทธิที่ตัดสินใจและดูแลเซฮุนคือประธานโอสามี

ของเธอเพียงคนเดียว และยิ่งเซฮุนเป็นลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของสามีเธอแล้วด้วย เธอล่ะกลัวผล

ที่จะออกมาในวันพรุ่งนี้เหลือเกิน

.

.

.

.

.

       HK Entertainment 
 

       ก๊อก....ก๊อก

       "เชิญ"

       "พี่เลย์บอกว่าท่านเรียกพบผมหรอครับ" จงอินเปิดประเด็นถามขึ้นทันทีเมื่อนั่งลงเก้าอี้หน้า

โต๊ะทำงานของประธานโอแล้ว

 

       "อืม...ฉันเรียกนายมาเพื่อที่จะคุยเรื่องเดบิวต์ของนายนั่นแหละ"ประธานโอพูดบอกเสียงเรียบ

       "อะไรนะครับ!! เดบิวต์หรอครับ!! จริงหรอครับ!! ท่านประธานจะให้ผมเดบิวต์แล้วจริงๆ

หรอครับ" จงอินหลุดถามเสียงดังด้วยความตื่นเต้นดีใจ คิดแล้วไม่ไม่เชื่อ


      "จริง...นับจากวันนี้ไปอีกหกเดือนนั่นคือกำหนดการวันเดบิวต์ของนายที่ฉันได้วางแผนไว้ เตรียมตัวให้พร้อมซะล่ะ
อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังที่เลือกนายนะคิมจงอิน เรื่องที่ฉันจะบอกนายก็มี

แค่นี้เท่านี้แหละ ที่เหลือมินซอกกับจงแดจะเป็นคนจัดการกับนายเอง หมดเรื่องแล้วนายจะไปทำ

อะไรก็ทำ ตั้งใจเข้าล่ะ" ประธานโอเอ่ยไล่จงอินเมื่อพูดธุระของตัวเองเสร็จแล้ว

 

       "ขอบคุณครับท่าน ขอบคุณจริงๆครับที่ให้โอกาสผม แต่ท่านครับแล้วเซฮุนล่ะครับ"

จงอินโค้งตัวขอบคุณจากใจจริงที่ประธานโอให้โอกาสที่ดีกับเขา แต่ดีใจได้ไม่เท่าไหร่จงอินก็ต้อง

ชะงักเมื่อนึกไปถึงอีกคน จึงเอ่ยถามประธานโอต่อ

 

       "ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาของเซฮุนหรอก เพราะบริษัทมีแผนที่จะปั้นศิลปินเดี่ยวน่ะและคนที่

ฉันเลือกก็คือนาย ส่วนเซฮุนน่ะไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก คนมีความสามารถอย่างเขาได้เดบิวต์

แน่นอน เพียงแต่ตอนนี้และเวลานี้มันยังไม่ใช่สำหรับเขาเข้าใจไหม ถ้าเข้าใจแล้วก็ออกไปได้แล้ว

ฉันจะทำงานต่อ ไม่ต้องไปห่วงหรือสนใจเรื่องอืนหรอกตอนนี้เวลานี้เอาแค่ตัวนายก็พอ

โอกาสเป็นของนายแล้วนะคิมจงอิน อย่าปล่อยให้หลุดมือไปซะล่ะ" ประธานโอบอกด้วยสีหน้า

เรียบเฉย


       "ครับ! ผมขอบคุณท่านอีกครั้งที่ให้โอกาสผม" จงอินบอกพร้อมกับเดินออกจะห้องทำงานของ

ประธานโอมาด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเต็มไปด้วยความสุข โอกาสของเขามาถึงแล้ว ความฝันของเขา

กำลังจะเป็นจริงและเขาก็กำลังจะมีเพลงเป็นของตังเอง


       "เซฮุน!! ฉันมีข่าวดีจะมาบอก!! อะ..อ่าว หายไปไหนอ่ะ" เมื่อเปิดประตูห้องซ้อมได้จงอินก็

ตะโกนเรียกหาคนรักเลยทันทีหวังว่าจะบอกข่าวดีนี้ให้อีกคนได้รับรู้และร่วมยินดีกับตัวเองด้วย แต่ก็

ต้องพบความว่างเปล่า เหลือไว้เพียงกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กเพียงแผ่นเดียวที่แปะติดกับกระจก

ห้องซ้อมไว้ ซึ่งมีเพียงเนื้อความสั้นๆว่า

 

 - วันนี้ไม่กลับหอนะคุณหมี คุณแม่มารับไปทานข้าวที่บ้านและจะค้างที่โน่นเลย

                        อย่าลืมทานข้าวล่ะ จากคุณกระต่าย แบร่ :P -

       เมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษโน๊ตแล้วจงอินก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา หลุดขำออกมากับความ

น่ารักของอีกคน เพราะตั้งแต่ได้รู้จักกับเซฮุนมาจากความเป็นเพื่อนเลื่อนมาจนเป็นแฟน เซฮุนก็

ทำตัวหน้ารักเสมอต้นเสมอปลายอย่างนี้มาตลอดเลย

 

       ตั้งแต่คบกันมาเขาก็ไม่เคยำด้เจอหรือรู้จักครอบครัวของเซฮุนหรอกเลยไม่รู้ว่าบ้านของเซฮุน

อยู่ที่ไหนหรือสมาชิกครอบครัวของเซฮุนมีใครบ้าง ส่วนตัวเขาเองนั้นเหลือเพียงตัวคนเดียวไม่มีญาติ

พี่น้องที่ไหนหรอกเพราะสมาชิกครอบครัวของเขาทั้งหมดตายจากไปหมดแล้วด้วยอุบัติเหตุเมื่อสอง

ปีที่แล้ว แต่ยังดีที่พ่อแม่ของเขายังทิ้งมรดกแถมยังเงินประกันชีวิตของทั้งพ่อแม่และพี่

สาวทั้งคนเดียวของเขา พอรวมกับกองมรดกแล้วก็เหลือพอให้เขาได้ใช้จ่ายในการเรียนหนังสือและ

ใช้จ่ายจิปาถะส่วนตัวไปตลอดชีวิตได้อย่างสบายๆเลยถ้าเขาไม่ฟุ่มเฟือย เขาถึงยังได้เป็นฝึกอย่าง

เดียวอยู่ทุกวันนี้โดยไม่ต้องทำงานเสริมยังไงล่ะ


       "อยู่ไหนครับคุณกระต่ายที่รัก" เมื่อมาถึงหอพักแล้วทิ้งตัวนอนลงกับเตียได้จองอินก็

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนรักทันที

       "อยู่บ้านน่ะ นายมีอะไรรึป่าวจงอิน" เสียงปลายสายตอบกลับมา

       "ฉันมีข่าวดีจะบอกให้นายได้ฟังด้วยล่ะ" บอกด้วยเสียงตื่นเต้น

       "ฉันก็มีเรื่องจะบอกกับนายเหมือนกัน" เซฮุนบอกด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากจงอินโดยสิ้นเชิง

       "เรื่องอะไรหรอ? สำคัญรึป่าวทำไมนายถึงเสียงอย่างนั้นล่ะ ถ้าสำคัญก็พูดเรื่องของนาย

ก่อนก็ได้" จงอินถามด้วยความสงสัยเพราะน้ำเสียงที่เซฮุนใช้พูดมันช่างแตกต่างจากทุกทีที่คุยกัน

ซะเหลือเกิน


       "ไม่หรอก..นายพูดเรื่องของนายก่อนเลย ดูเหมือนกับจะเป็นเรื่องดีมากๆเลยนะเนี่ย เสียงของ

นายถึงได้ดูมีความสุขจนฉันรู้สึกได้โดยที่ไม่ต้องเห็นหน้านายเลย" เมื่อได้ยินจงอินถามอย่างนั้น

เซฮุนก็เปลี่ยนเสียงให้ร่าเริงขึ้นเลยทันที แม้จะขัดกับความรู้สึกของตัวเองตอนนี้มากๆเลยก็เถอะ

แต่เพื่อความสบายใจของคนรัก เซฮุนจึงยอมที่จะฝืนความรู้สึกของตัวเอง


       "ดีสิ! ดีมากๆเลยล่ะ นายรู้มั้ยว่าฉันกำลังจะได้เดบิวต์แล้วนะเซฮุน! ที่ท่านประธานเรียกฉัน

เข้าไปพบก็เพื่อที่จะคุยเรื่องนี้นี่แหละ ฉันนะดีใจสุดๆเลย ดีใจจนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดให้

นายได้ฟังแบบไหนยังไง โอกาสของฉันมาแล้วนะเซฮุนสิ่งที่ฉันเฝ้าฝันและรอคอยมาตลอดชีวิต

กำลังจะเป็นความจริงแล้วนะเซฮุน นายกับฉันดีใจมั้ย!!" จงอินบอกด้วยเสียงตื่นเต้นดีใจแบบสุดๆ

จนคนฟังรับรู้ความรู้สึกของเจ้าตัวได้โดยที่ไม่ต้องมองหรือเห็นหน้าคนพูดเลยเสียด้วยซ้ำ


       "ดีใจสิ! ดีใจสุดๆไปเลย แล้วมีใครบ้างล่ะที่จะได้เดบิวต์ไปพร้อมกับนายย่ะ" เซฮุนแสร้งทำ

เสียงร่าเริงตอบกลับไป ไอ่ที่ดีใจมันก็ดีใจกับคนรักอยู่หรอก แต่ก็รู้สึกสับสนจนเผลอหลุดเสียง

สั่นครือในหน่อยในตอนท้าย


       "ตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่ได้เดบิวต์เพราะบริษัทต้องการที่จะทำศิลปินเดี่ยวน่ะ แต่นายไม่ต้อง

เสียใจไปหรอกนะเพราะฉันถามท่านประธานให้นายแล้วเรื่องเดบิวต์ของนายน่ะ ท่านบอกว่านายจะ

ได้เดบิวต์อย่างแน่นอน ว่าแต่นายเป็นอะไรรึเปล่าเซฮุนเสียงนายดูแปลกๆไปนะ หรือนายเสียใจที่เรา

สองคนไม่ได้เดบิวต์พร้อมกันหรอ" จงอินถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติในน้ำเสียง

ของเซฮุนได้ พลันนึกเป็นห่วงกลัวว่าเซฮุนจะเสียใจเรื่องที่ไม่ได้เดบิวต์พร้อมกันเพราะเขาทั้งคู่

เคยสัญญากันไว้ว่าจะอยู่ด้วยกันและไม่ทิ้งกันไปไหน

     "ใช่ที่ไหนล่ะ ฉันไม่เสียใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอกนะคิมจงอินเพราะฉันรู้ดีว่าเรื่องอย่างนี้เราไป

กำหนดมันเองไม่ได้ กลับกันฉันกลับดีใจมาก มากๆ มากถึงมากที่สุดจนพูดไม่ออกเลยแหละ ก็นะ!

นายรอวันนี้มานานแล้วนี่ ฉันยินดีด้วย ยินดีด้วยจริงๆน้า"เซฮุนพยายามที่จะสะกดกลั้นและฝืนความ

รู้สึกของตัวเองอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตาของตัวเอง


       "ก็เพราะว่าฉันมีนายอยู่ข้างคอยเป็นกำลังใจให้ฉันสู้ต่อในวันที่ฉันท้อไงล่ะเซฮุน ถ้าไม่มีนาย

ฉันก็ไม่มีแรงสู้จนถึงทุกวันนี้หรอก อย่าว่าแต่แรงวิ่งตามความฝันเลย ถ้าชีวิตนี้ฉันไม่มีนายฉันก็คงไม่

เหลือแรงที่จะหายใจต่อไปแล้วล่ะเซฮุน ว่าแต่ที่นายบอกก่อนหน้านี้ว่ามีเรื่องจะบอกกับฉันเหมือน

กันมันเรื่องอะไรหรอ" จงอินถามเมื่อนึกขึ้นได้


       "ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่จะบอกว่าไปหาหมอมาแล้วนะ หมอบอกว่าฉันอ่อนเพลียเพราะพักผ่อน

ไม่เพียงพอเท่านั้นเองโดนฉีดยาบำรุงมาสองเข็ม ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมามากแล้ว" เซฮุนพูดบอกในสิ่งที่

แตกต่างจากความตั้งใจแรกไว้มากโข เมื่อได้รับรู้เรื่องที่จงอินบอกแล้วก็เป็นเขาเองที่ไม่กล้าพูด

ความจริงออกไป เพราะไม่อยากทำลายอนาคตและความฝันของคนรัก


       "อ่อ! นึกว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เองดีแล้วล่ะที่ไปหาหมอน่ะฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

เออนี่! พรุ่งนี้วันหยุดของเรา เราไปเที่ยวกันดีมั้ยเซฮุน ฉันจะได้พานายไปกินชานมร้านโปรดนาย

เป็นการฉลองไง...ไปนะ" เมื่อได้ฟังสิ่งที่เซฮุนบอก จงอินก็รู้สึกสบายใจเพราะว่าตนก็เป็นห่วงอาการ

ของเซฮุนอยู่เหมือนกันกะว่าถ้าพรุ่งนี้เซฮุนยังไม่ดีขึ้นเขาก็จะเป็นคนพาเซฮุนไปหาหมอเองเพราะ

เป็นวันหยุด แต่เมื่อเซฮุนบอกอย่างนั้นเขาก็เลยเปลี่ยนแผนเป็นไปเที่ยวฉลองเล็กๆกันสองคนตาม

ภาษาคนรักก็แล้วกันเพราะอีกหน่อยเขาจะต้องยุ่งมากๆแน่เลย เพราะเคยเห็นตัวอย่างมาจากรุ่นพี่

ในค่ายบ้างแล้ว

 

       "อื้อ..เอาสิ แต่ขอดูก่อนนะว่าจะออกไปได้ตอนไหนเพราะฉันต้องรอคุยธุรกับคุณพ่อก่อน

ได้เรื่องยังไงฉันจะโทรบอกอีกทีแล้วกันนะจงอิน แค่นี้นะจงอินฉันจะนอนแล้ว ง่วงมาก อ่อ!

อาบน้ำด้วยนะคิมจงอินห้ามซักแห้งเหม็นเหงื่อมาทั้งวันแล้ว" เซฮุนพูดบอกพร้อมกับไม่ลืมที่จะบอก

ย้ำเรื่องอาบน้ำของคนรักเหมือนอย่างทุกวันที่อยู่ด้วยกัน เพราะจงอินชอบเอ้อระเหยเล่นเกมจนหลับ

คาจอยเกมส์ไปทั้งอย่างนั้นนั่นแหละทั้งๆที่ซ้อมร้องซ้อมเต้นเหนื่อยมาทั้งวันแล้วแท้ๆ


       "ฮ่าๆ ครับๆรับทราบแล้วครับที่รัก แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ รักนะครับคุณกระต่าย ฝันดีครับ"

เซฮุนวางสายไปแล้ว แต่จงอินยังคงนอนจ้องโทรศัพท์หัวเราะอย่างกับได้ฟังฟเรื่องตลกเมื่อเซฮุน

ทิ้งท้ายพูดเตือนเรื่องอาบน้ำของตัวเองก่อนที่จะวางสายไปจนเขารู้สึกเหมือนกับว่าเซฮุนยืนสั่งอยู่

ข้างๆหูใกล้ๆนี่เลย

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/101200/997894761-member.jpg

 

  'หม่าม๊าควรจะทำยังไงดีลูกรัก ตอนนี้หม่าม๊ามีหนูอยู่ในท้อง แต่ป๊ะป๋าเขาก็มีฝันที่กำลังจะเป็นจริง

รออยู่ข้างหน้าเหมือนกันหม่าม๊าขอโทษนะลูกที่ไม่ได้บอกเรื่องของหนูกับป๊ะป๋าไป ไม่ใช่ว่าหนู

ไม่สำคัญนะลูก แต่ความฝันที่ป๊ะป๋าเขาตั้งใจ ทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจมาตลอดก็เพื่อที่จะรอวันนี้

เลยนะลูก หม่าม๊าไม่อยากเห็แก่ตัวเอาเรื่องของเราสองคนไปขวางความสำเร็จของป๊ะป๋าที่กำลังจะ

มาถึงหรอกนะลูก เราอยู่กันแค่สองคนแม่ลูกและคอยส่งกำลังใจให้ป๊ะป๋าเขาห่างๆกันก็พอเน๊าะ

หม่าม๊าขอโทษนะครับลูกรัก' เซฮุนใช้มือนึงถือรูปอัลตร้าซาวด์ลูกและอีกมือลูบท้องส่งผ่านความ

รู้สึกไปถึงลูกน้อยในท้อง พร้อมกับปล่อยให้น้ำตาใสๆรินไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายอยู่อย่างนั้น

ตอนนี้ความรู้สึกของเขาสับสนตีรวนวิ่งวนอยู่ในหัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ถ้าจะถามเขาว่าดีใจ

กับคนรักไหม เขาก็ขอบอกเลยว่าดีใจ ดีใจมากๆ ดีใจทั้งเรื่องที่จงอินจะได้เดบิวต์และเรื่องที่รู้ว่ามีอีก

หนึ่งชีวิตที่เกิดขึ้นจากความรักของเขาและจงอินที่ได้อาศัยอยู่ในท้องของเขาตอนนี้ แต่ในความดีใจ

นั้นเขาก็ยังมีความเสียใจที่เขาไม่สามารถบอกเรื่องการเกิดมาของลูกน้อยให้กับคนที่เป็นพ่อฟัง

ไม่ได้ เสียใจที่ไม่สามารถรักษาความพร้อมความสมบูรณ์ของคำว่าครอบครัวไว้ได้ เสียใจที่ไม่อาจ

ทำให้ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา พ่อ แม่ ลูก แต่เพื่อความสุขและความสำเร็จที่คนรักรอ

คอยมาตลอดแล้วนั้น...เขายอม..ยอมที่จะเก็บ เจ็บ และแบกรับทุกๆอย่างไว้กับตัวเองก็พอ

 


 



...........................................................................................................

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...