นิยายฟิค/ฟิคชั่น : ใผ่นอกกอ

อ่าน 440
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 14 ก.ค. 2558 14:30 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง chorn
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. โลกใบที่2

เขียนเมื่อ วันที่ 15 ก.ค. 2558 18:04 น.

ปัจจุบันนี้ผม อายุ 40 ปี แล้ว แต่เรื่องราวชีวิตที่ผ่านมามันเหมือนซีรี่เรื่องยาวที่น่าติดตาม น่าจดจำและน่ากลัวเป็นที่สุด  เอาเป็นว่าถ้าท่านอยากทราบเรื่องราวต้องติดตามตั้งแต่เริ่มแรก

       เริ่มเรื่องด้วย ช่วงวัยรุ่นตอนต้นละกัน  ผมชื่อเอ อายุในตอนนั้น เรียนจบ ม.3  จากต่างอำเภอ และ ต้องเข้ามาเรียนต่อในเมือง สมัยนั้น ถ้าจำไม่ผิเประมาณปี 2535 ที่เรียนก้หายาก แถมยากจนไม่มีจะรับประทานอีกต่างหาก ครอบครัวผมเป็นครอบครัวเรียกว่าหาเช้ากินค่ำเลยทีเดียว มีพ่อแม่ครบเลยมีพี่น้องในตอนนี้3 คน ผมเป็นคนที่2 พี่ชาย และน้องชาย อายุเราห่างกันคนละ5ปี  (ย้อนไปตอนป.1 เรานั่งทานข้าวกัน 4 คนแม่ลูก  ส่วนพ่อนั้นมีก็เหมือนไม่มี ติดการพนันไม่ค่อยกลับบ้าน เรามีแม่เป็นที่ยึดเหนี่ยวทั้งกายและใจ ภาพที่ผมจำได้ในตอนนั้น เรานั่งทานข้าวมื้อเช้ากันอยู่ อาหารเช้ามีเพียงปลากระป๋องตัวเล็กๆ 3 ตัว แม่ก้ตักปลาให้ลูกคนละตัว แม่ก้ตักน้ำปลากระป๋องไปราด และคุลุกข้าวทาน พี่ชายและน้องชายได้ปลาในจานก็ จัดการ รับประทานอย่างเมามัน แต่ผมมีความรู้สึกแปลกๆเป็นครั้งแรก ที่เห็นแม่ตัวเอง ทานข้าวเปล่า ผมเลยรับทานข้าว แบ่งปล่าเป็น2ส่วน ผมทางส่วน เดียวแล้วรับทานจนเสร็จ แล้วตักปลาส่วนที่เหลือให้แม่ แต่ผมพูดขึ้นพร้อมกับบตักใส่จานแม่ว่าเออิ่มละ  นี้ครับปลาเอทานไม่หมด เอให้แม่นะ แล้วผมก้เก็บจานไปล้าง  ผมเดินออกมา ในความรู้สึกรู้นะว่าแม่มองตาม  ผมนั้งล้างจาน และแอบมองแม่ไป แม่นั่งทานไปยิ้มไปสายตาแบบนั้นผมไม่ได้เห็นมานานแล้ว เป็นสายต่างแห่งความสุขเล้กๆที่มหาศาล สำหรับแม่ และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้จักคำว่าเสียสละ จากสิ่งที่แม่ทำ ไม่ใช่ที่แม่สอน แต่เราซึมซับได้เองจากความรู้สึก และบอกเลยว่าไม่ใช่ทุกคนที่สามารถคิดได้ ย้อนกลับไป ผมก้แอบภูมิใจในสิ่งเล็กๆที่ทำให้แม่ )

     เข้าเรื่องดีกว่า ผมมาเรียนโรงเรียนวันแรกสำหรับนักเรียนสายอาชีพ  สายช่างด้วยดิ ขอบอก5555 แน่นอนต้องเป็นโรงเรียนชายล้วน เลยทีเดียว เนื่องจากบ้านอยู่ต่างอำเภอผมต้องนั่งรถมากกว่า 50 กิโลในแต่ละวัน แต่เพื่ออนาคต ท่องไว้ว่าต้องสู้ ที่เรียนใหม่มีเพื่อนใหม่มากมาย ทั้งที่ดีและไม่ดี

    ผมเป็นคนหน้าตาดี น่ารัก ตาโต จมูกดด่ง ปากเป็นกระจับได้รูป  หล่อแบบคนใต้เลยทีเดียว ในห้องเรียน ผมสดุจตากับเพื่อนใหม่ 1 คน ชื่อ ชาย เป็นคนต่างอำเภอเหมือนกัน  แต่ชายมาพักที่หอพักโรงเรียน ในห้องมี50 คนดังนั้นจึงไม่ค่อยจะมีใครสนิทกันมากมายเพราะต่างคนต่างมาจากที่ต่าง ผมมาคุย และทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ 2-3 คน  และเริ่มจับกลุ่ม ไปไหนไปด้วยกัน ขณะเดียวกันกับที่ ชายก็มีกลุ่มของตนเช่นเดียวกัน และวันที่ได้คุยกันก็มาถึง ในชั่วโมงเรียนต้องแบ่งกลุ่มกันเรียน กลุามละ 5 คน บังเอิญได้มาอยู่กลุ่มเดียวกันกับชาย ทำให้ได้คุยกันมากขึ้น ชายมองหน้าเรา แล้วยิ้ม แบบเต็มที่ เราก้เหมือนกัน แต่สำหรับผมตอนนั้น มันมีความรู้สึกแปลกๆ ใจเต้น หน้าร้อนผ่าว เป็นอะไรไม่รู้ แต่ก็เก็บอาการไว้ เวลาทำงานกลุ่ม ชายจะเข้ามาช่วยทางผมตลอด ทุกอย่างที่ผมทำชายจะมานั่งทำด้วยตลอด พักเที่ยงผมเดินไปทานข้าว ชายก้วิ่งตามมาแล้วก็ถามว่าจะทานอะไร นั่งตรงไหน เดี๋ยว แล้วชายก็บอกให้ผมไปนั่งจองโต๊ะเดี๋ยวชายไปซื้อมาให้เอง นั่งทานข้าวกันเสร็จผมก้ขอตัวไปห้องสมุด ชายก็ขอตามไปด้วย ในใจแอบดีใจ นะขอบอก หลังจากวันนั้นมาชายจะมานั่งเรียนข้างผมตลอด เรียนด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน ทำงานกลุ่มด้วยกัน ทำกิจกรรมด้วยกัน

จนจบ ปวช 1 ชายกับผมก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม ช่วงปิดภาคเรียนผมต้องหางานพิเศษทำ ชายบอกเราทำด้วยดิ ผมก้แอบดีใจจะได้มีเพื่อน ผมไปสมัครเป็นเด็กล้างรถ ในคาร์แคร์ช่วงกลางวัน กลางคืนก็ไปสมัครเป็นพนักงานเสริฟ ร้านเพื่อชีวิตแห่งหนึ่งในจังหวัด สรุปคือ ทำงาน8โมงเช้าถึง5โมงเย็น และ 1 ทุ่ม ถึงตี2 ทุกวัน ชัยก็ทำงานตามผมในช่วงแรก ทนได้ 5 วัน ครับพี่น้อง มันบอกผมว่าขอทำงานกลางคืนอย่างเดียวพอ ไม่ไหว ขี้เกียจตื่นเช้า  ลืมบอกไปช่วงที่ทำงานผมมาพักในเมือง ผมกับชายแชร์ค่าห้องกันคนละครึ่ง จนเปิดภาคเรียนครับ ผมต้องออกจากงานคาร์แคร์ เหลืองานพนักงานเสริฟ ไว้อย่างเดียวเพราะจะได้หาเงินใช้ เอาง่ายๆคือสงสารแม่ และที่สำคัญผมอยากเรียนให้สูงที่สุดเท่าที่จะมีปัญญา ผมย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง ชายเลยบอกว่า เราย้ายออกจากหอในโรงเรียนมาอยู่กับนายดีกว่านะจะได้ช่วยแชร์ค่าห้องกัน

หลังจากเปิดภาคเรียน ทางโรงเรียนได้จัดกิจกรรมประกวดเดือนของโรงเรียนขึ้น ทางห้องเรามี2 คนคือผม และ ชายที่ครูเลือกส่งไป กับเพื่ออีก 8 ห้อง ห้องละ 2 คน เท่ากับว่ามีประกวดกัน 18 คน ผมไม่ได้คิดว่าจะเป็นคนที่หน้าตาดีขนาดจะเป็นเดือนของสถาบันได้  เลยบ่นกับชายไปว่า หน้าตาอย่างกูเนี่ยนะจะเข้าไปประกวดเดือน  ถ้าอย่างมึงว่าไปอย่างว่ะไอ้ชาย ชายสวนกลับมาทันทีว่า ถ้าอย่างผมไม่หล่อ แล้ว จะมี หมาที่ไหนหล่ออีกวะ แค่นี้กูยัง เอๆๆๆไม่มีอะไร เออ เดี๋ยวกูไปห้องน้ำก่อน มันทิ้งคำพูดไว้ปล่อยให้ผมนั่งงงอยู่คนเดียวในตอนนั้น

จนถึงวันที่จะต้องขึ้นเวทีประกวด  และถึงเวลาตัดสิน ทั้งผมและ ชายได้เข้ารอบ 5 คนสุดท้าย และ ผลก็คือ ผมและชาย ได้คะแนนเท่ากัน สรุปคือ เป็นปีแรกที่ได้เดือนสถาบันเป็นเดือนคู่ หลังจากนั้นมาทุกคนเริ่มรู้จักเรา2 คนมากขึ้น หลังจากนั้นไม่นานชายก้เลิกทำงานเสริฟ แต่ผมต้องทำต่อเพราะจำเป็น ชายก็จะมารับผมทุกวันหลังเลิกงาน การที่ได้อยู่ด้วยกัน จากครั้งแรกเลย เตียง จะห่างกันคนละมุมห้อง จน ตอนนี้ ขยับเตียงมาชนกัน นอนติดกัน  ทานข้าวด้วยกันอาบน้ำด้วยกันไปไหนด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกันโดยที่ไม่รู้เลยว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร จนเลยปีที่2 พวกเราเริ่มเข้าปี3 ทั้งผมและชายมีสาวๆมาติดพัน หลายคน  ก้มีคุยบ้างตามประสา ไปเที่ยวบ้างทานข้าวบ้าง ในสมัยนั้นส่วนมากจะไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะกัน

     ในช่วงเวลานั้นมันทำให้บางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ผมกลับไปถึงห้อง ชายก็นอนหลับแล้วผมก็แอบเดินเบาๆไปอาบน้ำ และเข้าไปนอน อย่างแผ่วเบาที่สุด ล้มตัวลงนอนไม่ถึง 3นาที ชายก็พลิกตัวขึ้นมาทับผมอย่างจัง และถามว่าไปไหนมา ไปกับใคร ไปทำไม แล้วทำไมกลับมาดึกขนาดนี้ ถามเป็นชุดเลยทีเดียว

ผมก็บอกมันว่าไปกับน้องฟ้ามาไปทานข้าว ไปเดินเล่น ชาย บ่นกลับว่าเดี๋ยวนี้ไม่เห็นกูในสายตาแล้วซิมึง

กูซื้อข้าวมาให้ แต่กูเทให้หมาแม่งแดกไปหมดแล้ว ผมถามว่าทำไมต้องเททิ้ง เก้บไว้เดี๋ยวผมก้ทานอีกก็ได้

ชายบ่นในลำคอว่ามันรู้ว่าผมต้องทานมาแล้ว  แล้วก้พลิกตัวกลับไป นอนที่เดิม แล้วก้เงียบไป ผมเลยพลิกตัวไปกอด เป็นครั้งแรกที่ผมกอดมันแบบเต็มๆ และตั้งใจที่จะกอด มันเงียบ ผมเลยถามมันว่ามันเป็นอะไร ทำไมต้องโกรธ ด้วยเวลามึงไปกับแฟนมึงกูไม่เห็นว่าอะไรมึงเลย ชายส่วนกลับมาแบบลืมตัวว่า เออๆๆ ใช่ดิ ก็มึงไม่รักกูนี่ มีแต่กูที่รักมึง แล้วชายก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียง ผมดึงไว้ แล้งกอดชายแบบกลัวว่าชายจะหนีไปไหน ผมถามย้ำมึงว่าอะไรนะกุฟังไม่ถนัด หืออออ พูดใหม่ดิ พูดให้กูได้ยินชัดๆ ชายพูดออกมาพร้อมน้ำตา ไอ้เอล มึงจะเกลียด จะรังเกียจกูก็ได้นะ กูว่ากูรักมึง กูคิดกับมึงมากกว่าเพื่อนว่ะ กูรู้สึกมานานแล้ว แต่ กูกลัวมึงเกลียดกู แต่มึงไม่ต้องกลัวนะกูจะออกจากชีวิตมึงไปแบบเงียบที่สุด เนี่ยก็เหลือเวลาแค่ปีเดียวแล้วที่จะได้อยู่กับมึง กุขอโทษนะโว้ย ผมบอกชายไปว่า กูก็รักมึงนะ ผมกอดชายแน่นขึ้น ชายหันมาสบตา ถามผมกลับว่ามึงพูดจริงเหรอ ผมบอกว่าพูดจริงถ้าผมไม่รักผมก็ไม่ยอดหาข้ออ้างทำงานกลางคืนเพื่อจะได้ย้ายมาอยู่ในเมืองกับมัน มันยิ้มทั้งน้ำตา หันมาสวมกอดผมคืน ในคืนนี้เป็นคืนแรกที่บรรยากาศในห้องมันเงียบสงบ และ ผมรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก มีความรู้สึกที่อิ่ม และสดชื่น ตื่นเช้ามาเราอาบน้ำพร้อมกันแต่งตัวออกไปเรียนพร้อมกัน ตัวติดกันมากกว่าเดิม ไม่แยกออกจากันเลย จนถึงวันทีทุกอย่างต้องเปลี่ยนแปลง คือวันที่เราเรียนจบ เราออกจากงานเลี้ยงส่ง และกลับห้องไปด้วยกัน ด้วยความรู้สึกที่เรามีต่อกัน ชายบอกรักผมตลอดที่นอนกอดกัน จนเช้า และสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดก็เกิดขึ้น มีคนเปิดประตู้ห้อง เข้ามา และมายืนอยู่ในห้อง 4-5 คน ผมสดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับชาย  คนเหล่านี้ผมไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว ชายลืมตาขึ้น พร้อมเสียง พ่อ  แม่  พี่โย อาเล็ก มาได้ไงเนี่ย  พ่อกระชากตัวชายล้มลงไปกับพื้นแล้วทั้งเท้าทั้งหมัด ระดมลงไปที่ตัวชาย ผมรีบกระโดลงไปป้องไว้ แต่พ่อของชายก้ด่าทอผมสารพัดอย่าง  ไม่ใช่เรื่องของมึง ถอยไปเรื่องในครอบครัวก็ นี่ลูกกู  มันไม่รักดีก็ต้องทำให้มันรักดี พวกมึงหน้าตาดีทั้งคู่ทำไมใช้ของผิดประเภทวะกูถามหน่อย พ่อของชายหันมาชี้หน้าผมแล้วบอกว่าต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับลุกกูอีก เป็นเพราะมึงคนเดียวที่ทำให้มันไม่กลับบ้าน ไม่ยอมไปไหน ต่อไปกูจะส่งมันไปอยู่เชียงใหม่เลย ดูซิว่ามึงจะตามกันเจอมั้ย พ่อของชายขู่ผมอีกว่า ถ้ายังขืนมาวุ่นวายกับลูกค้าอีกจะไปหาพ่อแม่ผมที่บ้านเลย และจะประจานให้ชาวบ้านรู้ทั้งอำเภอเลยทีเดียว ชายร้องให้โฮ พร้อมกับ บอกพ่อว่า พ่อชายยอมแล้ว อย่าทำอะไรแอลเลย ชายผิดเอง ต่อไปชายจะไม่ติดต่อไม่ยุ่งไม่วุ่นวายกับใครอีก พ่อพาชายกลับบ้านวันนี้เลยก็ได้ แต่อย่าทำอะไรแอลมันเลย มันไม่เกี่ยวมันไม่ได้ผิดอะไร ชายผิดเอง พ่อกับแม่ไปรอที่รถก่อนนะ เดี๋ยวชายตามไปขอชายคุยกับแอล ก่อนนะ ชายขอร้อง ชายกับผมหันมากอดกันแน่น เพราะพอจะรู้แล้วว่าต้องห่างกันนานแสนนาน และไม่มีทางที่จะติดต่อกันได้เลย เพราะต่างคนต่างไม่รู้ว่าชะตาชีวิตจะเป้นอย่างไร ชายบอกรักผมกอดผม แต่สิ่งที่ชายพูดกับผมครั้งสุดท้ายคือ กูรักมึงคนเดียว ไม่มีใครผิด หรอก ผิดที่รักกันไม่ได้ ชายบอกว่าชายเข้าใจแล้วว่าทำไมหลายคนที่ยอมตายเพราะความรัก ยอดทุกอย่างเพื่อสิ่งที่รัก 

แอลกูรักมึงนะกุอยู่ได้เพราะมึง กูเรียนจบได้เพราะมึงคอยลากคอยช่วย กุรักมึงมากกว่าทุกอย่าง ไม่ว่าจากเป็นหรือจากตาย มันก้จากเหมือนกัน แต่ถ้ากูจากมึงในวันนี้แต่จากกันในตอนนที่ยังมีมึงอยู่กูก้มีความสุขแล้ว กูรู้ว่าความรักเรามันแปลก มันไม่เหมือนคนิื่นมันน่ารังเกียจ  แต่มันรักไปแล้ว กูกับมึง ในสายตาคนอื่นมันเป็นตัวประหาดมาตลอด3ปี แต่ไม่เคยสนใจ มาวันนี้ที่กูเหมือนตายทั้งเป็นจริงๆ ผมน้ำตาใหลสวมกอดกับชายแล้วชายก็ขอตัวเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ ผมนั่งอึ้งไปกับเหตุการณืที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว จนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงพ่อของชายก้เข้ามาตามชาย ว่าไปได้หรอยัง ผมบอกพ่อว่าชายเข้าห้องน้ำครับ

พ่อก็เดินมาเคาะประตูห้องเรียก ชาย ว่าไปไปกันได้แล้ว ชายก็เปิดประตูออกมา และเปลี่ยนเสื้อผ้าเก็บกระเป๋า ชายเดินมากอดผม หอมแก้มผมร้องให้น้ำตาใหล เหมือนคนใจจะขาด ผมก็ไม่ต่างจากมันเลยชายขึ้นรถไปผมมองไปจนลับสายตา แล้วทุกอย่างก็ว่างเปล่าสำหรับผมอีกครั้ง ทุกอย่างว่างเปล่าไม่มีอะไร ทุกอย่างเป็นสีขาวรอบตัวเหมือนในโลกนี้มีผมคนเดียว ผมล้มตัวลงนอน เพราะคิดอะไรไม่ออก ว่าจะทำอะไร จะทำอย่างไรกับชีวิตต่อ เรียนจบแล้ว รักครั้งแรกก้จบ เคยวางแผนกับชายไว้ว่าจะเดินทางไปเรียนต่อที่กรุงเทพด้วยกันไปเรียนที่เดียวกันทำงานด้วยกันอยู่ด้วยกันช่วยกันสร้างฐานะกันอยู่กันแบบเพื่อนในสายตาคนอื่น เท่านี้ก็คงพอ  แต่ตอนนี้ไม่มีฝันไม่มีสิ่งเหล่านั้นแล้ว จะทำอย่างไรกับชีวิตตอดี จะกลับบ้านไปก็กลับไปทำสวนทำไร่กับครอบครัวเหมือนพี่ชาย คิดไม่ตก ผมเลยกลับไปหาแม่ที่บ้าน และบอกแม่ว่าจะบวช

แม่ดีใจน้ำตาใหล่ แม่พาผมไปฝากกับหลวงพ่อที่วัด เช่ามาหลวงพ่อก็ให้ผมบวชทันทีทันได ท่านบอกว่าจะช้าจะเร็วก็ต้องบวช ในเมื่อตั้งใจแล้ว  ผมบวชให้แมได้ 15 วันผมก็ลาสิขา เพราะตั้งใจจะไปเรียนต่อกรุงเทพให้จบปริญญาตรี บอกที่บ้านญาติพี่น้องหัวเราะเยาะกันใหญ่ ว่าฝันลมแล้งๆ มาทำงานทำการช่วยงานที่บ้านจะได้ผลกว่า แต่แม่มองหน้าผมแล้วบอกว่า แอลไม่เหมือนพี่น้องคนอื่น ไปเถาะ แต่แม่ไม่มีเงินส่งให้นะลูก  ผมบอกแม่ว่าไม่เป็นไรผมพอมีเงินเก็บไว้ แม่ บอกว่าไม่ได้ดีอย่ากลับมานะลูก ตั้งใจนะ อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บมันไว้ ให้ดีๆ อย่าละทิ้งมันง่ายๆนะ จำไว้ว่า ต้องทน ต้องอดทน ต้องอดทน ผมกอดแม้แล้วก็เดินไปขึ้นรถทัวรื ผมแวะไปหาเพื่อนก่อนเดินทางไปกรุงเทพ ถามข่าวคราวของชาย เพื่อบอกว่า ชายพ่อส่งไปอยู่เชียงใหม่กับอา ไปเรียนเชียงใหม่ ผมรับฟังแล้วฝืนยิ้ม ผมบอกลาเพื่อนก่อนไปขึ้นรถเพื่อเดินทางเข้ากรุงเทพ  ไว้เรื่องต่อไปกับโลกใบที่3 ของผมนะครับ

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...