น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Love Exist รักแท้.. มีอยู่จริง(หรอ)

อ่าน 639
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 มี.ค. 2557 18:41 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง vprince13
หัดอ่านหัดเขียน (14)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. 1

เขียนเมื่อ วันที่ 30 มี.ค. 2557 18:44 น.

ร่างบางในชุดเรียนมอปลายที่ติดดาวสามดวง ซึ่งนั่นหมายความว่า.. เขาเป็นนักเรียนระดับชั้นสุดท้าย.. ร่างบางเดินเข้าโรงเรียนด้วยการตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆคน ด้วยเหตุผลที่ว่า.. ร่างบางนั้นรูปหน้าที่สวยงามรวมถึงน่าตาที่แสนจะน่ารักกว่าผู้หญิง ทำให้เขากลายเป็นจุดเด่นตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูรั้วโรงเรียนมา

“สวัสดีฮะ ผม ลี ซองมินฮะ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ” ร่างบางโค้งกับกลุ่มคนตรงหน้า

“คุณลีไปนั่งข้างคุณโจวเลยนะคะ” เสียงเรียบๆของครูประชั้นได้กล่าวขึ้น

ภายในห้องนี้ถูกจัดให้นั่งกันเป็นคู่ๆ แต่มีเพียงแค่โต๊ะเดียวที่หน้าคนเดียว และโต๊ะนั้นแหละ ที่ลีซองมินต้องไปนั่งด้วย โต๊ะนันเป็นโต๊ะข้างหน้าต่าง เรียกได้ว่าเป็นมุมมืดของห้อง เจ้าของโต๊ะนั้น มีแต่คนให้ฉายานามกับเขาว่าเป็นเทพบุตรลงมาเกิด เพราะนอกจากหน้าตาที่หล่อเหลาของเขาแล้ว เขายังมีความสามารถรอบด้านอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นทางด้านการเรียน ด้านกีฬา เขาก็ถูกเชิดชูอยู่เสมอ เข้ามีชื่อว่า.. ‘โจว คยูฮยอน’

ลีซฮงมินเดินเข้าไปนั่งข้างๆคยูฮยอน หากแต่ว่าชายที่ชื่อโจวคยูฮยอนไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงมองแต่เพียงภายนอกของหน้าต่าง ตนไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเด็กหนุ่นน่ารักได้เข้ามานั่งในที่ว่างของเขาแล้ว..

“เอ่อ.. ขอโทษนะฮะ” แค่เพียงปลายนิ้วมืออันแสนบอบบางนั้นได้สัมผัสลงกับไหล่หนา ก็ทำให้ร่างสูงนั้นตื่นจากพะวงของตนเอง

“นาย.. มานั่งตรงนี้ได้ยังไง แล้วนายเป็นใคร”

“อ่อ ขอโทษนะฮะ เมื่อกี้คงไม่ได้ฟังล่ะสิ ผมเป็นเด็กใหม่ฮะ อาจารย์ให้ผมมานั่งตรงนี้ ผมชื่อ ลี ซองมินฮะ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ” ร่างบางกล่าวพร้อมกับยิ้มให้

“อืม..” ร่างสูงกล่าวเพียงแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้สนใจอีกเลย

เมื่อร่างบางรู้ตัวว่าตนไม่ได้เป็นที่สนใจอีกต่อไป เลยหันกลับไปเริ่มต้นเรียนครั้งแรกในโรงเรียนแห่งใหม่นี้ หากแต่ว่า ถ้าร่างบางได้ลองสังเกตดีๆแล้ว ร่างบางจะรู้ด้วยว่า มีเจ้าของสายตาคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องร่างบางในความเงียบนั้น

“เฮ้อ.. ทำไมวันนี้เรายังหาเพื่อนไม่ได้เลยล่ะ ลีซฮงมิน” เสียงถอนหายใจในความเงียบ ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียน ทุกคนได้กลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงร่าบางคนนี้แหละ ที่ยังคงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปคนเดียว

ซองมินไม่ใช่คนที่เข้ากับคนอื่นยาก แต่ด้วยว่าเขาเป็นคนขี้อาย ทักใครก่อนไม่เป็น อีกอย่างคือตัวของเขาได้ย้ายมาเรียนที่นี่แบบกระทันหัน ทุกคนที่นี่มีเพื่อนเป็นของตัวเองหมดแล้ว มีแต่พียงเขาที่ย้ายเข้ามาตัวคนเดียว ไม่มีเพื่อนสักคน..

“ฮื้มม ยังมีคนกลับบ้านช้าเหมือนฉันด้วยหรอเนี่ย” เสียงของใครบางคนทางหน้าประตูพูดออกมา ทำให้ร่างบางที่กำลังนั้นคิดอะไรอยู่คนเดียวได้หันไปมองทางต้นเสียง

“เด็กใหม่นิ ลีซองมินใช่มั้ยล่ะ” ร่างเล็กที่เข้ามาภายในห้องพร้อมกับเดินไปหาซองมินเอ่ยขึ้นมา

“รู้จักผมได้ไงฮะ คุณไม่ได้อยู่ห้องนี้ไม่ใช่หรอฮะ” ซองมินมองร่างเล็กตรงหน้าด้วยความงง ยังมีเพื่อนห้องอื่นรู้จักเขาด้วยหรอ

“จะไม่รู้จักได้ไงล่ะ ฉันเป็นประธานนักเรียนนะ ถ้าไม่รู้จักนี่แย่แล้วล่ะ อ่อ ฉันชื่อดงเฮนะ ลี ดงเฮ ยินดีที่ได้รู้จัก” ร่างเล็กผู้เข้ามาใหม่แนะนำตัวให้กับซองมินได้รับรู้

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันฮะ คุณดงเฮ” ร่างบางยิ้มตอบรับด้วยความจริงใจ

“อะไรกัน ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหรอก เราเป็นเพื่อนกันนะ เรียกแบบนี้ก็ดูไม่สนิทกันสิ” ร่างเล็กของดงเฮเอามือของซองมินไปกุมไว้พร้อมกับสีหน้าที่จริงจัง

“เพื่อนหรอฮะ.. คุณดงเฮอยากเป็นเพื่อนของผมหรอฮะ” ที่ถามไม่ใช่เพราะไม่อยากเป็นเพื่อน แต่เพราะร่างบางกลัวว่าจะคิดไปเอง

“ก็ใช่น่ะสิ รึว่านายไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันหรอซองมิน..” ร่างเล็กดูเศร้าลงทันตาเห็น ไม่เพียงแต่ใบหน้าที่แสดงออกมาว่าเสียใจ แต่มีน้ำตาที่คลออยู่ภายในดวงตาเล็ก

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะฮะคุณดงเฮ ผมแค่กลัวว่าผมจะคิดไปเอง ผมน่ะ อยากจะเป็นเพื่อนกับคุณดงเฮจะตาย” ร่างบางจับมือของคนที่กำลังจะร้องไห้

“จริงๆนะ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” ร่างเล็กได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับเขย่าร่างบางของซองมินด้วยตวามตื่นเต้น

“จริงสิฮะ ผมจะโกหกคุณดงเฮทำไมล่ะฮะ” ร่างบางยิ้มด้วยความจริงใจ

“ในที่สุดฉันก็มีเพื่อนสักที..” ดงเฮพูดกับตัวเองด้วยเสียงที่เหมือนกับลมพัดผ่าน

“เมื่อกี้คุณดงเฮว่าไงนะฮะ”

“ป่าวหรอก ว่าแต่.. ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอ ว่าอย่าเรียกฉันว่าคุณน่ะ” ร่างเล็กหลอกดุซองมินเบา

“งื้อออ ขอโทษนะฮะคุณดงเฮ มันติดอ่า”

“ฉันบอกว่าอย่าเรียกคุณไง!”

“งื้อออ ฮะ ทราบแล้วฮะ”

“เลิกสุภาพกับฉันด้วยนะ”

“ฮะ 555”

“55555”

เสียงของทั้งคู่หัวเราะภายในห้องเงียบนั้น เป็นเสียงหัวเราะที่จริงใจตรงกันและกัน นี่แหละคำว่าเพื่อน เขาสองคนได้นั่งคุยกันเล่าเรื่องให้กันและกันฟังมากมาย แต่หารู้ไม่ว่า ไม่ได้มีแค่เขาสองคนที่รับรู้เรื่องนี้ แต่ยังมีอีกคน ที่แอบฟังมาตั้งแต่แรก..

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...