น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยายฟิค/ฟิคชั่น : Reprobate of you ยอมเป็นคนเลวของเธอ

อ่าน 32,770
วิจารณ์ 885
แนว:
จำนวน:
25 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 14 พ.ย. 2554 20:52 น.
ผู้แต่ง StrawberryTKCuTe
ขีดเขียนในตำนาน (648)
นักเขียนอนุบาล (1133)
เด็กหัดอ่าน (193)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. Game Start

เขียนเมื่อ วันที่ 13 ธ.ค. 2554 21:21 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 6 พ.ค. 2556 19:31 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

 

                                               

 

                                                          Game Start

 

                                               "จุดเริ่มต้น...ของความเจ็บปวด"

 

 

คณะคหกรรมศาสตร์

 

 

 

 

       เสียงดนตรีแจสคลอเบาๆครอบคลุมไปทั่วบริเวณห้องโถงกว้างภายในตึกคหกรรมฯ เพื่อให้เข้ากับเมนูอาหารฝรั่งเศสของการเทสชิงทุนไปเรียนทำอาหารและขนมที่เมือง Montpellier ประเทศฝรั่งเศส ประเทศที่ใครหลายๆคนในที่นี้หรืออาจจะทั้งหมดเลยก็ว่าได้ใฝ่ฝันเอาไว้ รวมถึงการได้เข้าฝึกงานกับโรงแรมหรู ...ฟางเบียง

 

 

 

       สาวร่างโปร่งในชุดเชฟสีสะอาดบวกกับผิวขาวๆของเจ้าหล่อนแล้วยิ่งทำให้ชุดที่เธอสวมใส่ดูสง่าไม่เบา จัดท่าทางกับยูนิฟอร์มตัวเท่ห์ให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เตรียมสมาธิและความตั้งใจให้พร้อม เธอจะพลาดไม่ได้เป็นอันขาด ,, โอกาสมักไม่มีมาให้เธอได้คว้าอยู่บ่อยๆไม่ใช่หรือ?

 

 

 

“พวกเธอพร้อมกันแล้วใช่ไหม?”  เสียงทุ้มต่ำของเชฟมือหนึ่งประจำโรงแรมหรูที่ทางคณะเรียนเชิญมาเป็นคณะกรรมการการแข่งขันชิงทุนในครั้งนี้เอ่ยถาม  เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยมานานพอสมควร 

 

 

 

    เธอเองก็พร้อมแล้ว อุปกรณ์  ความพร้อม บวกความมั่นใจเกินร้อยที่เธอพกมาเต็มประเป๋า ไม่ได้หวาดหวั่นกับสิ่งที่ต้องเผชิญแม้แต่น้อย ตอนนี้ นาทีนี้ ความฝันของเธอคือสิ่งเดียวที่เธอต้องทำให้ได้

 

 

 

“พร้อมครับ/ค่ะ”

 

 

 

“สี่สิบห้า นาที  ลงมือปฏิบัติได้”  สิ้นคำ .. เหล่าบรรดานิสิตนักศึกษาแห่งคณะคหกรรมฯก็รีบกุลีกุจอปฏิบัติงานทันที ด้วยเกรงว่าเวลาอันน้อยนิดจะไม่พอต่อการสร้างสรรค์ผลงานของตน มีเพียงเธอ .. แก้ว เจ้าของใบหน้าสวยโดดเด่น ที่ยังคงค่อยเป็นค่อยไป ละเมียดละไมทำอาหารของเธอด้วยความพิถีพิถัน

 

 

 

 

ฉันจะทำให้ได้ ... หญิงสาวบอกกับตัวเองในใจ ก่อนจะหันไปตั้งใจอาหาร สิ่งที่เธอโปรดปรานมากที่สุด

 

 

 

 

                             

 

 

 

 

 

โรงแรม Fabien (ฟา-เบียง)

 

 

 

 

       โรงแรมหรูระดับ 5 ดาว  (luxury hotel)  ตั้งตระงานอยู่ใจกลางมหานครของประเทศไทย ด้วยความที่ผู้บริหารเจ้าของโรงแรมเป็นสตรีชาวฝรั่งเศสขนานแท้ จึงทำให้การตกแต่งทั้งภายนอกและภายในอาคารดูจะเป็นไปทางยุโรปเสียส่วนใหญ่ แต่ก็ยังแอบแซมกลิ่มอายวัฒนธรรมไทยผสมผสานกันได้อย่างลงตัว

 

 

 

อาหารขึ้นชื่อของโรงแรมฟางเบียงก็คงไม่พ้นเป็นอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศราคาแพง

พร้อมกับพนักงานระดับมืออาชีพทุกแผนกงาน

 

 

 

       หญิงวัยกลางคนอายุอานามประมาณ 45 ปี ใบหน้าคมสวยราวกับหญิงฝรั่งขนานแท้ ย่างกายเข้ามาภายในโรงแรมด้วยความมาดมั่น ลำคอระหงตั้งตระหง่านบวกกับแผ่นหลังตั้งตรงรับกับสรีระร่ายกายได้อย่างสวยงาม พนักงานทุกระดับชั้นต่างโก้งโค้งแสดงความเคารพ ใช่แล้ว ..เธอคือ วาเนเซ่ สตรีชาวฝรั่งเศสเจ้าของโรงแรมฟาเบียง

 

 

 

       วาเนซ่ามีลูกชายบุญธรรม คือ โทโมะ เมื่อครั้งเดินทางไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นจึงมีโอกาสได้พบเจอกับเด็กชายกำพร้าอย่างเขา เข้าพอดิบพอดี จึงขอรับเลี้ยงไว้เป็นลูกบุญธรรมและพากลับไปอยู่ที่ฝรั่งเศสจนกระทั่งย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่ประเทศไทย เมื่อ 7 ปีก่อน

 

 

 

“โทโมะอยู่ที่ไหน?”  หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามพนักงานเป็นภาษาฝรั่งเศส แม้จะจะอยู่ที่ประเทศไทยนานหลายปีแล้วก็ตาม เธอก็พูดได้เพียงงูๆปลาๆ ไทยคำ ฝรั่งคำก็เท่านั้น

 

 

 

“ผู้จัดการ เอ่อ .. อยู่”

 

 

 

“ฉันไม่ชอบคนอึกๆอักๆ พูดจาไม่คล่องหู รีบตอบมาเร็วๆเสีย”

 

 

 

“อยู่บนห้องค่ะ ..” พนักงานสาวหลุบตาต่ำฉายแววความกังวลใจไว้ล้นเปี่ยมจนวาเนซ่ารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

คนเป็นแม่รีบย่างก้าวทันทีเพื่อที่จะรีบเร่งให้ถึงห้องลูกชายสุดรักสุดหวงให้เร็วที่สุด

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้อง!” หญิงวัยกลางคนตวาดลั่นเมื่อเลขาหน้าห้องลูกชายตัวดีกำลังจะเดินมาเคาะประตูให้ นั่นก็เท่ากับว่าเป็นสัญญาณบ่งบอกให้คนภายในห้องรู้ตัวนะสิ ดวงตาของคนเป็นแม่วาวโรนจ์ด้วยความโกรธก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปเสียเอง

 

 

 

“อื้ม...มาแมร์!” หนุ่มหล่อใบหน้าหวานอุทานอย่างตกใจเมื่อพบปะกับผู้เป็นมารดาเข้าอย่างจังในระหว่างที่เขากำลังนัวเนียกับนักศึกษาฝึกงานภายในโรงแรม  ..  มารดาทำหน้าขึงด้วยความไม่พอใจก่อนจะเอ่ยปากไล่เด็กสาวที่ยังแต่งเนื้อแต่งตัวไม่เสร็จเรียบร้อยทันที

 

 

 

“ออกไปจากโรงแรมของฉันถ้าเธอยังอยากมีชีวิตที่สวยงาม”  น้ำเสียงเฉียบขาดยากยิ่งที่จะมีผู้ต่อกร เด็กสาวมองหน้าชายหนุ่มเป็นเชิงขอความช่วยเหลือ แต่ลืมไปแล้วหรือ ว่าเขานะ แค่ผู้จัดการส่วนผู้หญิงที่เอ่ยปากไล่เธอตรงหน้าเป็นถึงปรานเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ต่างหาก

 

 

 

“ท่านค่ะ ผู้จัดการเรียกหนูมา”

 

 

 

“เธอเต็มใจขึ้นมาหาฉันเองนะอริสา ออกไปได้แล้ว ไปสิ ไม่ได้ยินที่มาแมร์สั่งหรือยังไง?”  เด็กสาวฟึดฟัดวิ่งหนีไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ชายหนุ่มหันมาส่งยิ้มให้กับมารดาเจือจางก่อนจะลอบเบ้หน้าเมื่อถูกเธอเข้ามาขัดขวางความสุขของเขา .. แบบนี้ไม่รู้กี่ครั้ง!!!

 

 

 

“มาแมร์บอกทำไมไม่เคยเชื่อกันบ้าง ทำเรื่องบัดสีกันในที่สาธารณะแบบนี้ใครหน้าไหนจะไว้ใจโรงแรมของเรา”

 

 

 

“อะไรกันครับ ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ยัยเด็กนั่นขึ้นมาให้ท่าผมเอง!”

 

 

 

“ไม่มีประโยชน์จะเถียงกับคนอย่างโทโมะ ถ้ายังเห็นว่ามาแมร์เป็นมาแมร์ของเรา ช่วยปรับปรุงตัวให้ดีกว่านี้ เพราะถ้าไม่อย่างนั้น นักศึกษาฝึกงานโครงการต่อไป มาแมร์คงต้องขอทางวิทยาลัยเป็นชายล้วน!”

 

 

 

“มาแมร์!” ชายหนุ่มอุทานอย่างตกใจกับคำขู่ของผู้เป็นมารดาก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะเดินเชิดออกไปอย่างไม่สนใจกับท่าทีซังกะตายของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ชายหนุ่มกุมขมับด้วยความกลัดกลุ้มคิดไปถึงนักศึกษาฝึกงานโครงการต่อไป  ‘เชฟมือทอง’ เป็นชายล้วนละก็...เขาคงไม่มีกะจิตกะใจมาทำงานที่โรงแรมแน่ๆ

 

 

 

“มาแมร์นะมาแมร์!”

 

 

 

 

 

 

 

 

         ผ่านไปประมาณ 15 นาทีเห็นจะได้  อาหารฝรั่งเศสสุดหรูที่เธอกำลังตั้งใจทำกำลังจะเป็นรูปเป็นร่างอย่างสวยงาม  มือเรียวกำลังคว้าเครื่องมือสำหรับตีไข่ไก่กับแป้งให้เข้ากันจนรวมเป็นเนื้อเดียว ให้ขึ้นแข็ง กลิ่นเนยหอมในกระทะส่งกลิ่นฟุ้งอบอวลไปทั่วอาณาบริเวณ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกปรุงเสร็จ

 

 

 

        แก้วค่อยๆเทซูเฟรจากกระทะร้อนลงฝนชามไพเร็ทที่เตรียมมาเรียบร้อย ก่อนจะจัดการน้ำเข้าเตาอบรออีกประมาณ 20-45 นาที  ก็คงจะได้เชยชมอาหารฝรั่งเศสที่เธอตั้งใจทำสุดฝีมือ .. ซูเฟรเนยแข็งซอสปู...

 

 

 

 

 

 

 

“อีก 10 นาที หมดเวลาการปฏิบัตินะครับนักศึกษาทุกคน”

 

 

 

       เสร็จแล้วซินะ .. ซูเฟรฯของเธอ  มือเรียวสวมถุงมือกันร้อนก่อนจะค่อยๆเปิดเตาอบอาหารออกมา กลิ่นหอมฉุยของอารลอยเตะจมูกหลายๆคน บวกกับหน้าตาเหลืองนวลฟูฟ่องน่ารับประทานยิ่งนัก

 

 

 

       หญิงสาวยิ้มภูมิใจกับผลงานที่เธอเพียรพยายามทำอย่างละเมียดละไมทุกขั้นตอนการปฏิบัติ ตอนนี้ก็เหลือแต่เพียง การตัดสินจากคณะกรรมการ คุณเชฟมือทองจากโรงแรมฟาเบียง

 

 

 

“จัดเตรียมอาหารสำหรับการทดลองชิมด้วยนะครับ นักศึกษา”

 

 

 

 

 

 

 

 

       หญิงสาวยืนด้วยท่าทีสุภาพเมื่อเมนูของเธอกำลังจะถูกวิจารณ์โดยเชฟมือหนึ่งของโรงแรม ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใดมีเพียงความมั่นใจเกินร้อยเตรียมพร้อมหากถูกเขาสัมภาษณ์ทุกสถานการณ์

 

 

 

“ทำไมคุณถึงเลือกทำเมนูนี้ละครับ คุณจริญญา?”

 

 

 

“... มันเป็นอาหารที่ฉันชอบมากและทานมากตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ”

 

 

 

“นี่คือเหตุผลของคุณ?”

 

 

 

“ไม่ใช่ค่ะ...แต่ว่ามันเป็นเมนูที่คนที่ฉันรักเขาชอบทำให้ทาน ฉันถึงชอบมัน”  หญิงสาวตอบด้วยท่าทีมาดมั่นก่อนที่คุณเชฟจะตัดสินใจลงมือชิม  ไม่ได้ภาวนาให้คุณเชฟจะชอบมันเพียงเพราะมันอร่อย แต่อยากจะให้เขาชอบมันเพราะว่า มันคืออาหารที่ผ่านการตั้งใจเกินร้อยของเธอต่างหาก

 

 

 

“ซูเฟรของคุณรสชาติไม่เลว จัดได้ว่าอร่อยมากเลยทีเดียว”

 

 

 

“จริงหรือค่ะ?”

 

 

 

“แต่...”

 

 

 

“ฉันมีข้อผิดพลาดอะไรอย่างงั้นหรือค่ะ?”  ออกอาการใจเสียนิดๆเมื่อเห็นคุณเชฟนิ่งไป ดูเหมือนจะมีปัญหาเกิดขึ้นกับเธอเสียแล้ว ทั้งที่คนก่อนๆก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย?!

 

 

 

“คุณไม่ได้มีข้อผิดลาด เพียงแต่ว่าคุณเป็นผู้ที่ถูกเลือก  ... ขอแสดงความยินดีด้วยครับ”  ด้วยความที่เธอเป็นคนสุดท้าย การตัดสินจึงง่ายยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับผลคะแนนของคนอื่นๆแล้ว คุณเชฟลุกขึ้นยืนปรบมือแสดงความยินดี ไม่ต่างอะไรกับเหล่าเพื่อนๆร่วมการแข่งขัน คณะอาจารย์ แม้กระทั่ง ฟาง เพื่อนสาวคนสนิทคณะมัณฑณศิลป์ที่อุตส่าห์ขอทางแหวกวงล้อมเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับเพื่อนสาว

 

 

 

“ยัยแก้ว ๆๆๆ ความฝันของแกสำเร็จแล้ว><”

 

 

 

“ฉันทำได้จริงๆ แกเห็นไหมๆ”

 

 

 

“พรุ่งนี้เธอเข้ามาคุยธุระของเราด้วยนะ จริญญา อาจารย์ขอแสดงความยินดีด้วย”

 

 

 

“ขอบคุณค่ะอาจารย์เฟื่องขวัญ” กล่าวขอบคุณอาจารย์ประจำวิชา ก่อนจะขอตัวกับเพื่อนสาวเพื่อจะไปจัดการธุระส่วนตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าสักเล็กน้อย  หลังจากนั้นคงจะไม่พ้นไปฉลองความสำเร็จกับฟาง..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผับ Sonia

 

 

 

“เฮ้ย เบาๆๆ เดี๋ยวก็ตายกันพอดีหรอก โว๊ะ!!~” กล่าวห้ามเพื่อนชายที่เล่นกระดกแก้วกอฮอลล์นับสิบหลังจากโทรมาชวนเขาออกมาระบายความเครียดเรื่องคุณแม่ที่เคารพรัก

 

 

 

“เรื่องของฉันน่า .. โอ๊ย ทำยังไงดีว่ะไอ้ป๊อป มาแมร์เล่นขัดขวางฉันทุกทางเลยว่ะ!”

 

 

 

“ฮึ ก็แกเล่นพานักศึกษาฝึกงานโรงแรมตัวเองขึ้นไปกกซะขนาดนั้น มันก็จริงอย่างที่แม่แกพูดนั่นแหละว่ะ ..ทำอะไรไม่รู้จักคิด เฮอะ!”  ถูกเพื่อนชายคนสนิทตอกย้ำการกระทำของเขาจนโทโมะเริ่มหัวเสีย ก่อนที่ป๊อปปี้จะชวนเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นว่าสองสาวสวยที่กำลังย่างเท้าเข้ามายังสถานเริงรมณ์แห่งนี้

 

 

 

“เฮ้ย ไม่เอาน่า คืนนี้แก้ตัวใหม่,,โน่น”  โทโมะมองตามนิ้วเรียวของเพื่อนชายที่กำลังชี้ไปยังสาวสวยสองคน หนึ่งคนผมยาวสลวยสีคาราเมล หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา อีกหนึ่งคนผมซอยสั้นน้ำตาลทองประกายแสดกับเดรสสั้นรัดรูปเผยผิวขาว จนเขาต้องเผลอมองตามอย่างห้ามไม่ได้

 

 

 

“สวย...”

 

 

 

“สวยก็...สอยเลยสิ ฮ่าๆ”  ชายหนุ่มยิ้มกริ่มกับคำพูดของป๊อปปี้ก่อนจะนั่งเพ็งพิจารณาอยู่นานสองนาน

 

 

 

 

                                                                                 นานพอที่จะทำให้คนถูกจ้องรู้ตัว...

 

 

 


 

มาละจ้า ไปละจ้า-/\-

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.6
โหวต 9.6 /10 คะแนน
จากสมาชิก 75 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.6 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.7 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.6 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...