น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Sassygirl VS Playboy : คลับรัก...(ฉบับ) รับเอาคืน

อ่าน 2,641
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 22 ต.ค. 2554 00:11 น.
ผู้แต่ง ซิuญoริต้า
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (1)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. บทนำ

เขียนเมื่อ วันที่ 22 ต.ค. 2554 00:58 น.

 

http://www.keedkean.com

 

ความรักเปรียบเสมือนเกมส์
ถ้าเล่นแล้วชนะ...เราก็จะมีความสุข
แต่ถ้าเล่นแล้วแพ้...เราก็จะเสียใจและเจ็บใจที่แพ้มัน
การเอาคืนจึงมักเกิดขึ้นได้เสมอ
เมื่อเราแพ้....

Chapter 1 : บทนำ


   'ขอโทษนะ... หลิวคิดว่าเราคงไปด้วยกันไม่ได้... เราเลิกกันเถอะตั้ม' 

   เสียงนุ่มๆ เปล่งออกมาจากริมฝีปากเรียวบางของหญิงสาวหน้าตาสะสวยระดับอั้มชิดซ้าย(เวอร์ตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย =O=^) เธอปลายตามองผู้ชายผมสีทองหน้าตาหล่อเข้มที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตานิ่งเรียบ ไร้เยื่อใยในน้ำเสียงของเธออย่างชัดเจน ผู้ชายผมทองตรงหน้ากำลังก้มหน้าก้มตาทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับชะงักค้างไปทันที เขาเหลือบตาขึ้นมองหญิงสาวร่างบางด้วยความตื่นตกใจ

   'วะ...ว่าไงนะ O_O ทำไมอยู่ๆ หลิวพูดยังงั้นล่ะ ล้อเล่นแรงจัง...'

   ชายหนุ่มยิ้มขบขำราวกับว่าสิ่งที่เธอพูดคือเรื่องตลก หญิงสาวถอนใจเหนื่อยหน่ายพร้อมกับดึงสร้อยข้อมือที่ชายหนุ่มซื้อให้เป็นของขวัญออกจากข้อมือซ้ายของเธอ เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจ ก่อนวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา 

   'ฉันพูดจริง! และก็ไม่ขำอะไรทั้งนั้น มันจบแล้วตั้มช่วยรับความจริงด้วย -_-^'

   'ทะ...ทำไมล่ะหลิว ตั้มไม่ดีตรงไหนเหรอ ตั้มจริงใจกับหลิวนะ จะมาเลิกกับตั้มง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะ'  พอเห็นสีหน้าเย็นชาของหญิงสาว ชายหนุ่มถึงกับรีบดึงมือเธอไปจับทันที เขาทำหน้าอ้อนวอนปนตกใจกับการบอกเลิกกะทันหันของเธอ

   'แล้วไงล่ะ ก็ใครบอกให้นายมาจริงใจกับฉันกันล่ะ เอาเป็นว่าเราอย่ามาเจอกันอีกเลยนะ จบกันแค่นี้ บาย ^^ ' 

    หญิงสาวดึงมือกลับอย่างเย็นชาแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมโบกมือลาชายหนุ่มที่ยังคงนั่งอึ้งอยู่ที่เดิม เธอคลียิ้มหวานที่ไม่ว่าผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องใจเต้นแรงให้กับชายหนุ่มตรงหน้า จากนั้นก็หันหลังแล้วพาร่างบางสมส่วนของเธอเดินออกจากร้านอย่างไม่ลังเล โดยมีเสียงเรียกของชายหนุ่มผู้ซึ่งกลายเป็นคนที่ถูกเธอเขี่ยทิ้งไว้เบื้องหลัง

   'เฮ้ย...หลิว อย่าไปนะ หลิว....ตั้มรักหลิวจริงๆนะ หลิว! ตั้มไม่ยอมเลิกกลับหลิวแน่!'

   หญิงสาวหยิบแว่นกันแดดสีชาขึ้นมาสวมพร้อมกับเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถแท็กซี่ที่บังเอิญผ่านมาพอดี เธอได้แต่นั่งพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย  ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคาสโนวี่ที่ชอบหักอกผู้ชายเป็นว่าเล่นหรอกนะ แต่เพราะสิ่งที่เธอทำ มันคืองานต่างหากล่ะ

   'ไปไหนดีครับ?'  โซเฟอร์วัยกลางคนหันมาพูดกับเธออย่างสุภาพ เธอจึงหันไปยิ้มให้พร้อมกับบอกที่อยู่ปลายทางนั่นก็คือบ้านของเธอนั่นเอง จากนั้นรถแท็กซี่ก็เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแกมทอง นั่งเหม่อมองครุ่นคิดถึงงานที่เธอทำมาร่วมสามปี งานที่มีชื่อว่า SassyGirl Club

   SassyGirl Club หรือ SG คลับ คือคลับที่เปิดไว้สำหรับรับเอาคืนพวกผู้ชายตัวแสบ สำหรับผู้หญิงทุกคนที่ต้องการล้างแค้นพวกผู้ชายเลวๆ ทั้งหลาย เป้าหมายส่วนมากของคลับมักจะเป็นพวกผู้ชายเจ้าชู้ เพลย์บอย ชอบหักอกสาวๆ เป็นว่าเล่น และนายตั้ม ก็คือเป้าหมายในภารกิจครั้งนี้ของเธอ


(Nuclear-Talk)


   เฮ้อ~

   ฉันกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยหน่ายพร้อมกับค่อยๆ แกะวิกผมสั้นสีช็อคโกแลตบนหัวออกด้วยความชำนาญ ทุกครั้งที่ทำภารกิจฉันจะต้องทำตามกฎเหล็กของคลับ นั่นก็คือการปลอมตัว การทำงานใน SG คลับ เราจะให้เป้าหมายรู้ไม่ได้ว่าตัวจริงของเราเป็นใคร ชื่ออะไร เพราะฉะนั้นชื่อหลิวที่นายตั้มเรียก จึงเป็นแค่ชื่อปลอมๆ ของฉันเองค่า ^^

   ชื่อจริงของฉันก็คือนิวเคลียร์ค่ะ ^^ (ร้ายดีมั้ย) ฉันเรียนอยู่ ม.6 โรงเรียนนานาชาติเซนต์มารีอา ซึ่งเป็นโรงเรียนหญิงล้วน ไม่ต้องแปลกใจว่าพวกเราทำภารกิจกันได้ยังไงโดยที่ยังไม่โดยผู้ชายหน้าไหนจับได้ ก็เพราะว่าโรงเรียนเรามีแต่ผู้หญิงไงค่ะ อีกอย่างผู้หญิงที่มาเป็นลูกค้าที่น่ารักของคลับเรานั้น ส่วนใหญ่มักจะเป็นเด็กนักเรียนในโรงเรียนทั้งนั้น

  ~รักแท้มันคืออะไร~ตับไต้ไส้พุง~หรือร้ากกางเกงที่นุงง~

   เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นจากกระเป๋าสะพาย ในขณะที่ฉันกำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองของบ้าน ฉันรีบควานหาก่อนที่จะโดนไอ้พี่ชายตัวดีมันตะโกนด่า เนื่องจากไปรบกวนโสตประสาทขณะที่มันกำลังนอนตีพุงดูโทรทัศน์สบายใจอยู่บนโซฟา

    ติ๊ด!

   'ฮัลโหล... ฉันกรองเสียงรับสายเนือยๆ'

   [นิวเคลียร์...แกอยู่ไหนวะ]   เสียงยัยครีมเพื่อนรักดังมาจากปลายสาย

   'อยู่บ้านดิ ทำไมว่ะ นี่ฉันเพิ่งจะเหยียบบันไดบ้านเองนะแก -*- มีไรอ่ะ'  ฉันเดินขึ้นบันไดต่อจนไปถึงหน้าประตูห้อง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปท่ามกลางความมืดสลัว แอบน่ากลัวแฮะ -O-;;

   [อ้าว แล้วไหนแกบอกว่าจะไปบอกเลิกตั้มไง เสร็จแล้วหรอ?] 

   'เออดิ ตั้มมันเบๆ อยู่แล้ว มันหลงฉันจะตาย'  หลังจากความหาสวิตไฟเจอฉันก็รีบโยนกระเป๋าสะพายลงบนที่นอนพร้อมกับกระโดดขึ้นไปนอนเกลือกกลิ้งอย่างสบายอุรา ^Q^

   [อ่านะ ฉันว่าที่มันหลงอ่ะ มันหลงนังหลิวมากกว่า ไม่ใช่แกหรอกนะนังคนหลงตัวเอง =O=]

   'นี่แกจะโทรมากวนเส้นฉันใช่มั้ย ฉันจะได้วาง =_=^'

   [เฮ้ยๆๆ เดี๋ยวสิไอ้บ้า ฉันมีธุระย่ะ ชิๆ แกนี่นะ ฉันเสียตังค์โทรไปหาแกนะ ยังจะมาบ่นอีก] ฉันกรอกตาขึ้นอย่างรำคาญ เพราะเสียงยัยครีมมันช่างแสบแก้วหูมาก  [คืองี้ ปูเป้บอกให้ฉันโทรมาบอกแกอ่ะ ว่าพรุ่งนี้จะมีน้องใหม่เข้ามาในคลับ ก็เลยอยากให้แกรู้ล่วงหน้าก่อน]

   'หา! O_O อะไรกัน! แค่เราสี่คนในคลับยังไม่พออีกเรอะ แล้วเด็กใหม่จะได้เรื่องมั้ยเนี่ย ถ้าทำให้เรื่องแตกขึ้นมาจะทำยังไงฟะ'   ฉันลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างเซ็งๆ ให้ตายดิ หาเรื่องอีกแล้วไงยัยบ้านี่ ถือว่าตัวเองเป็นหัวหน้าคลับหรือไงกัน =_=^^

   [ก็ไม่รู้วะ ยังไงค่อยว่ากันอีกทีล่ะกัน เดี๋ยวฉันไปทำภารกิจก่อน แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะเว้ย]

   'เออๆ ไว้เจอกัน'

   ติ๊ด!

   ฉันนั่งครุ่นคิดเรื่องเด็กใหม่สักพักก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ลางสังหรณ์กำลังบอกฉันว่าค่อจากนี้จะเกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้นอีกแล้วน่ะสิ...

   โรงเรียนนานาชาติเซนต์มารีอา

   ชมรมแฟชั่น(SG คลับ) 

   'เอาล่ะ มาครบกันหรือยังจ๊ะทุกคน ฉันจะได้แนะนำสมาชิกใหม่ให้รู้จัก ^_^'  ปูเป้หัวหน้าคลับเอ่ยขึ้น หลังจากที่ฉัน ครีม โบลิ่ง และหนามเตยเข้ามานั่งรวมตัวกันอยู่ในคลับโดยพร้อมเพรียง ไม่อยากจะบ่นเลยว่าเวลาพักเที่ยงที่แสนมีค่าของฉันและทุกคน ต้องหมดไปกลับการแนะนำตัวเด็กใหม่ที่แสนจะไร้สาระสิ้นดี -*-

   'งั้นเข้ามาแนะนำตัวเลยจ้ะ ^^'

   ปูเป้หันไปส่งยิ้มให้กับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนนึงที่กำลังเดินเนิบๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทางขัดเขิน  ดูจากหน้าตาท่าทางแล้วน่าจะอยู่ประมาณมอห้า แต่ที่สำคัญฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เด็กคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าห้องแล้วส่งยิ้มที่คิดว่าแบ๊วสุดฤิทธิ์ให้ทุกคน(นี่แกอคติอะไรนักหนาฟะ:เสียงจากผู้อ่าน)

   'สวัสดีนะค่ะพี่ๆ ทุกคน ชื่อยิปซีนะค่ะ ^^ เพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เป็นวันแรก ฝากตัวด้วยค่ะ' พูดจบเด็กคนนั้นกฌโค้งตัวให้นิดเป็นการฝากตัว

   'ว่าไงนะ...! เพิ่งย้ายมาเรอะ ทำไมปูเป้ถึงรับเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายมาล่ะ -_-^' ฉันสวนขึ้นทันทีที่ยัยยิปซีนี่พูดจบ ว่าแล้วไงล่ะ ถึงว่าทำไมไม่คุ้นหน้ายัยเด็กนี่เลย ฉันตวัดสายตามองปูเป้นิ่งๆ จนยัยนั่นถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก ยัยนี่เล่นบ้าอะไรเนี่ย ไม่ตลกเลยนะ!

   'นั่นสิ ไม่กลัวปัญหาจะตามมาทีหลังเรอะ -_- ' หนามเตยลุกขึ้นยืนกอดอกด้วยความไม่ค่อยพอใจ(ยัยนี่เป็นประเภทขี้หงุดหงิดอ่ะนะ) พร้อมกับปรายตามองยัยเด็กยิปซีนิ่งๆ

   'เอ่อ...คืออย่างนี้นะสาวๆ ยิปซีเป็นน้องสาวของเพื่อนฉัน แล้วก็เพิ่งย้ายมาเรียนม.5 ที่นี่” ปูเป้จับไหล่ยิปซีเบาๆ พร้อมกับหันมามองพวกเราทีละคนเพื่ออธิบาย “คือจริงๆ แล้ว น้องเขาอยากทำงานที่ SG อ่ะ ฉันก็เลยให้เขาลองดู'

   'ลองดูเนี่ยนะปูเป้ ไม่ตลกเลยนะ! แล้วถ้าเกิดพลาดขึ้นมาล่ะ'

   ต้องบอกว่าตอนนี้ฉันอารมณ์เสียอย่างแรง ไม่ใช่ว่าฉันอคติหรือมีปัญหาอะไรกับเด็กยิปซีนั่นหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าฉันค่อนข้างจะเคร่งครัดกับกฎมากจนปูเป้เองยังไม่ได้ครึ่งของฉันเลย และตอนนี้ปูเป้กำลังจะทำให้ SG คลับต้องเสี่ยงอย่างสุดๆ ความลับในการทำงานของคลับนี้จะต้องถูกเปิดเผยถ้าเด็กคนนี้ทำภารกิจล้มเหลวหรือเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น มันก็คงจะมีเรื่องวุ่นๆ เกิดขึ้นอีกมาก มันไม่คุ้มเลยนะที่จะเสี่ยง

   'อ่า...นิวเคลียร์แกใจเย็นๆ ก่อนสิ คือฉันเข้าใจนะ แต่แกจะไม่ให้โอกาสน้องเค้าหน่อยเหรอ อีกอย่างนึงตอนนี้ภารกิจก็เข้ามาเยอะซะด้วย ลำพังพวกแกสี่คนยังวิ่งรอกไม่พออีกเหรอ พวกแกรับภารกิจกันที คนละสองสามภารกิจ ไม่เหนื่อยกันบ้างหรือไง ฉันก็แค่อยากหาคนมาช่วยแบ่งเบาให้นะ'  ปูเป้อธิบายช้าๆ เพื่อโน้มน้าวจิตใจเราทั้งสี่ ครีมกับโบลิ่งพยักหน้ารับรู้เล็กน้อย ส่วนหนามเตยยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม

   'เอ่อ... พวกพี่ค่ะ ให้ยิปซีลองทำเถอะนะค่ะ ยิปซีเองก็เคยทำงานแบบนี้มาบ้างแล้ว เพราะว่าเพื่อนๆ ที่โรงเรียนเก่าเคยมาขอร้องให้ช่วย พอย้ายมาที่นี่ยิปซีก็เลยอยากลองทำดูบ้างนะคะ ยิปซีสัญญาค่ะว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครแม้แต่พี่ชายตัวเอง' ยิปซีอธิบายอย่างฉะฉาน ฉันเดินหรี่เข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะเดินวนรอบๆ ตัวเด็กคนนั้นเพื่อพิจารณาส่งผลให้ยัยเด็กยิปซีตัวสั่นนิดๆ ฉันปรายตาขึ้นมองหน้ายิปซีนิ่งๆ พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

   'เธอรู้เรื่องกฎของ SG คลับหรือเปล่า -_-'

   'รู้ค่ะ' 

   ยิปซีก้มหน้าก้มตาหวาดๆ นี่ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอย่ะ >_< ฉันออกจะสวย(อ้วกกก)

   'ถ้างั้นเธอบอกฉันหน่อยสิ ว่ามีกฎอะไรบ้าง -_-'

  ทุกคนมองฉันเป็นตาเดียวอย่างกับว่าฉันกลายร่างเป็นไอรอนแมนงั้นแหละ >_< อะไรกันย่ะ! ฉันก็แค่ถามเรื่องกฏเฉยๆ ไม่ได้จะงับคอยัยเด็กนี่สักหน่อย -_-^^

   'เอ่อ... '  ยิปซีตัวสั่นเพิ่มขึ้นอีก มือทั้งสองข้างขย่ำกระโปรงตัวเองเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ปูเป้เดินมาจับแขนยิปซีเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ พอฉันตวัดสายตามองยัยนั่นรีบถอยไปยืนที่เดิมทันที

   'เธอจะกลัวยัยนิวทำไมย่ะยัยบ้า >_< นี่เธอเป็นหัวหน้าคลับไม่ใช่เรอะ' โบลิ่งกระซิบใส่ปูเป้เบาๆ (แต่ฉันได้ยินนะ >_<) ยัยนั่นชักสีหน้าหวาดๆ พร้อมกับทำปากขมุบขมิบ

   'ใครจะสู้ล่ะ เวลายัยนี่เอาจริงน่ะ น่ากลัวยิ่งกว่าผีห่าซาตานซะอีก นางมารร้ายชัดๆ =O=;;'

   อ่านะ =O=;;; <<< ฉันได้ยินนะ!

   'ว่าไงล่ะ เธออยากเข้า SG คลับ แต่กลับไม่รู้กฏของที่นี่สักข้อ... ไม่ไหวมั้ง ฉันว่าเลิกคิดเถอะ'  ฉันส่ายหัวนิดๆ ก่อนจะใช้สายตาดุๆ หันไปมองปูเป้ที่ยืนหน้าซีดอย่างกับผีดิบ หลังจากนั้นก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องไปแต่ยิปซีกลับเดินเข้ามาดึงเสื้อฉันไว้ซะก่อน ฉันเลยตวัดสายตากลับไปมองนิ่งๆ

   'งั้นยิปซีขอเวลาหนึ่งวันค่ะ! ยิปซีจะรีบกลับไปท่องกฎของ SG คลับมาให้พวกพี่ฟังนะค่ะ '  ยัยเด็กนั่นพูดเหมือนจะร้องไห้จนฉันต้องขมวดคิ้วมุ่นใส่ เธอจะร้องหาพระแสงอะไรเนี่ย -*- ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอสักหน่อย ฉันหันไปมองทุกคนที่อยู่ในห้อง และทั้งหมดก็พยักหน้าให้ฉันอย่างพร้อมเพรียง -_-^^

   เฮ้อ... เอากับเค้าสิ วอนหาเรื่องซะแล้ว -_-^^^

   'ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันใหม่ละกัน'  ฉันเหลือบมองปูเป้ที่แสดงความดีใจกับยัยเด็กยิปซีอย่างออกนอกหน้าด้วยความหมั่นไส้ พอยัยนั่นหันมาเห็นหน้าฉันเท่านั้นแหละรีบหุบยิ้มทันที -*-

   'นี่ๆ ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย งั้นฉันไปเรียนก่อนนะ พักนี้ยิ่งเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่' หนามเตยพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด แล้วก็เดินออกไปจากห้อง ส่วนยัยครีมก็รีบวิ่งเข้ามาหาฉันและโยนนิตยสารเล่มโปรดของมันใส่โต๊ะตรงหน้าฉันอย่างจงใจ ฉันนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเซ็งๆ พร้อมกับปรายตามองสีหน้าเบิกบานของยัยเพื่อนรักด้วยความเหนื่อยหน่าย

   'อะไรของแกวะ ฉันไม่มีอารมณ์มาอ่านหรอกนะย่ะ -*-'

   'โธ่...ยัยนิว ฉันจะให้แกดูข่าวของไลท์สุดหล่อต่างหากล่ะ >///< กรี๊ดๆ'  ยัยครีมหยิบนิตยสารขึ้นมาเปิดอ่านพร้อมกับเอาหน้าซุกเข้าไปในนิตยสารแล้วส่งเสียงร้องกรี๊ดๆ อย่างกับชะนีถูกน้ำร้อนลวก เป็นอะไรของแกย่ะ >_< มดลูกขยับหรือไง กรี๊ดอยู่ได้ -_-^

   'ฉันไปเรียนดีกว่า เชิญแกบ้าผู้ชายต่อไปเถอะย่ะ' แล้วฉันก็ลุกออกไปจากห้อง พร้อมกับเสียงของยัยครีมที่ตะโกนตามหลังมาอย่างไม่ขาดสาย ให้มันได้ยังงี้สิ เพื่อนเลิฟ!

   'อะ..อ้าวๆ ยัยนิว! O_O แกจะรีบไปไหนอ่ะ อ๊ายๆๆ รอฉันด้วยสิแก แก๊ๆๆ'

 

    เฮ้อ...เป็นแบบนี้ทุกวันแหละค่ะ ยัยครีมน่ะ เป็นพวกบ้าคนหล่อ ทั้งที่ตัวเองหน้าตาสวยจนถึงขั้นน่ารักมากๆ เลยล่ะ ปากนิด จมูกหน่อย แก้มป่องๆ อย่างกับตุกตาเดินได้แน่ะ(ถ้ามันไม่ขยับปากพูดนะ -O-) แต่ไม่รู้ทำไมยัยนี่ถึงบ้าผู้ชาย(หล่อ)สุดติ่งเลย เวลาอยู่กับยัยนี่ทีไรมักจะได้ยินชื่อผู้ชายคนโน่นที คนนี้ทีไม่ซ้ำหน้า ซึ่งฉันไม่ค่อยรู้จักหรอกบางรายไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ >_< ก็แหม... ฉันมันเป็นพวกประเภทแอนตี้ผู้ชายอ่ะ แต่ไม่ใช่ว่าฉันเบี่ยงเบนนะ >_< แค่มีภูมิคุ้มกันดีมากกว่าเวลาเจอภารกิจที่ต้องไปจัดการกับพวกผู้ชายหล่อๆ เนี่ยนะ ฉันค่อนข้างที่จะสบายๆ ไม่เสียดายเวลาตัดสัมพันธ์ แต่ยัยครีมนี่น่ะสิ มานั่งเฮิร์ทประจำเลยว่าไม่อยากเลิก ฉันแหละเซ็งกับยัยนี่จริงๆ 
  
   แต่สุดท้ายยัยครีมก็ต้องจำใจเลิกล่ะนะ เพราะเราจะทำผิดกฎไม่ได้ฉันจึงจริงจังกับเรื่องกฎมากและก็กลัวที่จะต้องโดนยุบคลับนี้มากเช่นกัน คลับนี้เป็นเหมือนที่พักพิงสำหรับฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันเด็ดขาด!

   ผู้หญิงที่อยู่ใน SG คลับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นยัยครีม โบลิ่ง หนามเตย หรือแม้แต่ฉัน ทุกคนต่างก็เคยเจ็บช้ำจากผู้ชายมาทั้งนั้นแหละ ไม่งั้นพวกเราคงทำงานพวกนี้ไม่ได้หรอก นอกจากเราต้องมีความแค้นหรือฝั่งใจกลับพวกผู้ชายอยู่ลึกๆ 

   สำหรับตัวฉันเองก็อยู่ใน SG คลับมาจะสามปีแล้วมั้ง ฉันเข้าคลับนี้มาตั้งแต่ยังไม่ประสีประสาเลยด้วยซ้ำ เพียงเพราะผู้ชายเลวๆ คนนึงที่พยายามจะทำร้ายฉันด้วยมือของคนที่ฉันคิดว่ารักในตอนนั้นนั่นแหละ โชคดีที่ฉันได้รับความช่วยเหลือจากพี่ปลายฟ้าหัวหน้าคลับคนเก่าของ SG คลับ พี่ปลายฟ้าช่วยฉันไว้จากน้ำมือของผู้ชายเลวๆ คนนั้น มันกำลังจะขืนใจฉันภายในบ้านของเป้าหมายที่เป็นภารกิจของพี่ปลายฟ้าพอดี พี่เขาเลยเข้าไปช่วยฉันไว้ทัน ถ้าไม่ได้พี่ปลายฟ้าช่วยไว้ในวันนั้น ชีวิตฉันคงแปดเปื้อนไม่มีชิ้นดีไปนานแล้ว... 

    หลังจากนั้นเพียงไม่นานพี่ปลายฟ้าก็ชักชวนให้ฉันเข้ามาอยู่ใน SG คลับ ซึ่งฉันตอบรับโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลยล่ะ SG คลับช่วยสร้างเกราะคุ้มกันจากพวกผู้ชายให้ฉันทีละนิด จนทุกวันนี้ฉันไม่เคยหวั่นไหวให้กับพวกผู้ชายหล่อๆ อีกเลย จนโดนกล่าวหาว่าเป็นผู้หญิงเย็นชา ไร้ความรู้สึกไปโดยปริยาย

    'ยัยนิว... ยัยนิวโว้ยยยย'

    เฮือก O_O ฉันหลุดจากห้วงแห่งความคิดทันทีเมื่อเฮียนัทตะโกนใส่หู ฉันตวัดสายตาเคืองๆ ใส่เฮียที่นั่งอยู่ด้านข้าง

    'อะไรล่ะเฮีย -*- มาตะโกนใส่หูทำไมเนี่ย เดี๋ยวเค้าก็หูหนวกกันพอดี' ฉันแหวใส่พี่ชายตัวดี ในขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารมื้อค่ำกับป๊าและม้าอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่แสนอบอุ่น ครอบครัวเรามีกันแค่สี่คนน่ะค่ะ สี่คนจริงๆ คนรับใช้ไม่มี T^T

    'ก็ฉันเรียกแกดีๆ แล้วไม่หันเองนี่หว่า มั่วแต่นั่งเอ๋ออยู่ได้ -*-'

    แง้ว >_< ไอ้พี่บ้า ว่าใครเอ๋อย่ะ ฉันออกจะน่ารักปานนี้ (=O=;;)

    'ชิๆ ไม่กินแล้ว ไปนอนดีกว่า คุยกับเฮียมาก เดี๋ยวจะเอ๋ออย่างที่เฮียพูด' ฉันรวมช้อนวางไว้บนจานเรียบร้อยก่อนลุกขึ้นยืนพร้อมกับสะบัดหน้าหนีเฮียนัทอย่างมีจริตแล้วเดินขึ้นบันไดไป

    'เหมือนฉันอยากคุยกับแกตายแหละ ยัยเอ๋อเอ๊ย -*-'

    'จุ๊ๆ ตานัทอย่าว่าน้องอย่างนั้นสิลูก -*-'

    “=O=” (เฮียนัท)

    “^.^+”(ฉันเอง)

    ฮิฮิ้...สมน้ำหน้าไอ้พี่บ้า โดนม้าดุเลย แบร่ๆๆๆ

    ฉันหันมาแลบลิ้นแล้วทำหน้าทะเล้นใส่เฮียนัทแบบไม่ให้ม้าเห็น เฮียทำท่าจะปาช้อนใส่ ฉันเลยรีบวิ่งหนีขึ้นบันไดอย่างติดเทอร์โบ เฮ้อ~เนี่ยล่ะน้า ครอบครัวที่ฉันรัก ^_^

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อยากอ่านก็อ่าน อยากเม้นก็เม้นนะค่ะ

ไรเตอร์ไม่บังคับ ^^

ที่เขียนเพราะอยากจะเขียน เพราะมันคือสิ่งที่ไรเตอร์รัก

ถึงไม่มีใครอ่านก็ขอให้ไรเตอร์ได้เขียนก็พอค่ะ

อยากวิจารณ์ก็เชิญตามสบายนะค่ะ

แล้วไรเตอร์จะเอามาปรับปรุง

ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะค่ะ

^_^ >>>> LOVE มากมายจาก (นู๋ฟาง)

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

10
โหวต 10 /10 คะแนน
จากสมาชิก 1 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

10 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

10 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

10 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...