น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Reprobate of you ยอมเป็นคนเลวของเธอ

อ่าน 32,958
วิจารณ์ 885
แนว:
จำนวน:
25 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 14 พ.ย. 2554 20:52 น.
ผู้แต่ง StrawberryTKCuTe
ขีดเขียนในตำนาน (648)
นักเขียนอนุบาล (1133)
เด็กหัดอ่าน (193)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 2. I wanna love and kill you

เขียนเมื่อ วันที่ 15 ม.ค. 2555 20:06 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 6 พ.ค. 2556 19:36 น. โดย เจ้าของบทความ )

«•
•»

 

 

 

                          I wanna love and kill you

 

                                 "ฉันจะรักคุณช้าๆ...และจะฆ่าเมื่อคุณหมดความหมาย!"

 

 

 

 

     

          ดวงตากลมโตของร่างงามฝั่งตรงข้ามเพ่งมองมาทางสองหนุ่มอย่างท้าทายเชื้อเชิญ เรียวปากอวบอิ่มสีแดงสดที่ถูกเจ้าตัวทาเคลือบด้วยลิปสติกช่างดูขัดกับใบหน้าหวานหยดนั่น แต่ก็ความสวยงามผุดผ่องของเธอกลับไม่ดูขัดหูขัดตาไปด้วยเสียเลย  สองชายอ้าปากค้างตะลึงกับความงดงามของร่างทั้งสองที่ดูเหมือนว่าพวกเธอเองก็มีทีท่าว่าสนใจเขาทั้งคู่เช่นเดียวกัน

 

 

 

“ชอบว่ะ  ท้าทาย น่าค้นหา ผู้หญิงบ้าอะไรกัน” 

 

 

 

          โทโมะสบถออกมาอย่างหลงใหลในรูปลักษณ์ของหญิงสาวที่ไม่แม้แต่จะรู้จักกันมาก่อน เขามองเธออย่างไม่กระพริบตา ทุกการกระทำ ทุกอิริยาบถ  ก่อนที่ป๊อปปี้เพื่อนรักของเขาจะเอ่ยแซวพลางกระทุ้งข้อศอกเข้าที่ช่องเท้าของเขาเป็นเชิงหยอกเหย้าเบาๆ

 

 

 

“แหม  ผู้หญิงสำหรับแกก็สวยทุกคนนั้นแหละโว้ย เอาจริงๆนะ คนอย่างแกนะ คลำไม่มีหางก็เอาหมดแล้วโว้ย ฮ่าๆ” 

 

 

 

 

 

         ร่างสูงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แต่แทนที่อีกคนจะหัวเสียใส่อย่างที่เก่าก่อนเขาชอบทำ คราวนี้โทโมะกลับนั่งยิ้มเฉยไม่รู้สึกอะไรกับคำที่เพื่อนรักพูด สายตาคมกริบดั่งมีดที่พร้อมจะเฉือนเนื้อเพ่งมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามไม่วางตา

 

 

 

 

 “เฮ้ย ชอบจริงเหรอว่ะ? แล้ว...มีตั้งสองคน ชอบคนไหนละเนี่ย อย่าบอกนะว่าทั้งสอง”

 

 

 

“หึ  ผู้หญิงผมยาวฉันเจอมาทั้งชีวิตแล้ว จะลองผมสั้นสุดเปรี้ยวคนนั้นหน่อย จะเป็นไรไป”  โทโมะเอ่ยด้วยรอยยิ้มร้ายจนป๊อปปี้ร้องอ๋อเมื่อเห็นว่าตนไม่ได้หมายตาผู้หญิงคนเดียวกันกับเพื่อน หากแต่เป็นสาวบาร์บี้ผมลอนคาราเมลที่นั่งขนาบข้างเพื่อนของเธอต่างหากที่หมายตา

 

 

 

 

 

 

 

 

“แก้ว เขาน่ากลัวเกินไป อย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเลยจะดีกว่า ฉันเป็นห่วงแกนะ”

 

 

 

 

        ร่างเล็กลอบมองชายหนุ่มทั้งสองฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาหวาดๆเมื่อเห็นสายตาอีกคนที่จ้องมองเพื่อนเธอราวกับจะกลืนกินไปทั้งตัว จึงเอ่ยเตือนสติเพื่อนสาว ใช่แล้ว...แก้วกับเธอไม่ได้มาเลี้ยงฉลองกันที่แก้วสามารถเอาชนะการแข่งขันของวันนี้ได้ แต่หากเพราะต้องการมาดักรอชายหนุ่มคนนี้เสียมากกว่า ชายหนุ่มคนนั้นที่ว่าก็คือ โทโมะ ผู้จัดการโรงแรมฟาเบียงที่เธอพยายามทุ่มเทกับการฝึกฝนเพื่อที่จะเอาชนะจนสามารถแฝงตัวเข้าไปทำงานในโรงแรมได้  นั่นเป็นนิมิตรหมายอันดีที่แก้วจะสามารถเข้าหาเขาได้อย่างใกล้ชิด แล้วเริ่มแผนการ ปลิดชีพหัวใจของเขา!

 

 

 

“ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ฉันต้องการก็คือ แก้แค้นนายโทโมะ ฉันจะทำให้เขาเจ็บเสียยิ่งกว่าที่พี่พิมเคยเจ็บ เคยทรมานจนต้องเป็นแบบทุกวันนี้!” 

 

 

 

          หญิงสาวกัดฟันกรอดด้วยความโมโหที่ไม่ว่าเธอจะอยู่ ณ ที่แห่งใด ความข้นคิดก็ยังสามารถให้เธอนึกถึงสภาพพี่สาวตนเองได้เสมอ  จนฟางนึกเป็นห่วงความปลอดภัยของเพื่อนสาวเกรงว่าเธอจะได้รับอันตรายจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่า ร้ายกาจ อย่างเขา

 

 

 

 

“แกจะไม่ทบทวนใหม่อีกสักครั้งเหรอแก้ว?” 

 

 

 

          สาวผมลอนสีคาราเมลเอ่ยทักท้วงเพื่อนสาวคนสนิท แววตาเป็นประกายของเธอฉายแววความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด หวังเหลือเกินว่าคำตอบของเพื่อนรักที่เธอเพียรถามรอบที่ร้อยแปดของวันจะเป็นไปตามี่เธอนึกปรารถนา แต่ทว่า...

 

 

 

“คนอย่างฉัน .. ลองถ้าได้เดินหน้าแล้ว ไม่มีวันที่ฉันจะถอยกลับเป็นอันขาด!!”

 

 

 

“...”

 

 

 

“ฉันรู้ .. รู้ว่าแกเป็นห่วงฉัน แต่เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ ถ้าแกไม่พร้อมฉันไปเอง”

 

 

 

 

“เดี๋ยวสิแก้ว เฮ้อ..แกนี่น้า ดื้อจริงๆ เอาล่ะในเมื่อแกไม่กลัวฉันก็ไม่กลัว ฉันไปด้วย”  เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมอย่างไรเพื่อนรักอย่างแก้วก็ไม่มีทางรับฟัง จำต้องร่วมมือกับแก้วเพื่อเป็นการช่วยเหลือเพื่อนรัก 

 

 

 

 

“ฉันจะเป็นฝ่ายคุมเกมส์” 

 

 

 

          แก้วบอกกับฟางอย่างมาดมั่นก่อนจะลุกจากเก้าอี้เพื่อเตรียมจู่โจมเป้าหมาย ฟางลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่เกรงว่าการกระทำในครั้งนี้ของเพื่อนรักจะนำความเสียหายมาสู่ตัวแก้วเอง หญิงสาวนึกหวาดหวั่นอยู่แต่เพียงในใจไม่ได้ปริปากบอกแก้วไป เพราะอย่างไรแก้วก็คงไม่ฟัง

 

 

 

 

 

 

         ร่างระหงส์ของหญิงสาวนัยน์ตาเฉี่ยวอย่างแก้วมุ่งหน้ามายังโต๊ะที่โทโมะกับป๊อปปี้นั่งอยู่  สองหนุ่มยิ้มหวานรับการมาเยือนของหญิงสาวพร้อมด้วยแววตาหวานฉ่ำ เขาทั้งสองอุทานออกมาด้วยความคิดที่ว่า ตนเองมีเสน่ห์มากล้นจนทำให้หญิงสาวที่เพียงแค่สบตากันหลงใหลจนถึงขนาดยื่นอ้อยเข้าปากช้างเต็มที่

 

 

 

 

 

          ร่างเพรียวบางที่สมพร้อมไปด้วยทรวดทรงองค์เอวที่สมบูรณ์แบบและงดงามเดินย่างเข้าหาเขาอย่างอ้อยอิ่งจนเขาอยากจะร้องเรียกให้เธอเดินมาให้ถึงโดยไว  ทรงผมซอยสั้นสีน้ำตาลทองประกายแสดขับรับกับผิวกายขาวนวลยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจต่อชายผู้ผ่านมาพบเห็น  ปากนิดจมูกหน่อยของเธอชักทำให้โทโมะหมดความอดทนกับการรอคอยอยากจะกระชากตัวหญิงสาวเข้ามากอดรัดฟอนฟัดเสียให้หนำใจ

 

 

 

 

 

       เข็มกลัดระยิบระยับที่ติดอยู่บนอกข้างซ้ายกับเดรสสีแดงสด ชุดเดรสสั้นรัดเหนือเข่าเป็นเนื้อผ้าลูกไม้ออร์แกนซา เรียกความเซ็กซี่เย้ายวนใจ  โชว์ขาขาวเรียวระหงยั่วใจชายที่มองผ่าน ค่ำคืนนี้เธอเป็นดั่งแม่เหล็กใหญ่ที่ดึงดูดชายหนุ่มจากทั่วสารทิศให้เหลียวกลับมามอง แต่เธอก็เลือกที่จะเดินมาหยุดต่อหน้าเขา!

 

 

 

 

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่า ... เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?”  หญิงสาวเอ่ยถามเสียงยวนเหย้าจนชายหนุ่มเคลิบเคลิ้ม ก่อนจะตอบรับคำถามร่างเล็กนั้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คำตอบเสแสร้งมารยา อย่างที่เขาเคยใช้มากับหญิงสาวทั่วไป

 

 

 

“เราคงจะได้รู้จักกันคืนนี้แน่ๆครับ แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าคนอย่างผมจะรู้จักคุณล่ะ ฮึ!” คำตอบที่ได้รับทำให้แก้วรู้สึกเหมือนตัวเองถูกตบหน้าอย่างจัง  เขาถือทะนงในความร่ำรวยและเสน่ห์อันมากล้นของตัวเองถึงขนาดพูดจาขวานผ่าซากไม่ให้เกียรติเธอ

 

 

 

 

“ก็ ฉันเห็นคุณมองฉันอยู่นานสองนาน ฉันก็นึกว่าคุณจะเคยรู้จักมาแต่ชาติปางก่อนเสียอีก ฮึ  .. แล้วอย่าบอกว่าคุณไม่ได้มองฉันนะ เพราะหากคุณไม่มองฉัน พิกัดสายตาของคุณในช่วงที่ฉันเห็นก็...คุณชอบแบบนั้นหรือไง? ฮึ!” 

 

 

 

 

 

       แก้วตอบกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนท้าทายบุรุษตรงหน้าเป็นอย่างมาก  ก่อนจะเบี่ยงสายตาจากโต๊ะที่เธอเพิ่งลุกออกมาเมื่อครู่  ที่ตรงนั้นมีเพียงเธอกับฟางนั่งอยู่ เขาจะปฏิเสธว่าไม่ได้มองเธอนั้น เป็นไปไม่ได้หรอก แต่หากเขาไม่ได้มองเธอจริงๆ โทโมะก็คงจะมองบาร์เทนเดอร์หุ่นล่ำที่ยืนอยู่ข้างหลังโต๊ะนั่นเสียนะสิ

 

 

 

 

“เธอ...” เขาขบกรามแน่นเมื่อรู้ว่าถูกหักหน้า ไม่เคยมีหญิงสาวคนใดกล้าหืออือออต่อกรกับเขามาก่อนเช่นนี้ เธอไม่ได้เป็นแค่สาวเปรี้ยวนักท่องราตรีอย่างที่เขาคิดเอาไว้แต่แรกเสียแล้ว เธอมันนางร้ายที่พร้อมจะปลิดชีวิตทุกคนด้วยวาจาดีๆนี่เอง  ‘ร้ายนักหรือ?’

 

 

 

 

“เอ่อ แหม ไอ้โมะ แกนี่ไม่คิดจะแนะนำตัวเองกับคุณคนสวยหน่อยเหรอ มาถึงก็เล่นงานกันเสียแล้ว ฮ่าๆ  ผมชื่อป๊อปปี้นะครับ ยินดีที่ได้รู้จักส่วนนี่...”

 

 

 

 

“โทโมะ วิศว!”  ยังไม่ทันที่ป๊อปปี้จะเอ่ยแนะนำตัวเพื่อนของเขาเสร็จแก้วก็ชิงตอบขึ้นมาก่อน หญิงสาวกอดอกมองดูใบหน้าของโทโมะด้วยรอยยิ้มร้ายที่ผุดขึ้นบนใบหน้าจนป๊อปปี้เหวค้างไป และตัวโทโมะเองก็ออกจะงุนงงเสียเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก รู้จักเขา

 

 

 

 

“เธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?”

 

 

 

 

“บางที...ฉันอาจจะรู้จักคุณดีกว่าตัวคุณเองก็เป็นได้”  

 

 

 

          แก้วยิ้มร้ายก่อนจะพูดจาที่ทำเอาคนฟังเดือดดาลหงุดหงิดที่ถูกกวนอารมณ์ หญิงสาวพูดแค่นั้นก่อนจะสะบัดหน้าหนีเขาเดินเข้าห้องน้ำไป ร่างหนาลุกตามขึ้นไปอย่างเอาเรื่องพร้อมๆกับป๊อปปี้ที่กำลังจะลุกไปห้ามทัพเพื่อนแต่กับถูกสาวสวยนัยน์ตากวางอย่างฟางรั้งแขนเอาไว้

 

 

 

 

“เดี๋ยวสิค่ะ คุณป๊อปปี้ เรายังไม่ได้คุยกันเลยนะคะ”

 

 

 

 

“อ้อ จริงสิ ฮะๆ ยินดีที่ได้รู้จักครับคนสวย ว่าแต่คุณชื่ออะไรนี่ครับ?” ฟางลอบยิ้มอย่างภูมิใจกับผลงานตัวเองที่สามารถแดรั้งเขาเอาไว้ได้ เป็นใบเบิกทางให้เพื่อนสาวของเธอได้มีโอกาสเผชิญหน้ากับโทโมะเพียงลำพัง ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอออกรสจนป๊อปปี้ลืมเรื่องที่จะตามเพื่อนของเขาไปเสียสนิทใจ

 

 

 

 

 

 

พรึ่บ!~

 

 

     หญิงสาวที่กำลังเติมวาดสีสันบนเรียวปากอวบอิ่มของตัวเองเป็นอันต้องละมือจากเครื่องสำอางเมื่อไฟทั้งห้องน้ำหากันดับพรึบ หญิงสาวภายในห้องร้องวี้ดว้ายก่อนจะวิ่งออกไปกันจนหมดเหลือเพียงแก้วที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบ้านใหญ่ท่ามกลางความมืดที่รายล้อม คนสวยเหยียดยิ้มมุมปากราวกับรู้ล่วงหน้าว่าเหตุการณ์ขึ้นขณะนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุ 

 

 

 

 

 

 

กริ๊ก!~

 

      เสียงเปิดกลอนประตูจากทางด้านนอกห้องน้ำทำให้แก้วรับรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงคนเดียวในห้อง  ก่อนที่แขนเรียวเล็กของเธอจะถูกใครบางคนกระตุกเข้าหาเพื่อเผชิญหน้ากับเขา  พร้อมๆกับไฟทั้งห้องที่พร้อมใจกันสว่าง ทำให้แก้วสามารถมองเห็นร่างเร้นลับที่แกล้งดับไฟเมื่อครู่ โทโมะ!

 

 

 

 

“บอกมานะว่าเธอเป็นใคร  เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่!”

 

 

 

 

“แล้วคุณละ คิดว่าคุณเป็นใครต้องการอะไรจากฉันกันแน่!”

 

 

 

 

“อย่ามาย้อนฉันนะ เธอเข้ามากวนประสาทฉันเพื่ออะไร  ถ้าเธอไม่บอกดีๆ แสดงว่าคงอยากเจ็บตัวงั้นสิ” มือหนาข้างขวาละจากการล็อกกุมแขนเรียวเปลี่ยนย้ายมาบีบปลายคางสายน้อยแทน หญิงสาวยิ้มเย้ยอย่างไม่กลัวเกรงก่อนจะปรับเปลี่ยนสุ้มเสียงเป็นอ่อนโยน ยั่วยวน

 

 

 

 

“แก้วไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรอกค่ะ แก้วก็แค่...อยากอยู่ในสายตาของคุณก็เท่านั้น ก็เลยต้องเรียกร้องความสนใจจากคุณก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นแล้วจริงๆค่ะ”  ดวงหน้าสวยละหนีจากการคุกคามจกเขาแสร้งตีใบหน้าเศร้าสร้อยสำนึกผิด แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียว

 

 

 

 

“แล้วเธอรู้จักฉันได้ยังไง  แล้วทำไมเธอ...ถึงต้องการจะอยู่ในสายตาของฉัน!”  

 

 

 

          เขาถามเสียงขุ่นพลางจ้องหน้าแก้วเขม็งด้วยความสงสัยใคร่รู้จนหญิงสาวต้องแกล้งบีบน้ำตาเพื่อความสมจริง  ดวงตากลมสวยคลอหน่วยไปด้วยน้ำตาก่อนที่มันจะรินไหล  ชายหนุ่มมองด้วยแววตายิ้มเยาะ เบื่อหน่ายกับน้ำตาของลูกผู้หญิงที่เขาเห็นมาจนชิน  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาที่พวกหล่อนวิ่งตามเขานะ น่าเบื่อที่สุด!

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาทำเป็นร้องห่มร้องไห้หวังจะกลบเกลื่อนจุดประสงค์บางอย่างที่เธอปกปิดไว้เสียหรอก ฮึ..แก้วงั้นเหรอ?  บอกฉันมา ตามคำที่ฉันถาม ถ้าเธอไม่อยาก-เจ็บ-ตัว!”

 

 

 

          เขาเน้นถ้อยคำด้วยความโมโหที่แก้วเอาแต่บีบน้ำตามไม่ยอมตอบคำถามเขาเสียที หญิงสาวสะอึกสะอื้นเล็กน้อยก่อนจะปาดน้ำตาตนเองทิ้งอย่างลวกๆ พร้อมที่จะตอบคำถามของเขา

 

 

 

 

“ฮึก..ฉันก็แค่ชอบคุณเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นเขาชอบ  คุณจะว่าฉันมารยาก็ตามแต่คุณจะคิด แล้วอีกอย่างที่ฉันรู้จักคุณ ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรก็ในเมื่อคุณเป็นลูกชายของคุณวาเนซ่าเจ้าของโรงแรมฟาเบียง คุณออกจะยิ่งใหญ่และเพอร์เฟคขนาดนั้น เป็นใคร ใครก็หลงรักหลงชอบคุณ แล้วฉันไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นหรือค่ะ?”    

 

 

โทโมะสบนัยน์ตากลมกลึงของแก้วก่อนจะเห็นว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงทุกประการ เขายิ่งใหญ่และเพอร์เฟคอย่างำที่เธอบอก อดไม่ได้ที่จะยิ้มย่องด้วยความภาคภูมิใจจนแก้วลอบแค่นยิ้มด้วยความสมเพชเขา

 

 

 

 

 

“ก็จริงอย่างที่เธอพูด ฮ่าๆ นี่เธอต้องการฉันมากขนาดนั้นเลยหรือ?”  นิ้วเรียวของเขาเชยปลายคางหญิงสาวให้ขึ้นมาสบประสานสายตาของเขาด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม แก้วแสร้งหลบสายตาเขาด้วยความเขินอาย ก่อนจะตีบทเศร้าใส่โทโมะอีกครั้ง

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะพยายามหักห้ามใจไม่คิดชอบคุณ หากคุณไม่ต้องการ ... ขอตัวค่ะ” 

 

 

 

 

        แก้วผละอกแกร่งของโทโมะออกห่างเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงหลบเพื่อเดินหนีออกมา แต่ทว่ากลับถูกร่างใหญ่ตวัดร่างอรชนเข้าหาพร้อมมอบจุมพิตดุเดือดให้ด้วยความพิศวาส ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบชิดกับเรียวปากบางราวกับกลีบดอกไม้อย่างไม่ทะนุถนอม  ไม่ทันที่แก้วจะได้ทันตั้งตัวก็ถูกคนแปลกหน้าฉกฉวยลวนลามเสียแล้ว และเพื่อแผนการเธอจำต้องเล่นตามบทอย่าช่วยไม่ได้ 

 

 

 

 

 

 

        ลิ้นร้ายเลาะเล็มสอดแทรกเข้าไปภายในโพรงปากหวานเยิ้มกระทบกระทั่งกับลิ้นนุ่มอุ่นซ่านของหญิงสาวที่พยายามตอบรับเขาอย่างเดียงสา มือหนาล๊อกใบหน้ามลไว้อย่างแน่นหนาเพื่อจะได้ตักตวงความหอมหวานจากโพรงปากเล็กของหญิงสาวได้ถนัดถนี่  จนร่างเล็กแทบหลอมละลายกับความร้อนแรงของผู้ชำนาญการ  หากไม่ได้เขาช่วยรั้งเอวบางของเธอไว้ มีหวังเธอได้ทรุดลงไปกองกับพื้นห้องน้ำเป็นแน่แท้

 

 

 

 

“เธอหอมหวานอะไรอย่างนี้” 

 

 

 

 

          โทโมะเอ่ยชมจนแก้วยิ้มเอียงอายก่อนจะตั้งท่ามอบจุมพิตร้อนรักให้เธออีกรอบ ก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา เขาจำต้องคว้าพาร่างอ้อนแอ้นของแก้วเข้าไปหลบภายในห้องน้ำคับแคบ โอบตัวหญิงสาวให้นั่งทาบทับบนตักเขาไปโดยปริยาย

 

 

 

“บอกสิ ว่าเธอต้องการฉัน”

 

 

 

 

 

          ชายหนุ่มกระซิบเสียงแผ่วเบาแหบพร่าด้านหลังใบหูสะอาดของหญิงสาวบนตักจนแก้วซ่านสยิวขนลุกซู่กับคำพูดส่อเสียดของเขา ไม่นึกเยว่าเธอจะกล้าเสี่ยงอันตรายเอาตัวเข้าแลกกับศัตรูถึงเพียงนี้ แต่...ต่อให้มากกว่านี้เธอก้พร้อมที่จะทำ หากมันสามารถลบล้างความแค้นออกจากจิตใจของเธอได้บ้าง!

 

 

 

 

“ค่ะ ฉันต้องการคุณ”

 

 

 

 

          เพียงเท่านั้นและ เขาก็ยันตัวลุกขึ้นจากโถสุขภัณฑ์ทันทีโยวางร่างหญิงสาวนั่งลงแทนที่เขา ชายหนุ่มลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอก่อนจะโน้มใบหน้าแก้วลงมอบความหอมหวานร้อนแรงจากเขาอีกครั้ง มือหนากอบกุมเอวบางไว้อย่างถนัดถนี่และค่อยๆดึงรั้งชุดเดรสของเธอให้เลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ ๆ .. จนเนินอกขาวอวบโผล่พ้นสายตานิดหน่อย เขาก้ละจากเรียวปากอิ่มพุ่งเข้าหามันทันที 

 

 

 

 

 

“ฮื่อ~ อย่าค่ะ” 

 

 

 

 

          แก้วหลับตาแน่นพยายามปัดป่ายการกระทำอุกอาจของเขาด้วยน้ำเสียงครางแผ่วหวิวที่เจ้าตัวไม่สามารถสะกดกลั้นมันไว้ได้ หาได้รับความสนใจจากเขาอีกเช่นเคย เมื่อคนเจ้าเล่ห์แต่ดื่มด่ำความสุขจากร่างกายของเธอไม่เว้นวาง ปากหยักงามไล่ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มที่โผล่พ้นเดรสด้วยอารมณ์ปรารถนา

 

 

 

 

“ห้ามฉันทำไมกันเล่า ฉันก็ช่วยเธออยู่นี่ยังไง? ก้เธอพูดเองว่าต้องการฉันนักหนาไม่ใช่หรือ” 

 

 

 

 

 

 

ปังๆๆๆ

 

      เสียงทุบประตูดังรัวจากบุคคลภายนอกทำให้ทั้งสองสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อคนภายในไถ่ถามถึงอาการของเธอ เนื่องจากได้ยินเสียงร้องนั้นเล็ดลอดออกไป แก้วได้แต่ก้มหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายจึงนิ่งเงียบไปนาน คนข้างนอกจึงต้องตะโกนถามอีกครั้ง

 

 

 

 

“คุณค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่...ปวดท้องนิดหน่อย ขอบคุณมากนะคะ”

 

 

 

“อ่อ ค่ะ งั้นฉันไปนะคะ” 

 

 

 

 

          หญิงสาวตะโกนขอบคุณหญิงสาวข้างนอกก่อนจะหวีดร้องขึ้นมาเบาๆเมื่อถูกมือหนาเลิ่กเดรสสั้นของเธอขึ้นจนเผยให้เห็นขาอ่อนขาว ด้วยความลืมตัวแก้วจึงรีบผลักดันใบหน้าของเขาออกทันที โทโมะหันมาหัวเสียใส่เมื่อเจอเธอสะดีดสะดิ้งก่อนจะเอ่ยถามเสียงขุ่นไม่พอใจ

 

 

 

 

 

“ทำบ้าอะไรของเธอ ผลักฉันทำไม”

 

 

 

“เอ่อ ขอโทษค่ะ แก้วแค่ตกใจไม่หาย”

 

 

 

 

          ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างเสียอารมณ์ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการล่าพรนมจรรย์ อีกครั้ง ลิ้นสากแตะลงบนเหนือเข่าของหญิงสาวไล่เล็มโลมเลียขึ้นมาเรื่อยๆจนหญิงสาวเปล่งเสียงครวญครางออกมาด้วยความซ่านสยิว นึกเจ็บใจมากล้นเมื่อเธอต้องเผลอตัวตกเป็นทาสอารมณ์ของคนเลวอย่างโทโมะไปโดยที่เธอก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้เลย   ลิ้นร้ายโลมเลียอยู่บริเวณต้นขาอ่อนขาวของเธอ ก่อนจะถือวิสาสะลุกล้ำถิ่นหวงห้ามของเธอเอง

 

 

 

 

“ฮื่อ~พอเถอะค่ะ ฉันว่า...ฉันต้องเป็นฝ่ายปรนนิบัติคุณมากกว่า” 

 

 

 

 

          เห็นด้วยกับหญิงสาวอยู่เหมือนกัน  เขาก็อยากจะดูลีลาของเธอบ้างเสียแล้ว ร่างบางผลักเขานั่งลงก่อนจะทาบทับตัวลงบนตักของเขา ปากหยักงามมอบจูบสะเปะสะปะให้เขาด้วยความเดียงสา มือเรียวปลดเปลื้องกระดุมเชิ้ตของเขาออกเผยให้เห็นแผงอกล่ำซัม นิ้วเรียวกรีดกรายลงบนแผงอกนั่นเพื่อสร้างความซ่านสยิวให้เขาก่อนที่เธอจะหยุดทุกการกระทำ

 

 

 

 

“หยุดทำอะไรละแก้ว เธอน่ารักจะตาย ทำฉันคลั่งเลยรู้ไหม?”

 

 

 

          ชายหนุ่มหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม ไม่ทันได้เห็นแววตาร้ายกาจของแก้วที่มองเขาอย่างยิ้มย่องเลือดเย็น หญิงสาวเบียดตัวเอนเข้าหาเขาจนหน้าอกหน้าใจเสียดสีกับแผ่นอกเปลือยเปล่าเพิ่มความต้องการให้เขาเป็นเท่าทวี

 

 

 

 

“ฉันสามารถทำให้คุณคุ้มคลั่งได้มากกว่านี้อีก ฮึ  บางที คุณอาจจะคุ้มคลั่งจนเป็นบ้าไปเลยก็ได้!”

 

 

 

 

 

       หญิงสาวเอ่ยเสียงเย็นทำให้โทโมะค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการผิดปกติของเธอ  ชั่วพริบตาเธอก็ปราดฟาดมือหนักๆลงบนใบหน้าตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งรอยเล็บขีดข่วนตามร่างกายล้วนแต่เป็นแผลที่เธอสร้างขึ้น โทโมะงุนงงมองการกระทำของหญิงสาวแปลกหน้าด้วยความรู้สึกหวั่นๆว่าเธอกำลังบ้าดีเดือดอะไรขึ้นมา

 

 

 

 

“ทำบ้าอะไรของเธอ ฉันบอกให้หยุด  หยุด!” ร่างหนาคำรามลั่นกระชากมือเล็กที่ตบตีใบหน้าตัวเธอเองจนเกิดรอยแดงปื้นใหญ่สีเข้มดุหน้ากลัว รอยเลือดไหลซิบมุมปาก อีกทั้งรอยที่เธอใช้เล็บข่วนตัวเอง เขาว่าพลางสบถในใจว่าเธอคงเป็นบ้าไปเสียแล้วกระมัง!

 

 

 

 

“เฮ้ย เธอผีเข้าหรือไง? หยุดสิว่ะ”

 

 

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!~”  หญิงสาวร้องลั่นฟูมฟายน้ำหูน้ำตาไหลก่อนจะพังประตูออกไป สายตานับสิบจ้องมองสองร่างด้วยความงุนงงตกใจกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาวก่อนที่เธอจะพยายามดิ้นหนี ร่ำร้องให้คนอื่นช่วยเธอ

 

 

 

 

“ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้ ฮึก ทำร้ายร่างกายและพยายามจะ...จะข่มขืนฉัน!!!” ชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับความร้ายกาจของหญิงสาว เขาว่าแล้วเชียวว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรไม่ธรรมดาซ่อนเร้นอยู่ในที่สุดเขาก็โดนงูเห่าอย่างเธอแว้งฉกเข้าเสียแล้ว

 

 

 

 

“เอ้ย เปล่านะ ยัยนี่ตบหน้าตัวเองแล้วก็ใส่ร้ายผม เธอสมยอมผมเองต่างหาก บอกเขาไปสิยัยบ้า เธอจงใจแกล้งฉัน!” ชายหนุ่มชี้หน้าตวาดลั่นพลางรีบติดกระดุมเสื้อตัวเองอย่างรวดเร็ว ทำให้หลายสายตามองด้วยความสมเพชกับผู้ชายหน้าด้าน ที่หลักฐานคาตาอยู่แบบนี้ยังคิดปฏิเสธได้

 

 

 

“ผู้ชายอะไรทุเรศชะมัด ฐานะทางการเงินกับใบหน้าหล่อๆของคุณไม่ได้ช่วยให้ตัวเองพ้นผิดได้หรอกนะจะบอกให้”หญิงสาวผู้อยู่ในเหตุการณ์ก่อนด่าเขาด้วยแววตายิ้มหยันก่อนจะสมทบด้วยคนอื่นๆ  ทำให้แก้วลอบยิ้มด้วยความสะใจที่แผนการของเธอทำให้เขาได้อับอายไปจนถึงชั่วโคตร!

 

 

 

 

“ใช่ๆ แล้วนี่คุณเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ?” หญิงสาวอีกคนหันไปไถ่ถามอาการของแก้วที่นั่งกอดตัวเองแสร้งทำเป็นหวาดกลัวอยู่ หญิงสาวร้องห่มร้องไห้จนเพื่อนมนุษย์รู้สึกเวทนา ก่อนที่โทโมะจะเป็นฝ่ายทนไม่ไหวลุกขึ้นมากระชากแขนเรียวให้เผชิญหน้ากับเขา  ดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความข้นแค้น

 

 

 

 

“ยัยผู้หญิงปีศาจ เธอจงใจใส่ร้ายฉัน ยัย...”

 

 

 

 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยคุณผู้หญิงซะ แล้วทางเราก็ขอเชิญคุณไปให้การที่โรงพักข้อหาทำร้ายร่างกายและพยายามข่มขืนด้วย” นายตำรวจสามสี่นายเดินเข้ามาตามคำแจ้งความของหญิงสาวรายหนึ่งประกาศชัดทำให้โทโมะโกรธกริ้ว นอกจากเขาจะอับอายแล้ว งานนี้มีหวังมาแมร์ได้ฆ่าเขาแน่

 

 

 

 

“ผมไม่ไป ผมไม่ผิด ยัยบ้านี่ต่างหากใส่ร้ายผม ผมไม่ได้ข่มขืนเขา”

 

 

 

 

“ฮึก  คนใจร้าย คุณตำรวจค่ะ เอาตัว ฮึก ไปเลยค่ะ”  หญิงสาวหันมาบอกเสียงเรียบกับนายตำรวจ เจ้าหน้าที่พยักหน้ารับก่อนจะสั่งลุกน้องอีกสองคนเข้าควบคุมตัวของโทโมะไป อีกฝ่ายกระโชกโฮกฮากอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะตามติดด้วยถ้อยคำหยาบคาย

 

 

 

 

“ยัยตัวแสบ อย่าคิดว่าวิธีนี้จะทำลายฉันได้นะ ยัยบ้า สักวันฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร...ปล่อยสิโว้ยยยยย”

 

 

 

 

“ฮึ  แล้วเจอกัน” หญิงสาวพึมพำคนเดียวพลางเหยียดยิ้มด้วยความสะใจก่อนจะมุ่งหน้าไปหาเพื่อนรักอย่างฟางทันที  เพราะเกมแรกในคืนนี้ เธอเป็นฝ่ายชนะอย่างราบคาบ ไร้ข้อกังหาใดๆ!

 

 


 

โย่ววว :') และก็นานมว๊ากก กว่าเรื่องนี้จะออกมาแต่ละตอน

ไม่สนุกใช่ไหม?เค้ารู้ เค้าแต่งนางเอกร้ายได้แค่นี้เองๆT^T

พยายามแล้วนะ โต้ดก้าบบบ>O<'

«•
•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.6
โหวต 9.6 /10 คะแนน
จากสมาชิก 75 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.6 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.6 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...