นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Witchcraft's King

อ่าน 600
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 26 ธ.ค. 2557 00:10 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง naenay
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. Intro...

เขียนเมื่อ วันที่ 26 ธ.ค. 2557 00:37 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 26 ธ.ค. 2557 00:43 น. โดย เจ้าของบทความ )

 

 

 

 

                    

 You try to fight it, and I don’t know why.

 

เธอพยายามจะขัดขืน และฉันก็รู้ได้ทันที

 

You didn’t stand a chance.

 

เธอไม่มีโอกาสแล้ว

 

Travis Garland - Didn't Stand A Chance

 

 

 

 

“แบคฮยอน แบคฮยอนลูก”

 

“อา…ฮะ”

 

“ถึงแล้วจ๊ะ” ผมนิ่วหน้ามองออกไปยังนอกกระจกด้วยความหงุดหงิด อาจจะเพราะว่าเพิ่งตื่นก็เป็นไปได้ ก็ใช่นะสิ เมื่อคืนผมแทบนอนไม่หลับเลย ทั้งๆที่รู้ว่าวันนี้ผมจะต้องเจอกับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตก็เถอะ ผมมองไปรอบบริเวณทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ พลางจ้องมองหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวปะบ่าที่มีเค้าโครงหน้าไม่ต่างไปจากผม แม่ของผม ‘บยอน เฮริน’ ที่กำลังมองกลับมาด้วยรอยยิ้มลุ้นละทึกที่ผมยังไม่คุ้นเคย

 

“ชอบไหมจ๊ะ แม่ให้คนมาจัดสวนหน้าบ้านใหม่ต้อนรับแบคฮยอน” ผมมองตามมือเรียวที่ผายไปยังสวนหย่อมกว้างหน้าบ้านที่ต้นไม้ต่างๆถูกตัดเล็มให้เป็นรูปสัตว์ชนิดต่างๆเหมือนในสวนสัตว์

 

“เข้าบ้านกันเถอะจ๊ะ แม่ว่าเราควรพักผ่อนเสียหน่อย” แม่กล่าวกับผมเมื่อผมไม่ได้มีท่าทีจะออกความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับสวนหน้าบ้าน แม่เข้ามาช่วยขนกระเป๋าซึ่งผมก็ส่งให้ถือเพียงใบเล็กๆเท่านั้น

          แม่ไขกุญแจเปิดประตูแล้วก็โยนบรรดากระเป๋าต่างๆไว้บนโซฟาในห้องรับแขกเล็กๆ

 

“แม่มีของสดอยู่ในตู้เย็นนิดหน่อย ถ้าแบค..”

 

“ไม่ผมอยากนอน” ผมเอ่ยออกมาตอนที่แม่เดินไปเปิดตู้เย็นภายในโซนห้องครัว

 

“โอเค งั้นแม่จะพาไปดูห้องนอนของลูกละกัน” ผมเห็นแม่เม้นปากเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมทั้งโบกมือให้ผมยกกระเป๋าขึ้นบันได

          ชั้นสองของบ้านมีเพียงแค่สองห้องนอนและหนึ่งห้องน้ำ มีโซนตรงกลางที่เหมือนจัดไว้สำหรับนั่งดูทีวีเล่นกับโซฟาตัวใหญ่

 

“แม่ไม่ชอบให้ในห้องนอนมีทีวีนะจ๊ะ แบคฮยอนคิดว่ายังไง”

 

“ฮะ ผมก็ว่างั้น” ผมเห็นรอยยิ้มที่สดชื่นขึ้นเมื่อผมแสดงความคิดเห็นที่ไปในแนวทางเดียวกับแม่

          ผมมาหยุดยืนที่บานประตูสีครีมที่มีป้ายเขียนไว้อย่างน่ารักว่า ‘My Son’ แม่ยิ้มให้ผมอย่างเขินๆแล้วเปิดประตูออกเผยให้เห็นบรรยากาศอบอุ่นภายในห้อง เอ่อ มันดูเหมือนห้องเด็กผู้หญิงชะมัด เฟอร์นิเจอร์ไม้ทั้งห้องล้วนเป็นสีขาว ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะเขียนหนังสือ เก้าอี้ เตียง แม้กระทั่งผ้าม่าน

 

“ห้องนี้เป็นห้องที่อยู่ฝั่งทิศตะวันตกนะจ๊ะ แดดจะส่องเข้ามาช่วงบ่ายกว่าๆเท่านั้น แม่ว่าทำห้องให้เป็นโทนสว่างๆน่าจะดี”

 

“ครับ” ผมตอบออกไปเพราะไม่อยากจะเรื่องมากกับแค่เรื่องไร้สาระ และมันก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไรกับ อีแค่ห้องนอนสีขาว

 

“พักผ่อนเถอะจ๊ะ แม่จะตั้งโต๊ะข้าวเย็นตอนทุ่มครึ่งนะ” ผมพยักหน้ารับยิ้มบางๆให้แม่ที่เดินจากห้องและค่อยๆงับประตูปิด

          ผมวางกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ไว้ข้างๆเตียง แล้วหย่อนตัวลงนอนบนที่นอนนุ่นสีขาวอย่างอ่อนล้า พลางคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ผมต้องมาอยู่ที่นี่ อยู่กับแม่

 

 

 

 

 

 

 

“อะไรนะ คุณโฮชิกไม่ได้เขียนพินัยกรรมไว้อย่างนั้นเหรอ”

 

“ครับ ซึ่งตามกฎหมายแล้วคนที่จะได้มรดกทั้งหมดก็จะต้องเป็นคุณเฮริน และคุณแบคฮยอน”

 

“พูดบ้าๆ ฉันเป็นภรรยาที่อยู่กับคุณโฮชิกมาตลอดใครๆก็รู้ มีอย่างที่ไหนจะมาเอามรดกที่ฉันร่วมสร้างกันมาไปให้นังเมียเก่า นี่มันชุบมือเปิบกันชัดๆ”

 

“แต่คุณนาอึนไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับคุณโฮชิก และคุณโฮชิกก็ไม่ได้หย่ากับคุณเฮริน ฉะนั้นคุณนาอึนจะไม่มีส่วนในมรดกใดๆของคุณโฮชิกครับ”

 

“ไม่นะ ฉันไม่มีทางยอมแน่ๆ คอยดูเถอะฉันจะฟ้องร้องไอ้ตระกูลบยอนนี่ให้ล่มจมเลย คอยดู”

 

          สายตาเกรี้ยวกราดมองมาอย่างมาดร้ายก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลบยอนอย่างแค้นเคือง

 

“ฉันนี่มันโง่จริงๆที่มองเห็นกรวดเป็นเพชรเม็ดงาม” หญิงชราที่นั่งอยู่ในเหตุการณ์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความร้ายกาจของลูกสะใภ้ที่เธอเป็นคนเลือกให้แต่งงานกับลูกชายของเธอด้วยความเหมาะสมทางฐานะแม้ว่าตอนนั้น ‘บยอน โฮชิก’ ลูกชายของเธอจะแอบจดทะเบียนมีลูกชายกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว

 

“แบคฮยอนไม่เห็นอยากจะได้มรดกพวกนั้นเลยนะฮะ ถ้าคุณน้านาอึนอยากได้นักก็เอาสิ”

 

“อย่าทำตัวโง่เหมือนแม่แกเลยหน่า พรุ่งนี้ฉันจะไปทำเรื่องมรดกกับเรื่องย้ายแกไปอยู่กับแม่แกที่บ้านนอกนั่น”

 

“ทำไมล่ะฮะ”

 

“ถ้าแกยังจะอยากมีชีวิตที่สงบสุขก็กลับไปอยู่กับแม่แกซะ และถ้าฉันตายมรดกทั้งหมดก็จะเป็นของแกเหมือนกัน เข้าใจไหมแบคฮยอน”

          ตลอดอายุ 17 ปีของแบคฮยอน เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลบยอนที่แสนจะเงียบเหงา บยอน โฮชิก พ่อของเขาแต่งงานกับ ซน นาอึน ที่คุณนายบยอน หรือว่าย่าของเขาเห็นเหมาะสม

          แบคฮยอนถูกจับให้ต้องแยกจากแม่ เขารู้เพียงว่าแม่ของเขาเป็นศิลปินที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆตามที่ย่าจัดหาให้ พ่อของเขาเป็นทูตจึงมักไปประจำตามประเทศต่างๆ เขาเองจึงได้รับการเลี้ยงดูจากผู้เป็นย่าที่เลี้ยงดูมาอย่างเจ้าระเบียบ

          หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน แบคฮยอนพบว่าเขาและแม่ได้รับมรดกทั้งหมดของพ่อ และย่าของเขาก็ไม่ต้องการให้เขาต้องเผชิญปัญหาวุ่นวายที่อาจจะเกิดขึ้นจากคุณน้านาอึนลูกสะใภ้ที่ย่าเคยโปรด

          นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ที่ทำให้เขาได้กลับมาเจอกับแม่อีกครั้ง…

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...