นิยายฟิค/ฟิคชั่น : สิ่งเล็กๆที่ฟิ๊น...ฟิน

อ่าน 696
วิจารณ์ 1
แนว:
จำนวน:
1 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 3 ธ.ค. 2557 21:26 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง SunnyRain
ขีดเขียนหน้าใหม่ (51)
เด็กใหม่ (18)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 3 ธ.ค. 2557 21:31 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 3 ธ.ค. 2557 21:32 น. โดย เจ้าของบทความ )

                “ก็อต!”

                เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดึงความสนใจให้เจ้าของชื่อหันไปมองตามต้นเสียง ก่อนจะพบชายหนุ่มร่างสูงในชุดพละกำลังวิ่งตรงมาหา

                “อ้าว พี่โชน” ร่างบางเรียกชื่ออีกฝ่ายเมื่อเขามาหยุดอยู่ตรงหน้า “มีไรรึเปล่าครับ?”

                “คือ...”

ร่างสูงเกาหัวตัวเองพลางหลุบตาลงต่ำ และถ้าลองสังเกตดีๆ จะเห็นว่าแก้มของเขาขึ้นสีเล็กน้อย นั่นยิ่งทำให้คนรอฟังยืนลุ้นตัวโก่ง

                “พี่อยากชวนไปงานทุ่งด้วยกันน่ะ แกว่างมั้ย?”

                ประโยคที่ออกมาจากปากคนตรงหน้าทำให้คนฟังถึงกับนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ร่างบางรู้สึกได้ว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนอดกลัวไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือเปล่า และเมื่อเห็นว่าคนฟังเงียบไป ร่างสูงก็รีบพูดขึ้นมาว่า

                “เอ่อ..ถ้าแกไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ”

                “อะ..อ้อ! ว่างครับพี่ ว่างๆ!” ร่างบางรีบตอบ ก่อนที่ร่างสูงจะเผยยิ้มกว้างออกมาให้เขาต้องใจเต้นรัวอีกรอบ

                “งั้น..ไปกันเลยมะ? :)”

               

                ...ที่งานทุ่ง...

                “โห...คนโคตรเยอะเลย”

                ร่างสูงบ่นเบาๆพลางมองไปรอบๆ ภายในงานเต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆนานา ผู้คนก็เดินไปมาให้ควั่ก พี่โชนหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะถามขึ้น

                “เล่นอะไรก่อนดี หรือจะไปหาอะไรกิน?”

                “ตามใจพี่โชนเลย ผมยังไงก็ได้”

                “งั้น...” ร่างสูงลากเสียงยาวพลางมองไปรอบๆ ก่อนจะไปสะดุดที่เครื่องเล่นหนึ่ง “ไปเล่นไอ้นั่นกัน!” ร่างสูงชี้ไปทางซุ้มเกมส์ยิงปืน แล้วคว้าข้อมืออีกคนก่อนจะตรงดิ่งไปที่ซุ้มนั้น

                ปุก! ปุก!

                “โถ่ ไม่แม่นเลย มานี่พี่จะสอนยิง”

                พูดจบร่างสูงก็วางปืนในมือของตัวเองลงก่อนจะหันมาหาอีกฝ่าย มือหนาวางทับลงตำแหน่งเดียวกับที่มือของร่างบางวางอยู่ ระยะห่างของทั้งคู่ก็เรียกได้ว่าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร พี่โชนยกกระบอกปืนขึ้นมา สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการยิงปืน แต่อีกคนนี่สิ...สติกระเจิดไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

                ...พี่โชนคงจะไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำให้คนบางคนหวั่นไหวมากขึ้นทุกทีที่อยู่ใกล้กัน...

 

                เวลาของความสุขมันผ่านไปเร็วเสมอ เผลอแป๊ปเดียวก็มืดแล้ว ทั้งคู่ตัดสินใจว่าจะเล่นเครื่องเล่นอีกสักอย่างก่อนจะไปหาอะไรกินแล้วค่อยกลับ หลังจากเดินดูไปเรื่อยๆก็พบเครื่องเล่นที่น่าสนใจ

                ‘รถไฟบ้านผีสิง’    

                “เล่นไอ้นี่กันเถอะ น่าสนุกดี” ร่างสูงพูดพลางเอื้อมมือไปกอดคอร่างบาง “แกคงไม่กลัวผีใช่มั้ย”

                “ผมไม่ป๊อดขนาดนั้นนะพี่!”

                “งั้นก็ไป!”

 

                พอเข้าไปข้างใน บรรยากาศมืดๆสลัวๆบวกกับอากาศเย็นๆทำให้ชวนขนลุกไปได้ระดับหนึ่ง ทั้งคู่เดินไปที่รถไฟคันยาวที่จอดรออยู่ ในตอนแรกก็อตเลือกที่จะนั่งข้างหน้าสุด แต่อีกฝ่ายก็แย้งขึ้นมาว่าขอนั่งข้างหลังสุดดีกว่า ร่างบางจึงเดินมานั่งข้างหลังสุดโดยไม่ได้ถามอะไร

                เมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกไปช้าๆผ่านอุโมงค์ ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มน่าขนลุกมากขึ้น จู่ๆก็อตก็รู้สึกได้ถึงมืออุ่นๆที่เอื้อมมือกุมมือของเขาไว้ ร่างบางหันไปมองด้วยใจที่เต้นแรง แต่อีกฝ่ายที่หันมามองก็ยิ้มบางๆให้

                “ทำแบบนี้จะได้รู้สึกอุ่นใจขึ้นไง”

                “...”

                ร่างบางได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ตอนนี้บรรดาผีปลอมที่อยู่รอบตัวไม่ได้ดึงดูความสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ความอึดอัดเท่านั้นก็ปกคลุมเขาและพี่โชนอยู่

                ...ที่ทำแบบนี้ พี่คิดอะไรอยู่กันแน่ ชอบผมบ้างมั้ย...

                “ก็อต”

                จู่ๆร่างสูงก็เรียกอีกฝ่ายให้ตื่นจากภวังค์ ก็อตหันหน้ามามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสงสัย ตรงกันข้ามกับสีหน้าของพี่โชนที่แสดงออกถึงความจริงจัง

                “ที่พี่ชวนแกมาเที่ยววันนี้ พี่มีเหตุผลนะ”

                “เหตุผล?”

                “ยื่นหน้ามาใกล้ๆสิ แล้วพี่จะบอก”

                และในทันทีที่ร่างบางยื่นหน้าเข้าไปตามคำสั่ง ร่างสูงก็โน้มหน้าเข้ามาก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะแตะกับริมฝีปากของอีกฝ่าย แต่ก็แค่แป๊ปเดียวเท่านั้น เมื่อร่างสูงผละออกก็ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายที่ได้แต่นิ่งอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่

                “นี่แหละ เหตุผลของพี่ :)”

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...