น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Inequality รักเรา...ไม่เท่ากัน

อ่าน 81,497
วิจารณ์ 1,178
แนว:
จำนวน:
43 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 11 ส.ค. 2556 19:44 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนหน้าใหม่ (46)
เด็กเข้าเรียน (172)
เด็กใหม่ (3)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1.

เขียนเมื่อ วันที่ 11 ส.ค. 2556 20:18 น.
•»

Inequality รักเรา...ไม่เท่ากัน

ตอนที่1

 

 

 

                น้ำตาที่รินไหลจากดวงตาคู่โศกหยดลงบนกรอบรูปสีขาวสะอาดตา ภายในบรรจุรูปของบ่าวสาวคู่หนึ่ง

 

เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องราวกับเจ้าหญิงยิ้มหวานให้กับกล้องอย่างเป็นสุขใจ ช่างต่างกับใบหน้าหล่อคมที่

 

บึ้งตึงของเจ้าบ่าว ดวงตาคมเรียวคู่นั้นไม่ได้แสดงออกถึงความสุขหรือยินดีในสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย....

 

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

 

ในเมื่อตอนนี้เธอและเขาคือสามี-ภรรยากัน เป็นสามีและภรรยาที่ชอบธรรมว่าด้วยพฤตินัยและนิตินัย...

 

เว้นก็แต่หัวใจ ที่ไม่ว่าจะอย่างไรภาณุก็ไม่มีวันจะมอบให้เธอ

 

ในเมื่อในสายตาของเขา เธอเป็นได้เพียงแค่เงา...ไม่มีชีวิต ไม่มีหัวจิตหัวใจ เป็นแค่ตัวอะไรสักอย่างที่เขาจะทิ้งจะ

 

ขว้างยังไงก็ได้ ไม่แม้แต่จะให้เกียรติในฐานะของภรรยา....แม้เธอจะพยายามแค่ไหน

 

แต่ดูเหมือนความพยายามก็จะสูญเปล่าอยู่ร่ำไป...

 

ในเมื่อหัวใจของเขาเป็นของผู้หญิงอีกคน...

 

ชีวิตคู่ที่ไม่ได้สุขอย่างในนิยายหรือละคร นำมาซึ่งความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจของเธอจนเป็นแผลเหวอะหวะ

 

ไม่มีวันเยียวยารักษาให้หายขาด และสักวันเธอคงต้องตายลงไปช้าๆพร้อมกับความทุกข์ตรมภายในหัวใจ

 

                 เป็นเรื่องยากที่คนๆหนึ่งจะรักใครไป โดยไม่หวังความรักตอบแทน เพราะนี่คือชีวิตจริง

 

ไม่มีใครแสนดีอย่างนางเอกในนิยายที่ต้องเป็นผู้เสียสละอยู่ร่ำไป หรือถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้เธอก็คงไม่ต่าง

 

อะไรกับนางมารร้ายที่กำลังพยายามทำให้ความรักของคนสองคนแตกหัก...

 

แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นเรื่องผิด แต่เธอไม่มีทางเลือก เพียงแค่คิดว่าหากวันใดที่เธอได้ความรักของเขา

 

ตอบแทนมา หัวใจดวงน้อยกลับเต้นไม่เป็นจังหวะราวกับคนขาดสติ บ่อยครั้งที่เธอมักจะเผยรอยยิ้มออกมาโดย

 

ไม่รู้ตัว จินตนาการไปไกลในวันที่เธอยืนเคียงคู่เขาโดยปราศจากข้อกังขาใดๆ มีลูกน้อยสักคนสองคน คงจะเพิ่ม

 

สีสันให้ชีวิตอันน่าหดหู่ของเธอไม่น้อยเลย ครอบครัวเล็กๆ คือความฝันของผู้หญิงคนหนึ่ง ความฝันของคนที่ไม่ได้

 

มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบอย่างเธอ มีคนที่รักอยู่เคียงข้างกาย มีพยานรักตัวน้อยๆคอยส่งเสียงร้องวอแว คอยเรียก

 

รอยยิ้มจากเธอและ...สามี

 

 

 

 

 

 

 

              ใบหน้าหล่อเหลาภูมิฐานทว่ามีดวงตาที่โศกไปไม่ได้น้อยกว่าบุตรสาว ทอดมองร่างเล็กของลูกสาว

 

ตัวน้อยที่เขาคอยประคบประงมเอาใจ...มากที่สุดเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำให้ได้

 

            แววตาสุกใสและรอยยิ้มหวานหยดที่ละม้ายคล้ายคลึงกับมารดาเมื่อได้พบกับชายหนุ่มรูปงาม

 

ประธานบริษัทหุ้นส่วนและที่สำคัญเป็นคนที่เขาหมายมั่นหมายใจจะให้มาดูแลแก้วตาดวงใจของเขา เมื่อเห็นว่าเด็ก

 

น้อยชอบพอชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย เขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะยอมรับคำทาบทามจากผู้ใหญ่ฝ่ายชาย โดยที่ไม่ยอม

 

สังเกตอะไรต่อมิอะไร หวังแต่เพียงว่าการแต่งงานของเด็กทั้งสองคนจะช่วยใช่บริษัทของเขามีความมั่นคงมากขึ้น

 

งานแต่งงานของทั้งคู่ถูกจัดในอีกหนึ่งปีถัดมา ทุกอย่างรวดเร็วจนเวลานี้ก็ล่วงเลยมาแล้วถึงสองปี...สองปีที่ผ่านมา

 

ทำให้เขาตระหนักได้ว่าเขาได้ทำลายแววตาสดใสและรอยยิ้มที่หยุดโลกไว้ทั้งใบของลูกสาวลง เด็กน้อยที่ซุกซน

 

ในสายตาของเขากลายเป็นเด็กที่นิ่งเงียบ ดวงตาคู่ที่เคยสดใส บัดนี้กลับหม่นหมอง ทิ้งไว้เพียงแต่แววตาโศกศัลย์

 

ทุกขณะจิต รอยยิ้มหวานหยดถูกปลดจากริมฝีปากอวบอิ่มและค่อยๆเลือนหายไป...

 

นานแรมปีที่เขาไม่เคยได้เห็นมันอีก จนกระทั้งตอนนี้...และไม่รู้ว่าธนันต์ธรญ์นั้นคิดอะไรอยู่

 

คงจะเป็นเรื่องดีไม่ใช่น้อย ไม่เช่นนั้นรอยยิ้มคงจะไม่ปรากฏบนใบหน้าสวยหวานแน่นอน...

 

ใครต่อใครก็บอกว่าแต่งๆกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง เขาก็คิดเช่นนั้น หากแต่เวลาได้พิสูจน์แล้ว...เขาคิดผิด

 

ยิ่งนานวันความสงสารระคนเห็นใจบุตรสาวยิ่งมากขึ้นทุกขณะ แม้จะไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่เขาก็แวะเวียนมา

 

เยี่ยมลูกสาวและลูกเขยอยู่เสมอ แม้จะไม่บ่อย แต่ก็พอจะสังเกตเห็นกำแพงสูงใหญ่ที่ภาณุสร้างไว้ระหว่างภาณุ

 

และธนันต์ธรญ์ ความห่างเหินของภาณุที่มีต่อบุตรสาวทำให้ความมั่นใจของเขาลดลงทุกวัน...

 

จนวันนี้มันแทบไม่มีเหลือ...ต่อไปนี้เขาคงขีดเส้นทางชีวิตของทั้งคู่ไปต่อไม่ได้อีก และหากต้องเลิกรากัน...

 

ก็คงจะไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

 

 

 

             “คุณพ่อ...”

 

             ร่างเล็กของธนันต์ธรญ์เดินเข้ามาหาร่างสูงดูภูมิฐานของบิดาก่อนจะพนมมือกราบลงบนบ่าแข็งแกร่งของ

 

ท่านอย่างคิดถึงสุดหัวใจ อ้อมแขนแกร่งดังเกาะกำบังที่จะคอยปกป้องลูกน้อยให้พ้นจากอันตรายทั้งปวงโอบกอด

 

หญิงสาวไว้อย่างแนบแน่น น้ำตาลูกผู้ชายของคุณกันต์คลอดวงตาคู่คมเมื่อรู้สึกได้ถึงร่างบอบบางที่สะท้านเบาๆ ยิ่ง

 

ทำให้คนเป็นพ่ออดสะท้อนใจไม่ได้

 

 

 

            “หนูสบายดีหรือลูก”

 

            คุณกันต์เอ่ยถามบุตรสาวในอ้อมทั้งที่กอดอย่างห่วงใย หญิงสาวตอบอู้อี้กับบ่าแกร่งของบิดา

 

ไม่ยอมปล่อยตัวออกจากอ้อมกอดของบิดาง่ายๆ ความน้อยใจและสิ้นหวังประเดประดังเข้ามาไม่เคยหมดสิ้นสักที

 

 

 

           “คุณพ่อมาหาฟางบ่อยๆนะคะ...ฟางเหงา”

 

           หญิงสาวออดอ้อนทันที เพราะตั้งแต่มารดาเสียไป ครอบครัวของเธอเปลี่ยนไป...

 

นานแค่ไหนแล้วก่อน ก่อนเธอเกิด หรือตั้งแต่เธอเกิด นั่นเป็นสิ่งที่เธอตอบตัวเองไม่ได้ รู้แต่ว่าตั้งแต่เล็กจนโต

 

ไม่มีเลยสักครั้งที่เธอจะได้อยู่ฉลองวันเกิดร่วมกับพ่อและแม่ ไม่มีพ่อและแม่ไปรับ-ส่งที่โรงเรียน คงมีแต่แม่เท่านั้น

 

ที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ เธอไม่มีแม้แต่พ่อให้ขี่คอเล่นเหมือนอย่างที่ใครเขามี อ้อมกอดของคนเป็นพ่อ

 

เธอก็เพิ่งจะรู้ว่ามันอบอุ่นเพียงใด เมื่อไม่ได้กอดท่านตั้งแต่ไหนแต่ไร ภาพที่แม่นอนร้องไห้ทุกคืนยังคงติดตรึงอยู่

 

ในความทรงจำไม่เคยจางหาย และตอนนี้เธอก็กำลังรู้สึกแบบที่ท่านรู้สึก

 

 

 

             “ได้ ได้สิลูก”

 

              คุณกันต์พยักหน้าเบาๆก่อนจะโอบกอดร่างเล็กของลูกน้อยไว้อย่างปกป้อง จริงอยู่ที่เขาไม่ใช่ลูก

 

ไม่มีทางรู้สึกได้ถึงความรู้สึกของธนันต์ธรญ์ แต่สายใยของพ่อ-ลูกทำให้เขารู้ว่าตอนนี้เธอคงจะทุกข์ตรมไม่น้อย

 

และเพื่อทดแทนในสิ่งที่ลูกสาวคนนี้ขาดมาตลอดเขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้

 

 

 

             เสียงรถที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของทั้งสองทำให้คุณกันต์รั้งร่างเล็กของลูกสาวออกจากอ้อมกอด

 

ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากใบหน้านวลและเอ่ยบอก

 

 

 

             “พี่เขากลับมาแล้ว ออกไปต้อนรับสิลูก เขากลับมาเหนื่อยๆ”

 

             หญิงสาวมองหน้าบิดาตาปรอย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ออกไปก็เท่านั้น ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่เคยเห็น

 

เธออยู่ในสายตาอยู่แล้ว จะออกไปให้เสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไม

 

 

 

          “เขาเห็นหน้าฟาง แล้วเขาจะได้เหนื่อยกว่าเดิมสิคะ”

 

           เสียงหัวเราะขื่นๆถูกเค้นออกมาจากลำคอของธนันต์ธรญ์ หญิงสาวยิ้มให้บิดาก่อนจะเดินออกมาจากสวน

 

หย่อมหลังบ้านที่เธอมักจะมาซ่องสุมอยู่บ่อยๆยามเหงา แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ร่างเล็กของเธอชนเข้ากับร่างสูงใหญ่

 

ของสามี และความที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอทรุดฮวบแต่ก่อนที่จะได้ไปนั่งเล่นอยู่บนพื้น ลำแขนแกร่งกลับรับร่าง

 

ของเธอไว้ก่อน

 

 

 

           “เดินให้มันดีๆหน่อย ตัวก็ผอมบางขนาดนี้ เดี๋ยวก็ได้แข้งขาหักกันพอดี ผมไม่ได้ว่างจนมีเวลาไปนั่งเฝ้า

 

นอนเฝ้าคุณหรอกนะ”

 

 

 

           “ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ เวลาของคุณคงมีไว้ให้เมียน้อยคนเดียวเท่านั้นแหละ!”

 

            ธนันต์ธรญ์ตอบสียงเย็นชา ไม่ใส่ใจกับสายตาดุดันที่กำลังจ้องมองเธออย่างเดือดดาล เดินลิ่วผ่านหน้า

 

ชายหนุ่มไป...พร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่ง น้ำตางี่เง่า...

 

 

 

 

 

              ภาณุมองตามร่างเล็กของภรรยาสาวไป มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

 

เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาจัดการไม่ได้ เป็นคนเดียวที่สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายในชีวิตของเขาไม่จบไม่สิ้น

 

เด็กสาวหน้าตาใสซื่อที่เคยได้พบเมื่อสามปีที่แล้ว ทำให้เขาไม่เคยได้ระคายใจว่าเธอจะเป็นเสี้ยนหนามตำใจมา

 

จนทุกวันนี้....และความรักของเขากำลังจะแตกหักไปพร้อมกับความรักที่เห็นแก่ตัวของเธอ ซึ่งเขายอมไม่ได้

 

และยิ่งกำจัดเธอออกไปจากชีวิตได้เร็วเท่าไร...ชีวิตของเขาก็จะกลับมามีความสุขเร็วเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................................................................................................................................

สวัสดีกับเรื่องใหม่ เนื่องจากตันเรื่องเก่า เลยมาเปิดเรื่องใหม่ เรื่องเก่าเอาไว้ก่อน อัพต่อเมื่อแต่งจบในคอม อิอิ

ภาษาเรื่องนี้อาจจะแปลกๆ เเต่เราคิดว่าอยากจะแต่งเหมือนนิยายที่แต่งจริงๆ ยังไงก็ลองอ่านกันดูนะ ชอบไม่ชอบก็

บอก

 เรื่องนี้ตั้งใจมาก จะเอาทุกคนร้องไห้ตามเลย อิอิ

ขอเม้นเป็นกำลังใจ ขอโหวตเป็นพลังหน่อยน้าาาาาาาา

 

 

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.8
โหวต 9.8 /10 คะแนน
จากสมาชิก 72 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.8 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.8 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...